เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 8 คนที่แม่ห้ามไว้
วันที่เผยแพร่:
2026-06-03 20:21:52ทั้งคืน พิมพ์พลอยแทบไม่ได้นอน
รูปถ่ายเก่าใบเดิมยังวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อความด้านหลังยังคงอยู่เหมือนเดิม “อย่าไว้ใจคนที่ชื่อธนกฤต” ลายมือของแม่ เธอจำได้แน่นอน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แม่เขียนข้อความนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอถึงไม่เคยสังเกตเห็นเลย กริ๊ง... เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น พิมพ์พลอยสะดุ้ง ก่อนรู้ตัวว่าฟ้าสว่างแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว แต่หัวใจยังหนักอึ้ง สุดท้ายเธอตัดสินใจส่งรูปถ่ายให้คิรากร ข้อความถูกส่งไปตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า แต่ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที “คุณคิระ?” “รูปนี้มาจากไหน” น้ำเสียงของเขาจริงจังกว่าปกติ “พลอยเพิ่งเห็นเมื่อคืนค่ะ” ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง “เก็บรูปนั้นไว้” “มันสำคัญมากเหรอคะ” “มาก” หัวใจเธอเริ่มเต้นแรง “คุณรู้อะไรใช่ไหม” “ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ” เขาตอบสั้น ๆ “แต่หลังเลิกงาน ฉันจะไปรับ” “ค่ะ” “แล้ววันนี้ห้ามอยู่คนเดียว” “คะ?” “เชื่อฉัน” น้ำเสียงหนักแน่นจนเธอไม่กล้าถามต่อ ... ช่วงสาย ศูนย์ฟื้นฟูคึกคักกว่าปกติ เด็ก ๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน พิมพ์พลอยพยายามตั้งใจทำงาน แต่สมาธิกลับหลุดบ่อยครั้ง “พี่พลอย” น้องไนซ์ดึงชายเสื้อเธอเบา ๆ “ครับคนเก่ง” “มีคุณลุงมองพี่อยู่” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก “คุณลุง?” เด็กชายชี้ไปทางหน้าประตู พิมพ์พลอยหันตาม ก่อนหัวใจหล่นวูบ ชายวัยประมาณห้าสิบปีคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน เขาใส่สูทสีเข้ม กำลังมองมาทางเธอ ทันทีที่สายตาประสานกัน ชายคนนั้นก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มสุภาพ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหนาวอย่างประหลาด “รู้จักเหรอคะ” พี่พยาบาลถาม “ไม่ค่ะ” “แต่เขามายืนหลายวันแล้วนะ” หัวใจพิมพ์พลอยกระตุก “หลายวัน?” “ใช่ค่ะ ฉันนึกว่าเป็นญาติใคร” หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาคิรากรทันที ไม่ถึงสามนาที โทรศัพท์ก็ดัง “อยู่ไหน” “ที่ศูนย์ค่ะ” “ผู้ชายคนนั้นยังอยู่ไหม” พิมพ์พลอยรีบมองออกไป แต่ถนนฝั่งตรงข้ามว่างเปล่าแล้ว “เขาหายไปแล้วค่ะ” เสียงถอนหายใจดังมาจากปลายสาย แต่ไม่ได้ฟังดูโล่งใจเลย กลับเหมือนกำลังกดอารมณ์บางอย่างไว้ “วันนี้ฉันจะเลิกประชุมเร็ว” “คุณคิระ...” “อย่าออกไปไหนคนเดียว” “ตกลงค่ะ” ... บ่ายสามโมง สำนักงานใหญ่ของ V Group ประตูห้องประชุมเปิดออก คิรากรเดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นเฉียบ ผู้บริหารหลายคนรีบหลีกทาง เพราะทุกคนดูออกว่าอารมณ์ของประธานบริษัทไม่ดีเอาเสียเลย “ได้ตัวหรือยัง” เขาถามเลขาทันที “คนที่แอบถ่ายคุณพิมพ์พลอยยังหาไม่เจอครับ” “แล้วผู้ชายหน้าศูนย์” “ทราบตัวแล้วครับ” เลขาส่งแท็บเล็ตให้ คิรากรก้มมอง ก่อนสายตาจะเย็นลงอีก “ทำงานให้ธนกฤต?” “ครับ” ความเงียบปกคลุมทันที เลขาหนุ่มเริ่มเหงื่อตก เพราะเขารู้ดี ยิ่งเจ้านายเงียบมากเท่าไร ยิ่งอันตรายมากเท่านั้น “ส่งคนไปเฝ้าศูนย์” “ครับ” “เพิ่มอีกสองทีม” “ครับ” “แล้วถ้ามันเข้าใกล้พิมพ์พลอยอีก...” คิรากรวางแท็บเล็ตลงช้า ๆ “ฉันจะจัดการเอง” ... เย็นวันนั้น พิมพ์พลอยเดินออกมาจากศูนย์พร้อมความเหนื่อยล้า แต่ยังไม่ทันถึงประตู รถหรูคุ้นตาก็จอดรออยู่แล้ว เธอเผลอยิ้มออกมา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ที่การเห็นรถของคิรากรทำให้รู้สึกปลอดภัย หญิงสาวเปิดประตูขึ้นรถ “สวัสดีค่ะ” “เหนื่อยไหม” คำถามแรกเหมือนทุกครั้ง “นิดหน่อยค่ะ” คิรากรมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือมาแตะใต้ตาเบา ๆ “นอนไม่พอ” หัวใจเธอเต้นแรงทันที “คุณดูออกได้ยังไง” “ฉันดูเธอทุกวัน” คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไปเลย ชายหนุ่มออกรถช้า ๆ แต่แทนที่จะมุ่งหน้าไปคอนโด เขากลับเลี้ยวอีกทาง “เราจะไปไหนคะ” “กินข้าว” “อีกแล้วเหรอ” “อืม” “คุณชอบเลี้ยงข้าวพลอยจัง” คิรากรเหลือบมองเธอ ก่อนตอบเรียบ ๆ “ฉันชอบดูเธอกิน” หญิงสาวสำลักอากาศทันที คนขับรถด้านหน้าถึงกับทำเป็นไม่ได้ยิน ส่วนคิรากรยังคงหน้าตานิ่งเหมือนไม่ได้พูดอะไรชวนใจเต้นเลย แต่ก่อนที่เธอจะตอบได้ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มมองหน้าจอ สีหน้าเปลี่ยนทันที “ว่าไง” ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง และเพียงไม่กี่วินาที รถทั้งคันก็เงียบลง พิมพ์พลอยเห็นกรามของเขาขบแน่น “แน่ใจนะ” เขาถามเสียงต่ำ “...” “ส่งไฟล์มาทันที” สายถูกตัด คิรากรนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนหันมาหาเธอ สายตาที่มองครั้งนี้ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก “พลอย” “คะ?” “ฉันเจอรูปแม่เธอแล้ว” “จริงเหรอคะ!” “อืม” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก “แล้วในรูปนั้น...” “มีธนกฤตยืนอยู่ข้างแม่เธอ”
บทล่าสุด
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 50 คนที่ทุกคนกลัว
บ้านริมทะเลตกอยู่ในความเงียบ ... หลังจากการมาถึงของภีมภัทร ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ ... พิมพ์พลอยยังนั่งอยู่ข้างพ่อ ... มือของเธอจับมือเขาเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่า หากปล่อยมือ เขาจะหายไปอีกครั้ง ... ภีมภัทรมองลูกสาว ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ... ตลอดยี่สิบห้าปี สิ่งเดียวที่เขาเสียใจ คือการไม่ได้เห็นเธอเติบโต ... “พ่อขอโทษ” ... “อย่าพูดแบบนั้น” พิมพ์พลอยส่ายหน้า ... น้ำตาคลออีกครั้ง ... “หนูเจอพ่อแล้ว” ... “แค่นี้ก็พอแล้ว” ... ภีมภัทรยิ้ม ... ก่อนลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ... ภาพนั้น ทำให้แม้แต่คิรากรยังรู้สึกอบอุ่น ... แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน ... เพราะชายชราที่มาพร้อมภีมภัทร