เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 7 ความลับของแม่
วันที่เผยแพร่:
2026-06-03 20:21:49“คนที่รู้เรื่องแม่ของเธอ”
คำพูดของคิรากรทำให้พิมพ์พลอยนิ่งค้าง มือที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไปทันที “หมายความว่ายังไงคะ” ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะบอกมากแค่ไหน “เธอเคยเล่าให้ฉันฟังว่าแม่เสียตอนเธออายุสิบสอง” “ค่ะ” “แล้วหลังจากนั้นล่ะ” พิมพ์พลอยขมวดคิ้ว “หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรนี่คะ” คิรากรเงียบ เงียบจนเธอเริ่มใจไม่ดี “คุณคิระ…” “ฉันอาจกำลังคิดมากไปเอง” เขาพูดช้า ๆ “แต่ชื่อของแม่เธอไปโผล่อยู่ในเอกสารเก่า ๆ ของคนกลุ่มหนึ่ง” “เอกสารอะไร” “มูลนิธิเอกชน” “แล้วมันแปลกตรงไหน” ชายหนุ่มพิงเบาะ สายตาคมเข้มจับอยู่ที่เธอ “เพราะมูลนิธินั้นปิดตัวไปเกือบยี่สิบปีแล้ว” หัวใจของพิมพ์พลอยเริ่มเต้นแรง “ฉันให้คนตรวจสอบต่อ” “ทำไมต้องตรวจเรื่องแม่พลอยด้วย” คำถามนั้นทำให้คิรากรชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ “เธอคิดว่าฉันปล่อยให้คนแปลกหน้ามายุ่งกับเธอได้เหรอ” “…” “ฉันอยากรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ” ประโยคนั้นทำให้เธอเงียบไปทันที ผู้ชายคนนี้… บางครั้งก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่บางครั้งก็ทำให้รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุไปถึงข้างใน “พลอยไม่มีอะไรปิดบังนะคะ” “ฉันรู้” คิรากรพยักหน้า “แต่ฉันไม่แน่ใจว่าคนอื่นคิดเหมือนเธอ” หญิงสาวเม้มปาก ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในอก แม่ของเธอเสียไปนานแล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนมาตามสืบเรื่องนี้อีก “คืนนี้ล็อกประตูให้ดี” เขาพูดเสียงเรียบ “แล้วถ้ามีอะไรผิดปกติ โทรหาฉันทันที” “ค่ะ” “ไม่ใช่ค่ะ” พิมพ์พลอยกะพริบตา “คะ?” “ต้องสัญญา” น้ำเสียงจริงจังจนเธอหลุดยิ้ม “สัญญาค่ะ” คิรากรจ้องเธออีกนิด เหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็เพียงยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ “ขึ้นห้องได้แล้ว” “ฝันดีนะคะ” “ฝันดี” หญิงสาวลงจากรถ เดินเข้าคอนโดไปพร้อมหัวใจที่ยังเต้นไม่ปกติ แต่เธอไม่เห็นว่า… คิรากรยังนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนาน จนแน่ใจว่าไฟห้องของเธอสว่างขึ้นแล้ว เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ว่าไง” ปลายสายตอบกลับทันที “คนของเราเจอข้อมูลเพิ่มแล้วครับ” ใบหน้าหล่อคมเย็นลง “พูดมา” “แม่ของคุณพิมพ์พลอยเคยทำงานในโครงการฟื้นฟูเด็กของมูลนิธิแสงอรุณ” “แล้ว?” “มีเด็กห้าคนที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ” คิรากรขมวดคิ้ว “เด็กพิเศษ?” “ครับ แต่ไม่มีข้อมูลว่าพิเศษยังไง” ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ที่สำคัญคือ หนึ่งในเด็กห้าคนนั้น ตอนนี้กลายเป็นมหาเศรษฐีระดับประเทศ” “ใคร” “คุณธนกฤต รัตนเวช” ชื่อดังกล่าวทำให้คิรากรนิ่งไป เพราะธนกฤตไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นเจ้าของกลุ่มธุรกิจที่ใหญ่กว่าบริษัทของคิรากรหลายเท่า และขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมในการทำธุรกิจ “เกี่ยวข้องกันยังไง” “ยังไม่ทราบครับ” “สืบต่อ” “ครับ” คิรากรกำลังจะวางสาย แต่เลขากลับพูดขึ้นอีกครั้ง “ยังมีอีกเรื่องครับ” “อะไร” “วันนี้มีคนแอบถ่ายรูปคุณพิมพ์พลอย” แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนทันที เย็นเฉียบ “ใคร” “ยังตรวจสอบไม่เจอครับ” คิรากรกำโทรศัพท์แน่น “หามันให้เจอ” น้ำเสียงต่ำจนปลายสายเงียบไป “ภายในพรุ่งนี้” “ครับ” สายถูกตัด ความเงียบกลับเข้ามาแทน ชายหนุ่มมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องของพิมพ์พลอย ไฟยังเปิดอยู่ เธอน่าจะกำลังอาบน้ำ หรือไม่ก็กำลังอ่านหนังสือก่อนนอน ชีวิตของเธอเรียบง่ายเกินไป เรียบง่ายจนไม่ควรถูกดึงเข้าไปอยู่ในเรื่องพวกนี้ แต่ยิ่งสืบ เขากลับยิ่งรู้สึกว่าเบื้องหลังของเธออาจไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิด ... ในเวลาเดียวกัน พิมพ์พลอยกำลังนั่งจัดของอยู่บนเตียง แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยคำพูดของคิรากร คนที่รู้เรื่องแม่ของเธอ หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนลุกไปเปิดลิ้นชักเก่า ข้างในมีรูปถ่ายเพียงไม่กี่ใบ ส่วนใหญ่เป็นรูปตอนเด็ก และรูปของแม่ พิมพ์พลอยหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดู รอยยิ้มของผู้หญิงในภาพยังอบอุ่นเหมือนเดิม “แม่…” เธอพึมพำเบา ๆ แต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง ด้านหลังรูปมีตัวหนังสือจาง ๆ เขียนไว้ เหมือนหมึกที่ซีดไปตามกาลเวลา พิมพ์พลอยพลิกกลับมาดูใกล้ ๆ ก่อนหัวใจจะเต้นแรงขึ้นทันที เพราะข้อความนั้นเขียนว่า “ถ้าวันหนึ่งพลอยได้เห็นรูปนี้…” “อย่าไว้ใจคนที่ชื่อธนกฤต” รูปถ่ายในมือแทบร่วงหล่น ขณะที่หัวใจของเธอเต้นแรงจนได้ยินชัดในความเงียบ เพราะชื่อเดียวกันนั้น... เพิ่งออกจากปากคิรากรเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
บทล่าสุด
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 50 คนที่ทุกคนกลัว
บ้านริมทะเลตกอยู่ในความเงียบ ... หลังจากการมาถึงของภีมภัทร ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ ... พิมพ์พลอยยังนั่งอยู่ข้างพ่อ ... มือของเธอจับมือเขาเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่า หากปล่อยมือ เขาจะหายไปอีกครั้ง ... ภีมภัทรมองลูกสาว ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ... ตลอดยี่สิบห้าปี สิ่งเดียวที่เขาเสียใจ คือการไม่ได้เห็นเธอเติบโต ... “พ่อขอโทษ” ... “อย่าพูดแบบนั้น” พิมพ์พลอยส่ายหน้า ... น้ำตาคลออีกครั้ง ... “หนูเจอพ่อแล้ว” ... “แค่นี้ก็พอแล้ว” ... ภีมภัทรยิ้ม ... ก่อนลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ... ภาพนั้น ทำให้แม้แต่คิรากรยังรู้สึกอบอุ่น ... แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน ... เพราะชายชราที่มาพร้อมภีมภัทร ยังคงยืนอยู่กลางห้อง ... ไม่มีใครรู้จักเขา ... ไม่มีใครเคยเห็น ... แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันประหลาด ... แม้แต่คีรัน ก็ยังจับตามองเขาไม่วางตา ... “คุณเป็นใคร” คิรากรถามตรง ๆ ... ชายชราหัวเราะเบา ๆ ... “ผ่านมาเกือบสามสิบปี” ... “จนไม่มีใครจำฉันได้แล้วสินะ” ... เขาถอดแว่นออกช้า ๆ ... ก่อนหันไปมองอัครินทร์ ... “แต่แกน่าจะจำฉันได้” ... อัครินทร์ตัวแข็ง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 48 เด็กหญิงหมายเลข H-8
“ในที่สุด...” “ฉันก็ได้เจอพี่สักที” ... เสียงของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ... ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ ... โดยเฉพาะพิมพ์พลอย ... เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหมือนเธอจนแทบแยกไม่ออก ... ดวงตา รูปหน้า รอยยิ้ม ... ทุกอย่างคล้ายกันราวกับฝาแฝด ... แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือแววตา ... หากพิมพ์พลอยเปรียบเหมือนแสงแดดอ่อน ๆ ... หญิงสาวคนนี้ ก็คือท้องฟ้าหลังพายุ ... เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ... เต็มไปด้วยรอยแผล ... “เธอคือ H-8?” พิมพ์พลอยถามเบา ๆ ... หญิงสาวพยักหน้า ... ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา ... “ใช่” ... “ฉันชื่อ...แพรวา” ... เป็นครั้งแรก ที่หมายเลข H-8 มีชื่อ ... มีตัวตน ... ไม่ใช่แค่รหัสในเอกสารอีกต่อไป ... พิมพ์พลอยมองเธอนิ่ง ... หัวใจสับสนไปหมด ... เพราะลึก ๆ แล้ว เธอรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้อย่างประหลาด ... ทั้งที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ... “เธอเรียกฉันว่าพี่” ... “เพราะฉันเรียกแบบนั้นมาตลอด” แพรวาตอบ ... “ตั้งแต่จำความได้” ... “...” ... “ฉันรู้ว่ามีพี่อยู่คนหนึ่ง” ... “คนที่โชคดีกว่าฉัน” ... คำพูดนั้น ทำให้พิมพ์พลอยเจ็บในอก
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 47 หลานสาวของตา
