บทที่ 4 (2/2)

“ผมสั่งให้ไปนั่ง” น้ำเสียงเข้มขึ้นทำให้ฮายอนต้องรีบก้าวเท้าไปนั่งลงบนโซฟาทันที

แทกยอมลุกจากโต๊ะ เดินตามมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม รินชาร้อนลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบแล้วเลื่อนมาตรงหน้าฮายอน พร้อมกับจานขนมปังอบเนยสด

“ดื่มซะ แล้วกินขนมให้หมด” แทกยอมสั่ง “อย่าปล่อยให้ตัวเองขาดน้ำจนเป็นลมตายในห้องทำงานของผม มันจะทำให้ผมเสียเวลาทำงาน และทำให้ประวัติการทำงานของผมมัวหมอง”

แม้ถ้อยคำจะฟังดูเย็นชาและกระด้างกระเดื่อง ทว่าไออุ่นจากถ้วยชาและกลิ่นหอมของคาโมมายล์กลับช่วยบรรเทาอาการคลื่นไส้ในท้องของฮายอนได้อย่างประหลาด ฮายอนประคองถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ กัดขนมปังเข้าปากคำเล็กๆ ความอุ่นซ่านแผ่กระจายไปทั่วอก

“รสชาติดีไหม” แทกยอมถามเรียบๆ

“อร่อยมากครับท่าน... ขอบคุณมากนะครับ” ฮายอนเอ่ยแผ่วเบา สบตากับแทกยอมที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉย

“ถ้าดื่มเสร็จแล้วก็พักสักสิบนาที แล้วค่อยกลับไปทำงานต่อ วันนี้ผมต้องออกไปประชุมสภาตอนบ่าย คุณจะต้องอยู่ตรวจเอกสารที่นี่คนเดียว ห้ามเดินเพ่นพ่านไปไหนเด็ดขาด”

ช่วงบ่ายโมง แทกยอมพร้อมคณะติดตามเดินทางออกจากทำเนียบเพื่อเข้าร่วมการประชุมสภาความมั่นคง ปล่อยให้ห้องทำงานใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง

ฮายอนนั่งทำงานอย่างตั้งใจ กลิ่นชาคาโมมายล์และฟีโรโมนซีดาร์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องช่วยให้เขามีสมาธิมากขึ้น ร่างโปร่งคัดแยกเอกสารโบราณไปได้หลายสิบแผ่นอย่างคล่องแคล่ว

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่จองดงฮยอกจะก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารราชการอีกปึกหนึ่ง

“เป็นไงบ้างคุณฮายอน อยู่กับไอ้... เอ่อ อยู่กับท่านประธานาธิบดีทั้งเช้า อึดอัดแย่เลยสิ” ดงฮยอกเอ่ยทักอย่างเป็นกันเอง พลางเดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะทำงานของฮายอน

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับท่านเลขาฯ ท่านประธานาธิบดีมีเมตตามากครับ ให้ชาร้อนกับของว่างผมด้วย” ฮายอนตอบพร้อมรอยยิ้มละมุน

ดงฮยอกเลิกคิ้วสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อ ‘ไอ้แทกยอมเนี่ยนะมีเมตตา สั่งคนรินชาให้โอเมก้า... ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมันใส่ใจใครขนาดนี้มาก่อน’

ดงฮยอกกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผมแวะมาเตือนคุณด้วยความหวังดีนะคุณฮายอน ตอนนี้สายข่าวรายงานมาว่า คนของ ส.ส. คังจินฮวัน ฝ่ายค้าน กำลังเริ่มตั้งคำถามเรื่องการย้ายตัวคุณเข้ามาในปีกตะวันออก พวกมันพยายามขุดคุ้ยประวัติของคุณเพื่อเอามาเล่นงานแทกยอมในสภา”

ฮายอนชะงัก ช้อนสายตามองดงฮยอกด้วยความกังวล “ท่านคังจินฮวัน... ทำไมเขาถึงต้องสนใจคนธรรมดาอย่างผมด้วยล่ะครับ”

“เพราะแทกยอมไม่เคยดึงใครเข้ามาทำงานในห้องส่วนตัวแบบนี้มาก่อนไงล่ะ” ดงฮยอกถอนหายใจ “ในสายตาของพวกมัน ทุกอย่างคือการเมือง ทุกคนรอบตัวแทกยอมคือเป้าหมายในการทำลายล้าง พวกมันเคยใช้วิธีสกปรกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งปล่อยข่าวลือ ทั้งแบล็กเมล์ เพราะงั้นอย่าไว้ใจใครในทำเนียบนี้เด็ดขาด ไม่ว่าใครจะมาตีสนิทก็ตาม เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วครับท่านเลขาฯ ผมจะระวังตัวให้มากที่สุดครับ”

“ดีมาก มีอะไรน่าสงสัยรีบบอกผมทันทีนะ” ดงฮยอกตบบ่าฮายอนเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อไปจัดการงานประชุมต่อ

หลังจากดงฮยอกกลับไป ฮายอนก็ก้มหน้าทำงานต่อเพื่อคลายความวิตกกังวล ทว่าในจังหวะที่เขากำลังแกะเชือกผูกกล่องไม้โบราณใบหนึ่งที่ระบุว่าเป็นเอกสารสัญญาทางการทูตในอดีต แผ่นกระดาษเนื้อหนาสีขาวนวลแผ่นหนึ่งที่ถูกสอดซ่อนอยู่ใต้ก้นกล่องก็ร่วงหล่นลงมาบนตัก

ฮายอนหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย มันไม่ใช่กระดาษสาโบราณ แต่เป็นกระดาษพิมพ์เอกสารราชการสมัยใหม่ที่หัวกระดาษประทับตรา ‘สัญญาความร่วมมือพิเศษด้านเวชภัณฑ์’

สายตาของฮายอนเลื่อนลงมาอ่านข้อความอย่างรวดเร็ว เนื้อหากล่าวถึงการนำเข้าสารตั้งต้นยาระงับฟีโรโมนรุ่นทดลองที่ยังไม่ผ่านการรับรอง และที่ด้านล่างสุดของเอกสาร... มีตราประทับตระกูลคัง พร้อมลายเซ็นของคังจินฮวัน!

‘นี่มัน... เอกสารอะไรกัน ทำไมถึงมาซ่อนอยู่ในกล่องของตระกูลชเวได้!’

หัวใจของฮายอนเต้นระรัวราวกับกลองศึก สัญชาตญาณบอกเขาว่านี่คือหลักฐานอันตรายระดับชาติ!

แกร๊ก... พรึ่บ!

ยังไม่ทันที่ฮายอนจะได้คิดอ่านประการใด บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง!

ชเวแทกยอมก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แววตาดำขลับฉายประกายดุดัน เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้บนแขน ร่างสูงชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นแผ่นกระดาษในมือของฮายอนและสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดของคนตัวเล็ก!

“คุณกำลังถืออะไรอยู่ในมือ... แพคฮายอน!”