ยังคงยืนอยู่กลางห้อง ... ไม่มีใครรู้จักเขา ... ไม่มีใครเคยเห็น ... แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันประหลาด ... แม้แต่คีรัน ก็ยังจับตามองเขาไม่วางตา ... “คุณเป็นใคร” คิรากรถามตรง ๆ ... ชายชราหัวเราะเบา ๆ ... “ผ่านมาเกือบสามสิบปี” ... “จนไม่มีใครจำฉันได้แล้วสินะ” ... เขาถอดแว่นออกช้า ๆ ... ก่อนหันไปมองอัครินทร์ ... “แต่แกน่าจะจำฉันได้” ... อัครินทร์ตัวแข็ง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 48 เด็กหญิงหมายเลข H-8
“ในที่สุด...” “ฉันก็ได้เจอพี่สักที” ... เสียงของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ... ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ ... โดยเฉพาะพิมพ์พลอย ... เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหมือนเธอจนแทบแยกไม่ออก ... ดวงตา รูปหน้า รอยยิ้ม ... ทุกอย่างคล้ายกันราวกับฝาแฝด ... แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือแววตา ... หากพิมพ์พลอยเปรียบเหมือนแสงแดดอ่อน ๆ ... หญิงสาวคนนี้ ก็คือท้องฟ้าหลังพายุ ... เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ... เต็มไปด้วยรอยแผล ... “เธอคือ H-8?” พิมพ์พลอยถามเบา ๆ ... หญิงสาวพยักหน้า ... ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา ... “ใช่” ... “ฉันชื่อ...แพรวา” ... เป็นครั้งแรก ที่หมายเลข H-8 มีชื่อ ... มีตัวตน ... ไม่ใช่แค่รหัสในเอกสารอีกต่อไป ... พิมพ์พลอยมองเธอนิ่ง ... หัวใจสับสนไปหมด ... เพราะลึก ๆ แล้ว เธอรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้อย่างประหลาด ... ทั้งที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ... “เธอเรียกฉันว่าพี่” ... “เพราะฉันเรียกแบบนั้นมาตลอด” แพรวาตอบ ... “ตั้งแต่จำความได้” ... “...” ... “ฉันรู้ว่ามีพี่อยู่คนหนึ่ง” ... “คนที่โชคดีกว่าฉัน” ... คำพูดนั้น ทำให้พิมพ์พลอยเจ็บในอก
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 47 หลานสาวของตา
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ” “หลานสาวของตา” ... คำพูดของอัครินทร์ ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยยังคงยืนอยู่ในอ้อมกอดของอรพรรณ ... แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ... “หลานสาว?” เธอทวนเบา ๆ ... “หมายความว่ายังไง” ... อัครินทร์ยิ้ม ... รอยยิ้มสงบนิ่ง เหมือนชายชราธรรมดาคนหนึ่ง ... แต่ดวงตาคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยบางสิ่งที่อ่านไม่ออก ... “หมายความตามนั้น” ... “ลูกเป็นหลานสาวของตา” ... “ไม่จริง” คิรากรก้าวออกมา ... ยืนขวางหน้าพิมพ์พลอยทันที ... “อย่าเล่นเกมคำพูด” ... อัครินทร์หัวเราะเบา ๆ ... “ยังใจร้อนเหมือนเดิม” ... “คุณรู้จักผม?” ... “รู้จักตั้งแต่ก่อนเธอเกิดเสียอีก” ... คิรากรขมวดคิ้ว ... ความรู้สึกไม่ดีเริ่มชัดเจนขึ้น ... เพราะชายคนนี้ เหมือนจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทุกคน ... “ถ้าคุณเป็นปู่ของพลอย” คีรันพูดขึ้น ... “งั้นคุณก็เป็นปู่ของผมด้วย” ... ทุกคนหันไปมองทันที ... อัครินทร์ยิ้มกว้างขึ้น ... “ในที่สุด” ... “หลานชายคนโปรดของตาก็ฉลาดขึ้น” ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุก ... เธอหันไปมองคีรัน ... จากนั้นมองอัครินทร์ ... ก่อ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 46 เงาสะท้อนของพิมพ์พลอย
“H-8” ... ชื่อเพียงชื่อเดียว ทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ... ผู้หญิงที่อยู่ในรูปถ่าย ผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายเธอ ... ตอนนี้ปรากฏตัวแล้ว ... และพาตัวคิรภพหายไป ... “โรงพยาบาลว่าไงอีก” คิรากรถาม ... ธนกฤตเลื่อนอ่านข้อความบนหน้าจอ ... “กล้องจับภาพได้ไม่ชัด” ... “แต่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนยันว่า” ... “ผู้หญิงคนนั้นเรียกชื่อคิรภพ” ... “เรียกว่ายังไง” พิมพ์พลอยถาม ... ธนกฤตเงยหน้าขึ้น ก่อนตอบ ... “เรียกว่าพ่อ” ... รถทั้งคันเงียบกริบ ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุกแรง ... “เป็นไปไม่ได้” เธอพึมพำ ... แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ว่ามันเป็นไปได้ ... ถ้าโครงการ Hope สร้างเด็กหลายคน ... ถ้าภีมภัทรและอรพรรณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ... H-8 อาจมีความเชื่อมโยงกับครอบครัวของเธอ มากกว่าที่คิด ... “เราต้องหาคิรภพให้เจอ” ... คิรากรพยักหน้า ... “แต่ตอนนี้บ้านริมทะเลสำคัญกว่า” ... “เพราะคำตอบทั้งหมดอยู่ที่นั่น” ... พิมพ์พลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ... ถนนทอดยาวท่ามกลางความมืด ... เหมือนเส้นทางที่กำลังพาเธอเข้าใกล้อดีตมากขึ้
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 45 บ้านที่รอการกลับมา
“เธอคือผลงานชิ้นเอกของฉัน” ... คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอรพรรณ ... หญิงวัยกลางคนกำมือแน่น ... ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอพยายามหนีจากผู้ชายคนนี้ ... หนีจากอดีต หนีจากความผิดพลาด ... แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็ย้อนกลับมาที่เดิม ... “คุณสัญญาแล้ว” อรพรรณพูดเสียงสั่น ... “ว่าจะไม่ยุ่งกับพลอย” ... ชายชรายิ้มบาง ๆ ... รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ... “ฉันเคยสัญญาหลายอย่าง” ... “แต่โลกนี้ไม่ได้เดินตามคำสัญญา” ... “...” ... “มันเดินตามผลลัพธ์” ... อรพรรณหน้าซีด ... เพราะเธอรู้ดี ว่าผู้ชายคนนี้พร้อมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ... แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของใครก็ตาม ... ในเวลาเดียวกัน ... สถานีรถไฟเก่า ... พิมพ์พลอยยังคงจ้องรูปของเด็กหญิง H-8 ... หัวใจของเธอหนักอึ้ง ... “เธอหน้าคล้ายฉันมาก” ... คิรากรพยักหน้า ... “เหมือนเกินไป” ... “คุณคิดว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม” ... ไม่มีใครตอบ ... เพราะคำตอบนั้นน่ากลัวเกินไป ... ทันใดนั้น คีรันก็หยิบรูปขึ้นมาดู ... สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ... “ผมเคยเห็นเด็กคนนี้” .