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ” “หลานสาวของตา” ... คำพูดของอัครินทร์ ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยยังคงยืนอยู่ในอ้อมกอดของอรพรรณ ... แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ... “หลานสาว?” เธอทวนเบา ๆ ... “หมายความว่ายังไง” ... อัครินทร์ยิ้ม ... รอยยิ้มสงบนิ่ง เหมือนชายชราธรรมดาคนหนึ่ง ... แต่ดวงตาคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยบางสิ่งที่อ่านไม่ออก ... “หมายความตามนั้น” ... “ลูกเป็นหลานสาวของตา” ... “ไม่จริง” คิรากรก้าวออกมา ... ยืนขวางหน้าพิมพ์พลอยทันที ... “อย่าเล่นเกมคำพูด” ... อัครินทร์หัวเราะเบา ๆ ... “ยังใจร้อนเหมือนเดิม” ... “คุณรู้จักผม?” ... “รู้จักตั้งแต่ก่อนเธอเกิดเสียอีก” ... คิรากรขมวดคิ้ว ... ความรู้สึกไม่ดีเริ่มชัดเจนขึ้น ... เพราะชายคนนี้ เหมือนจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทุกคน ... “ถ้าคุณเป็นปู่ของพลอย” คีรันพูดขึ้น ... “งั้นคุณก็เป็นปู่ของผมด้วย” ... ทุกคนหันไปมองทันที ... อัครินทร์ยิ้มกว้างขึ้น ... “ในที่สุด” ... “หลานชายคนโปรดของตาก็ฉลาดขึ้น” ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุก ... เธอหันไปมองคีรัน ... จากนั้นมองอัครินทร์ ... ก่อ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 46 เงาสะท้อนของพิมพ์พลอย
“H-8” ... ชื่อเพียงชื่อเดียว ทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ... ผู้หญิงที่อยู่ในรูปถ่าย ผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายเธอ ... ตอนนี้ปรากฏตัวแล้ว ... และพาตัวคิรภพหายไป ... “โรงพยาบาลว่าไงอีก” คิรากรถาม ... ธนกฤตเลื่อนอ่านข้อความบนหน้าจอ ... “กล้องจับภาพได้ไม่ชัด” ... “แต่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนยันว่า” ... “ผู้หญิงคนนั้นเรียกชื่อคิรภพ” ... “เรียกว่ายังไง” พิมพ์พลอยถาม ... ธนกฤตเงยหน้าขึ้น ก่อนตอบ ... “เรียกว่าพ่อ” ... รถทั้งคันเงียบกริบ ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุกแรง ... “เป็นไปไม่ได้” เธอพึมพำ ... แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ว่ามันเป็นไปได้ ... ถ้าโครงการ Hope สร้างเด็กหลายคน ... ถ้าภีมภัทรและอรพรรณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ... H-8 อาจมีความเชื่อมโยงกับครอบครัวของเธอ มากกว่าที่คิด ... “เราต้องหาคิรภพให้เจอ” ... คิรากรพยักหน้า ... “แต่ตอนนี้บ้านริมทะเลสำคัญกว่า” ... “เพราะคำตอบทั้งหมดอยู่ที่นั่น” ... พิมพ์พลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ... ถนนทอดยาวท่ามกลางความมืด ... เหมือนเส้นทางที่กำลังพาเธอเข้าใกล้อดีตมากขึ้
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 45 บ้านที่รอการกลับมา
“เธอคือผลงานชิ้นเอกของฉัน” ... คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอรพรรณ ... หญิงวัยกลางคนกำมือแน่น ... ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอพยายามหนีจากผู้ชายคนนี้ ... หนีจากอดีต หนีจากความผิดพลาด ... แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็ย้อนกลับมาที่เดิม ... “คุณสัญญาแล้ว” อรพรรณพูดเสียงสั่น ... “ว่าจะไม่ยุ่งกับพลอย” ... ชายชรายิ้มบาง ๆ ... รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ... “ฉันเคยสัญญาหลายอย่าง” ... “แต่โลกนี้ไม่ได้เดินตามคำสัญญา” ... “...” ... “มันเดินตามผลลัพธ์” ... อรพรรณหน้าซีด ... เพราะเธอรู้ดี ว่าผู้ชายคนนี้พร้อมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ... แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของใครก็ตาม ... ในเวลาเดียวกัน ... สถานีรถไฟเก่า ... พิมพ์พลอยยังคงจ้องรูปของเด็กหญิง H-8 ... หัวใจของเธอหนักอึ้ง ... “เธอหน้าคล้ายฉันมาก” ... คิรากรพยักหน้า ... “เหมือนเกินไป” ... “คุณคิดว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม” ... ไม่มีใครตอบ ... เพราะคำตอบนั้นน่ากลัวเกินไป ... ทันใดนั้น คีรันก็หยิบรูปขึ้นมาดู ... สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ... “ผมเคยเห็นเด็กคนนี้” .
