กรงรักของมาเฟียไร้หัวใจ

เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน

เปรี้ยง!

กระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์อาร์เดนแตกกระจาย เศษแก้วร่วงหล่นลงบนพื้นหินอ่อน ขณะที่เสียงกรีดร้องของเหล่าคนรับใช้ดังระงมไปทั่วบริเวณ

เปลวไฟสีส้มแดงกำลังลุกลามจากปีกตะวันตกของคฤหาสน์ ควันดำหนาทึบลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของไม้และผ้าม่านราคาแพงจนแทบหายใจไม่ออก

"ลูเซียน! ลูเซียนอยู่ไหน!"

เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นอย่างร้อนรน

เซเลน่า อาร์เดน วิ่งผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด มือข้างหนึ่งกำสร้อยคอเส้นเล็กไว้แน่น อีกข้างถือปืนพกที่มีเพียงกระสุนไม่กี่นัด

เธอไม่สนใจชีวิตของตัวเองอีกแล้ว

สิ่งเดียวที่ต้องทำคือพาลูกชายออกไปจากที่นี่

"แม่!"

เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีวิ่งออกมาจากห้องสมุด ใบหน้าขาวซีดเปื้อนเขม่าควัน ดวงตาสีฟ้าสั่นไหวเมื่อเห็นเลือดบนแขนของมารดา

"ลูเซียน!"

เซเลน่าดึงลูกชายเข้ามากอด ก่อนจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้

"ฟังแม่นะลูก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามออกจากทางลับเด็ดขาด"

"แล้วพ่อล่ะครับ? พ่ออยู่ไหน?"

เซเลน่าเงียบไป

เพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของเธอก็แดงก่ำ

"พ่อกำลังปกป้องพวกเรา"

"ผมจะไปหาพ่อ!"

"ไม่ได้!"

เสียงตะโกนของมารดาทำให้ลูเซียนสะดุ้ง

เซเลน่าพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนลูบแก้มลูกชายเบา ๆ

"แม่ขอร้อง...อย่าทำให้สิ่งที่พ่อพยายามปกป้องต้องสูญเปล่า"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากปลายทางเดิน

ตึก...ตึก...ตึก...

เซเลน่าหันขวับไปทางต้นเสียง

ชายชุดดำสามคนกำลังเดินเข้ามา ปืนในมือของพวกเขาถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังสองแม่ลูก

"เจอตัวแล้วครับ"

หนึ่งในนั้นพูดผ่านเครื่องสื่อสาร

"เป้าหมายอยู่ที่ปีกตะวันออก"

เซเลน่าหน้าซีดลงทันที

เธอผลักลูกชายเข้าไปหลังชั้นหนังสือ ก่อนกดปุ่มลับที่ซ่อนอยู่

ชั้นหนังสือขนาดใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนออก เผยให้เห็นทางเดินแคบและมืดมิด

"เข้าไป!"

"แม่ครับ!"

"ลูเซียน! เข้าไปเดี๋ยวนี้!"

เด็กหนุ่มส่ายหน้า น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม

"ผมไม่ไป ผมไม่ทิ้งแม่!"

เซเลน่ากอดลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนถอดสร้อยคอจากตัวเองแล้วสวมให้เขา

จี้สร้อยเป็นรูปกุญแจสีเงินขนาดเล็ก

"เก็บสิ่งนี้ไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด"

"มันคืออะไรครับ?"

"กุญแจที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด"

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งจากด้านนอก

เซเลน่าผลักลูกชายเข้าไปในทางลับ ก่อนปิดชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว

"แม่รักลูกนะ"

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ลูเซียนได้ยินจากมารดา

ก่อนที่เสียงปืนหลายนัดจะดังขึ้นตามมา

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

"แม่!"