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 44 เลือดเดียวกัน
“ชื่อของคนที่อยู่ในเอกสาร...” “คือนามสกุลเดียวกับคุณ” ... คำพูดของคิรากรทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบ ... สายตาทุกคู่หันไปมองคีรันทันที ... แม้แต่พิมพ์พลอยเอง ก็ยังรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด ... เพราะหากสิ่งที่อยู่ในซองสีดำเกี่ยวข้องกับครอบครัวของคีรัน นั่นหมายความว่า ศัตรูตัวจริงอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิด ... คีรันยืนนิ่ง ... ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ ... “เปิดอ่านให้จบสิ” เขาพูดขึ้นเบา ๆ ... “คุณไม่ตกใจเลยเหรอ” คิรากรถาม ... “ผมตกใจ” ... “แต่ไม่แปลกใจ” ... คำตอบนั้นทำให้ทุกคนชะงัก ... “หมายความว่าไง” ... คีรันถอนหายใจ ก่อนมองไปยังซองเอกสาร ... “เพราะผมสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว” ... “คุณรู้อะไร” ... “ไม่มากพอ” ... ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ... “แต่พอจะรู้ว่าพ่อผมไม่ได้เป็นคนที่มีอำนาจที่สุด” ... ห้องทั้งห้องเงียบลง ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกคนคิดว่ากฤตภพคือผู้ควบคุมทุกอย่าง ... แต่ความจริง เขาอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น ... คิรากรเปิดเอกสารต่อ ... หน้าแรกมีรายชื่อบุคคลหลายคน ... นักการเมือง นักธุรกิจ นายทุน ... และเจ้าหน้าที่ระดับสูง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 7 ความลับของแม่
“คนที่รู้เรื่องแม่ของเธอ” คำพูดของคิรากรทำให้พิมพ์พลอยนิ่งค้าง มือที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไปทันที “หมายความว่ายังไงคะ” ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะบอกมากแค่ไหน “เธอเคยเล่าให้ฉันฟังว่าแม่เสียตอนเธออายุสิบสอง” “ค่ะ” “แล้วหลังจากนั้นล่ะ” พิมพ์พลอยขมวดคิ้ว “หลังจากนั้น
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 6 จูบที่เกือบเกิดขึ้น
สายฝนยังตกต่อเนื่อง แต่พิมพ์พลอยกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เพราะสายตาของคิรากรตรงหน้า กดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก “เธอยังรู้สึกกับมันอยู่ไหม” คำถามเดิมยังค้างอยู่ระหว่างพวกเขา หญิงสาวเม้มปากแน่น “พลอยไม่รู้…” “ไม่รู้?” “มันนานมากแล้วค่ะ” เธอหลบสายตาเขาเล็กน้อย “พลอยแค่ตกใจที่พี
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 5 คนเก่า…ที่กลับมาผิดเวลา
สายฝนยังตกไม่หยุด พิมพ์พลอยยืนนิ่งอยู่หน้าศูนย์ฟื้นฟู ขณะที่ผู้ชายตรงหน้าส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้เหมือนในอดีต “พี่วิน…” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา วรินทร์ หรือ “พี่วิน” ผู้ชายคนแรกที่เธอเคยรัก และเป็นคนเดียวที่หายไปจากชีวิตเธอโดยไม่อธิบายอะไรเลย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เสียงขอ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 4 ผู้ชายที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้
หลังจากคิรากรกลับไป ศูนย์ฟื้นฟูก็ไม่ได้สงบอย่างที่พิมพ์พลอยหวังเลยสักนิด “กรี๊ด…เขาหล่อมากจริง ๆ ใช่ไหม” “เมื่อกี้ฉันแทบหยุดหายใจ” “ที่สำคัญคือหวงคุณพลอยหนักมาก!” เสียงแซวดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่เช้า พิมพ์พลอยได้แต่ก้มหน้าจัดเอกสาร แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่แก้มกลับร้อนตลอดเวลา โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
บางทีคุณอาจจะชอบ
สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.0K viewsGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง85.3K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.5K viewsรวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.1K viewsแพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์213 viewsความลับของไอดอลสาว
นายไข่เค็ม134 viewsพ่ายรักกลางเหมันต์
ชาดจันทร์323 viewsนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี96 views