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 44 เลือดเดียวกัน
“ชื่อของคนที่อยู่ในเอกสาร...” “คือนามสกุลเดียวกับคุณ” ... คำพูดของคิรากรทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบ ... สายตาทุกคู่หันไปมองคีรันทันที ... แม้แต่พิมพ์พลอยเอง ก็ยังรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด ... เพราะหากสิ่งที่อยู่ในซองสีดำเกี่ยวข้องกับครอบครัวของคีรัน นั่นหมายความว่า ศัตรูตัวจริงอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิด ... คีรันยืนนิ่ง ... ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ ... “เปิดอ่านให้จบสิ” เขาพูดขึ้นเบา ๆ ... “คุณไม่ตกใจเลยเหรอ” คิรากรถาม ... “ผมตกใจ” ... “แต่ไม่แปลกใจ” ... คำตอบนั้นทำให้ทุกคนชะงัก ... “หมายความว่าไง” ... คีรันถอนหายใจ ก่อนมองไปยังซองเอกสาร ... “เพราะผมสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว” ... “คุณรู้อะไร” ... “ไม่มากพอ” ... ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ... “แต่พอจะรู้ว่าพ่อผมไม่ได้เป็นคนที่มีอำนาจที่สุด” ... ห้องทั้งห้องเงียบลง ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกคนคิดว่ากฤตภพคือผู้ควบคุมทุกอย่าง ... แต่ความจริง เขาอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น ... คิรากรเปิดเอกสารต่อ ... หน้าแรกมีรายชื่อบุคคลหลายคน ... นักการเมือง นักธุรกิจ นายทุน ... และเจ้าหน้าที่ระดับสูง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 8 คนที่แม่ห้ามไว้
ทั้งคืน พิมพ์พลอยแทบไม่ได้นอน รูปถ่ายเก่าใบเดิมยังวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อความด้านหลังยังคงอยู่เหมือนเดิม “อย่าไว้ใจคนที่ชื่อธนกฤต” ลายมือของแม่ เธอจำได้แน่นอน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แม่เขียนข้อความนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอถึ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 6 จูบที่เกือบเกิดขึ้น
สายฝนยังตกต่อเนื่อง แต่พิมพ์พลอยกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เพราะสายตาของคิรากรตรงหน้า กดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก “เธอยังรู้สึกกับมันอยู่ไหม” คำถามเดิมยังค้างอยู่ระหว่างพวกเขา หญิงสาวเม้มปากแน่น “พลอยไม่รู้…” “ไม่รู้?” “มันนานมากแล้วค่ะ” เธอหลบสายตาเขาเล็กน้อย “พลอยแค่ตกใจที่พี
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 5 คนเก่า…ที่กลับมาผิดเวลา
สายฝนยังตกไม่หยุด พิมพ์พลอยยืนนิ่งอยู่หน้าศูนย์ฟื้นฟู ขณะที่ผู้ชายตรงหน้าส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้เหมือนในอดีต “พี่วิน…” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา วรินทร์ หรือ “พี่วิน” ผู้ชายคนแรกที่เธอเคยรัก และเป็นคนเดียวที่หายไปจากชีวิตเธอโดยไม่อธิบายอะไรเลย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เสียงขอ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 4 ผู้ชายที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้
หลังจากคิรากรกลับไป ศูนย์ฟื้นฟูก็ไม่ได้สงบอย่างที่พิมพ์พลอยหวังเลยสักนิด “กรี๊ด…เขาหล่อมากจริง ๆ ใช่ไหม” “เมื่อกี้ฉันแทบหยุดหายใจ” “ที่สำคัญคือหวงคุณพลอยหนักมาก!” เสียงแซวดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่เช้า พิมพ์พลอยได้แต่ก้มหน้าจัดเอกสาร แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่แก้มกลับร้อนตลอดเวลา โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
บางทีคุณอาจจะชอบ
พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี148.8K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.6K viewsภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว282.0K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.2K viewsกลรัก ซาตาน
นงพะงา 61 viewsขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน21 viewsรพีเร้นรัก
P. Chamomile120 viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์65 views