ลูเซียนพุ่งเข้าหาประตูทางลับ แต่ไม่สามารถเปิดมันออกได้อีก

เขาทรุดตัวลงกับพื้น มือทั้งสองข้างปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้

คืนนั้น...ทุกอย่างที่เขาเคยมีถูกพรากไป

ทั้งครอบครัว บ้าน และชีวิตที่เคยสงบสุข

เหลือเพียงกุญแจสีเงินที่ติดอยู่บนลำคอ กับความแค้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ

สิบปีต่อมา

มหานครลอนดอน ประเทศอังกฤษ

เสียงเครื่องบินส่วนตัวดังขึ้นเหนือสนามบินส่วนบุคคล ก่อนล้อเครื่องจะสัมผัสพื้นรันเวย์อย่างนุ่มนวล

ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงจากบันไดเครื่องบิน

เส้นผมสีเงินถูกจัดทรงอย่างประณีต ใบหน้าสวยคมมีดวงตาสีฟ้าเย็นชา ริมฝีปากบางไร้รอยยิ้ม เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวใต้สูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัว

แม้รูปลักษณ์จะดูบอบบาง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว

ลูเซียน อาร์เดน

ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์

เขากลับมาแล้ว

"ยินดีต้อนรับกลับครับ คุณลูเซียน"

ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาก้มศีรษะให้

ลูเซียนมองอีกฝ่าย ก่อนยื่นถุงมือหนังสีดำให้คนรับใช้

"ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม?"

"ครับ บ้านพัก โรงแรม และบริษัทที่คุณให้จัดตั้งไว้พร้อมทั้งหมดแล้วครับ"

"แล้วเรื่องวอลคอฟล่ะ?"

ชายวัยกลางคนชะงักเล็กน้อย

"องค์กรวอลคอฟยังคงมีอำนาจสูงสุดในตลาดมืดของยุโรปครับ ปัจจุบันมีคุณอเล็กซานเดอร์ วอลคอฟเป็นผู้นำ"

เมื่อได้ยินชื่อนั้น ลูเซียนก็ยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย

"อเล็กซานเดอร์ วอลคอฟ..."

เขาเอ่ยชื่อชายคนนั้นอย่างช้า ๆ

"ในที่สุดเราก็จะได้พบกัน"

"คุณลูเซียนต้องการให้ผมดำเนินการตามแผนเดิมหรือไม่ครับ?"

"แน่นอน"

ชายหนุ่มหยิบแฟ้มเอกสารจากกระเป๋า ก่อนเปิดหน้าที่มีภาพถ่ายของชายคนหนึ่งติดอยู่

ชายในภาพมีเส้นผมสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีแดงเข้มที่ดูเย็นชา สวมสูทสีดำราคาแพง

อเล็กซานเดอร์ วอลคอฟ

อัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในยุโรป

"ฉันต้องการเข้าไปอยู่ในองค์กรของเขา"

"แต่ว่า...การเข้าใกล้คุณอเล็กซานเดอร์ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ เขาไม่ไว้ใจใคร และคนที่เข้าใกล้เขามากเกินไปมักจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"

ลูเซียนปิดแฟ้มเอกสาร

"ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้เขาเชื่อใจฉัน"

"คุณมีแผนแล้วหรือครับ?"

"มีสิ"

ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงเล็กน้อย

"ฉันจะเข้าไปในชีวิตของเขาในฐานะคนที่เขาไม่สามารถกำจัดได้ง่าย ๆ"

คฤหาสน์วอลคอฟ

เวลา 22.30 น.

ชายหนุ่มร่างสูงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำภายในห้องทำงานส่วนตัว

อเล็กซานเดอร์ วอลคอฟ กำลังอ่านรายงานการเงินขององค์กรด้วยสีหน้าเรียบเฉย

กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าระดับสูงแผ่กระจายอยู่ภายในห้องอย่างกดดัน จนเบต้าที่ทำหน้าที่เป็นเลขานุการยังรู้สึกอึดอัด

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"

ชายหนุ่มสวมแว่นตาเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร

คาเล็บ มอร์แกน มือขวาคนสนิทของเขา

"มีเรื่องสำคัญต้องรายงานครับ"

"ว่ามา"

"มีคนจากตระกูลอาร์เดนติดต่อเข้ามาครับ"

ปลายนิ้วของอเล็กซานเดอร์หยุดชะงัก

"ตระกูลอะไรนะ?"

"อาร์เดนครับ"

ความเงียบปกคลุมห้องทำงานทันที

อเล็กซานเดอร์วางปากกาลง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้

"ตระกูลนั้นตายไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ?"

"นั่นคือสิ่งที่เราเคยได้รับรายงานครับ แต่ตอนนี้มีบุคคลที่อ้างตัวว่าเป็นทายาทของตระกูลอาร์เดนกลับมา"

"ชื่อ?"

"ลูเซียน อาร์เดน"

เมื่อได้ยินชื่อนั้น อเล็กซานเดอร์ก็หรี่ตาลง

เขาจำชื่อนี้ได้

เด็กหนุ่มที่หายตัวไปในคืนที่ตระกูลอาร์เดนถูกสังหาร

"ส่งข้อมูลทั้งหมดมาให้ฉัน"

"ครับ"

คาเล็บวางแฟ้มลงบนโต๊ะ

"อีกเรื่องหนึ่งครับ พรุ่งนี้คุณมีนัดเจรจากับตัวแทนของตระกูลแบล็กเวลล์"

"ใครมา?"

"คุณอีธาน แบล็กเวลล์ครับ"

อเล็กซานเดอร์พยักหน้า

"เข้าใจแล้ว"

เขาไม่ได้สนใจชื่อของอีธานมากนัก เพราะตอนนี้ความคิดทั้งหมดกลับไปหยุดอยู่ที่ชื่อของคนคนเดียว

ลูเซียน อาร์เดน

เวลา 23.45 น.

โรงแรมหรูใจกลางกรุงลอนดอน

ลูเซียนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มองภาพสะท้อนของตัวเองด้วยสายตาว่างเปล่า

บนโต๊ะมีขวดยาสีใสวางอยู่

เขาหยิบมันขึ้นมา ก่อนรับประทานยาหนึ่งเม็ดตามกำหนด

ยากดกลิ่นฟีโรโมน

แม้จะเป็นโอเมก้า แต่ลูเซียนใช้ชีวิตภายใต้ตัวตนของเบต้ามาตลอดหลายปี

เขาไม่ต้องการให้ใครรู้ความจริง

โดยเฉพาะอเล็กซานเดอร์ วอลคอฟ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ครืด...ครืด...

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

Ethan Blackwell

ลูเซียนกดรับสาย

"ว่าไง อีธาน"

"นายกลับมาถึงแล้วจริง ๆ สินะ"

เสียงทุ้มอบอุ่นดังมาจากปลายสาย

"อืม"

"ทำไมไม่บอกฉันก่อน?"

"ฉันไม่อยากให้ใครรู้"

อีกฝ่ายเงียบไปเล็กน้อย

"นายยังคิดจะทำเรื่องนั้นอีกหรือ?"

ลูเซียนมองภาพเมืองด้านนอกหน้าต่าง

"ฉันรอมาสิบปีแล้ว อีธาน"

"ฉันรู้ แต่ฉันไม่อยากให้นายต้องเจ็บปวดอีก"

"มันสายไปแล้ว"

"ลูเซียน..."

"ฉันต้องวางสายแล้ว"

ก่อนที่เขาจะกดตัดสาย เสียงของอีธานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ถ้าเขาทำให้นายเจ็บ ฉันจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่"

ลูเซียนหลับตาลง

เขารู้ดีว่าอีธานรักเขามากแค่ไหน

แต่หัวใจของเขาในเวลานี้ไม่มีพื้นที่ให้ความรัก

มีเพียงความแค้นเท่านั้น

ลูเซียนวางโทรศัพท์ลง ก่อนหยิบรูปถ่ายเก่าจากลิ้นชัก

เป็นภาพครอบครัวที่ถ่ายด้วยกันในวันเกิดของเขา

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนรูปถ่าย

"ผมกลับมาแล้วครับ..."

เขากระซิบ

"คราวนี้ผมจะไม่ปล่อยให้คนที่ฆ่าพวกคุณมีความสุขอีกต่อไป"

บนโต๊ะข้างรูปถ่ายมีแฟ้มเอกสารอีกฉบับหนึ่ง

หน้าปกเขียนชื่อบุคคลที่เขาต้องการพบ

ALEXANDER VOLKOV

ลูเซียนยกมือขึ้นแตะรูปถ่ายของชายคนนั้น

"เตรียมตัวไว้ให้ดีนะครับ คุณอเล็กซานเดอร์"

"เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ชีวิตของคุณจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว"

แต่สิ่งที่ลูเซียนไม่รู้คือ...

ในคฤหาสน์วอลคอฟ มีใครบางคนกำลังมองภาพถ่ายของเขาอยู่เช่นกัน

และชายคนนั้นกำลังรอพบเขาอย่างใจจดใจจ่อ

จบตอนที่ 1

โปรดติดตามตอนที่ 2 : แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