MasukShare
ตอนที่ 4 ผู้ชายที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้
Tanggal publikasi:
2026-05-21 12:37:26หลังจากคิรากรกลับไป ศูนย์ฟื้นฟูก็ไม่ได้สงบอย่างที่พิมพ์พลอยหวังเลยสักนิด
“กรี๊ด…เขาหล่อมากจริง ๆ ใช่ไหม” “เมื่อกี้ฉันแทบหยุดหายใจ” “ที่สำคัญคือหวงคุณพลอยหนักมาก!” เสียงแซวดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่เช้า พิมพ์พลอยได้แต่ก้มหน้าจัดเอกสาร แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่แก้มกลับร้อนตลอดเวลา โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายก่อนเขาไป — งอนได้ แต่ต้องกินข้าวก่อน — บ้าจริง… ทำไมแค่คิดถึงก็ใจเต้นอีกแล้วนะ “พี่พลอย หน้าแดง” น้องไนซ์พูดขึ้นอย่างใสซื่อ หญิงสาวสะดุ้งทันที “มะ…ไม่แดงค่ะ” เด็กชายหัวเราะคิกคัก “พี่คนนั้นเป็นแฟนพี่พลอยเหรอครับ” “ไม่ใช่นะ” “แต่เขาหวงพี่มากเลย” คำพูดของเด็กทำเอาพิมพ์พลอยตอบไม่ออก ใช่… คิรากรหวงเธอเกินไปจริง ๆ ทั้งที่พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ ๆ ครืด… โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น พิมพ์พลอยหยิบขึ้นมาดู ก่อนชะงัก KIRAKORN แค่ชื่อบนหน้าจอ หัวใจก็เต้นแรงแล้ว เธอรีบกดรับ “ค่ะ…” “กินหรือยัง” คำแรกก็เรื่องกินเหมือนเดิม หญิงสาวเผลอยิ้มบาง ๆ “กำลังกินค่ะ” “กินหมดไหม” “ค่ะ” “ดี” เสียงปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง แต่ไม่มีใครวาง พิมพ์พลอยเริ่มรู้สึกเขินแปลก ๆ “คุณคิระคะ” “หืม” “โทรมามีอะไรหรือเปล่า” “คิดถึง” หัวใจเธอหยุดไปวูบหนึ่ง “…” “เลยโทรมา” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เหมือนพูดเรื่องอากาศ แต่คนฟังแทบหายใจไม่ออก พิมพ์พลอยรีบเดินออกมาด้านนอก เพราะกลัวคนอื่นได้ยิน “คุณคิระชอบพูดอะไรแบบนี้เรื่อยเลยนะคะ” “แล้วเธอไม่ชอบ?” “มัน…มันทำตัวไม่ถูกค่ะ” ปลายสายหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำแบบนั้นยิ่งทำให้เธอใจสั่น “งั้นก็ชินไว้” “…” “เพราะหลังจากนี้ฉันจะพูดบ่อยกว่านี้อีก” พิมพ์พลอยเงียบทันที คนอะไรชอบทำให้ใจเต้นอยู่เรื่อย “วันนี้เลิกกี่โมง” “ประมาณหนึ่งทุ่มค่ะ” “เดี๋ยวไปรับ” “ไม่ต้องก็ได้ค่ะ พลอยกลับเอง—” “ไม่ได้” เขาพูดแทรกทันที “ช่วงนี้ฉันไม่ไว้ใจ” “เรื่องดอกไม้นั่นเหรอคะ” “อืม” พิมพ์พลอยถอนหายใจเบา ๆ “คุณคิระคิดมากไปแล้วค่ะ” “ถ้าเป็นเรื่องเธอ ฉันไม่เคยคิดมากเกินไป” หัวใจเธออ่อนยวบอีกครั้ง ก่อนจะทันตอบ เสียงเลขาของเขาก็ดังแว่วมาจากปลายสาย “คุณคิระครับ อีกสิบนาทีประชุมจะเริ่มแล้ว” “อืม” คิรากรตอบสั้น ๆ แต่ยังไม่วางสาย “ตั้งใจกินข้าว ตั้งใจทำงาน” “…ค่ะ” “แล้วห้ามรับของจากผู้ชายแปลกหน้า” พิมพ์พลอยหลุดหัวเราะเบา ๆ “คุณนี่จริง ๆ เลย” “ฉันจริงจัง” น้ำเสียงต่ำลงนิดหนึ่ง “เธอไม่รู้ตัวเองหรือไง ว่าน่าเป็นห่วงแค่ไหน” พูดจบ เขาก็ตัดสายไป ทิ้งให้พิมพ์พลอยยืนนิ่งอยู่คนเดียว มือเล็กกุมโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นแรงจนยากจะปฏิเสธ เธอเริ่มรู้สึกแล้วว่า… ตัวเองกำลังถลำลึกลงไปทุกที … ตกเย็น ฝนเริ่มตกอีกครั้ง พิมพ์พลอยกำลังเก็บของเพื่อกลับบ้าน แต่พี่พยาบาลกลับรีบเดินมาหา “คุณพลอยคะ มีคนมาหา” “คะ?” หญิงสาวเดินออกมาหน้าศูนย์ ก่อนชะงัก ชายวัยกลางคนในชุดสูทยืนรออยู่ พร้อมรอยยิ้มสุภาพ “คุณพิมพ์พลอยใช่ไหมครับ” “ใช่ค่ะ” “ผมเป็นตัวแทนจากบริษัท V Group” บริษัทของคิรากร พิมพ์พลอยเริ่มงง “มีอะไรหรือเปล่าคะ” อีกฝ่ายยื่นกล่องกำมะหยี่สีขาวมาให้ “คุณคิระฝากมาครับ” “ฝาก?” “ท่านกำลังประชุมด่วน เลยมารับไม่ได้” พิมพ์พลอยรับมาอย่างงุนงง ก่อนเปิดออกช้า ๆ ด้านในคือสร้อยข้อมือเส้นบางประดับเพชรเม็ดเล็ก สวยจนเธอตกใจ “ดะ…เดี๋ยวนะคะ อันนี้แพงเกินไป” “คุณคิระบอกว่า ถ้าคุณไม่รับ ท่านจะมาง้อเองครับ” “…” “แล้วท่านน่าจะไม่ยอมกลับง่าย ๆ ด้วย” พิมพ์พลอยแทบพูดไม่ออก คนอะไรเอาแต่ใจขนาดนี้ โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นอีกครั้ง ข้อความจากคิรากรถูกส่งมา — ใส่ให้ดูหน่อย — หญิงสาวเม้มปากทันที — มันแพงเกินไปค่ะ — ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที — ของสำหรับเธอ ไม่มีคำว่าแพง — หัวใจเธออ่อนยวบอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก่อนจะทันตอบอีกข้อความ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง “พิมพ์พลอย” หญิงสาวหันกลับไป ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนทันที ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางสายฝน สูง โปร่ง หน้าตาดี และเป็นคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ “พี่วิน…” อดีตแฟนหนุ่มที่หายไปจากชีวิตเธอเกือบสองปี กำลังมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนวันเก่า “พี่คิดถึงพลอย” ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของ V Group คิรากรกำลังเซ็นเอกสารอยู่เงียบ ๆ แต่จู่ ๆ เขาก็หยุดมือ ความรู้สึกแปลก ๆ แล่นผ่านในอก เลขาหนุ่มมองอย่างระวัง “มีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาเย็นลงอย่างน่ากลัว “ให้คนไปดูที่ศูนย์ฟื้นฟู” “ครับ?” “ตอนนี้” เลขารีบพยักหน้า เพราะเขารู้ดี เวลาคิรากรมีสีหน้าแบบนี้ แปลว่าใครบางคนกำลังจะซวยหนักมาก
Bab terbaru
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 50 คนที่ทุกคนกลัว
บ้านริมทะเลตกอยู่ในความเงียบ ... หลังจากการมาถึงของภีมภัทร ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ ... พิมพ์พลอยยังนั่งอยู่ข้างพ่อ ... มือของเธอจับมือเขาเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่า หากปล่อยมือ เขาจะหายไปอีกครั้ง ... ภีมภัทรมองลูกสาว ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ... ตลอดยี่สิบห้าปี สิ่งเดียวที่เขาเสียใจ คือการไม่ได้เห็นเธอเติบโต ... “พ่อขอโทษ” ... “อย่าพูดแบบนั้น” พิมพ์พลอยส่ายหน้า ... น้ำตาคลออีกครั้ง ... “หนูเจอพ่อแล้ว” ... “แค่นี้ก็พอแล้ว” ... ภีมภัทรยิ้ม ... ก่อนลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ... ภาพนั้น ทำให้แม้แต่คิรากรยังรู้สึกอบอุ่น ... แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน ... เพราะชายชราที่มาพร้อมภีมภัทร ยังคงยืนอยู่กลางห้อง ... ไม่มีใครรู้จักเขา ... ไม่มีใครเคยเห็น ... แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันประหลาด ... แม้แต่คีรัน ก็ยังจับตามองเขาไม่วางตา ... “คุณเป็นใคร” คิรากรถามตรง ๆ ... ชายชราหัวเราะเบา ๆ ... “ผ่านมาเกือบสามสิบปี” ... “จนไม่มีใครจำฉันได้แล้วสินะ” ... เขาถอดแว่นออกช้า ๆ ... ก่อนหันไปมองอัครินทร์ ... “แต่แกน่าจะจำฉันได้” ... อัครินทร์ตัวแข็ง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 48 เด็กหญิงหมายเลข H-8
“ในที่สุด...” “ฉันก็ได้เจอพี่สักที” ... เสียงของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ... ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ ... โดยเฉพาะพิมพ์พลอย ... เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหมือนเธอจนแทบแยกไม่ออก ... ดวงตา รูปหน้า รอยยิ้ม ... ทุกอย่างคล้ายกันราวกับฝาแฝด ... แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือแววตา ... หากพิมพ์พลอยเปรียบเหมือนแสงแดดอ่อน ๆ ... หญิงสาวคนนี้ ก็คือท้องฟ้าหลังพายุ ... เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ... เต็มไปด้วยรอยแผล ... “เธอคือ H-8?” พิมพ์พลอยถามเบา ๆ ... หญิงสาวพยักหน้า ... ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา ... “ใช่” ... “ฉันชื่อ...แพรวา” ... เป็นครั้งแรก ที่หมายเลข H-8 มีชื่อ ... มีตัวตน ... ไม่ใช่แค่รหัสในเอกสารอีกต่อไป ... พิมพ์พลอยมองเธอนิ่ง ... หัวใจสับสนไปหมด ... เพราะลึก ๆ แล้ว เธอรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้อย่างประหลาด ... ทั้งที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ... “เธอเรียกฉันว่าพี่” ... “เพราะฉันเรียกแบบนั้นมาตลอด” แพรวาตอบ ... “ตั้งแต่จำความได้” ... “...” ... “ฉันรู้ว่ามีพี่อยู่คนหนึ่ง” ... “คนที่โชคดีกว่าฉัน” ... คำพูดนั้น ทำให้พิมพ์พลอยเจ็บในอก
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 47 หลานสาวของตา
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ” “หลานสาวของตา” ... คำพูดของอัครินทร์ ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยยังคงยืนอยู่ในอ้อมกอดของอรพรรณ ... แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ... “หลานสาว?” เธอทวนเบา ๆ ... “หมายความว่ายังไง” ... อัครินทร์ยิ้ม ... รอยยิ้มสงบนิ่ง เหมือนชายชราธรรมดาคนหนึ่ง ... แต่ดวงตาคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยบางสิ่งที่อ่านไม่ออก ... “หมายความตามนั้น” ... “ลูกเป็นหลานสาวของตา” ... “ไม่จริง” คิรากรก้าวออกมา ... ยืนขวางหน้าพิมพ์พลอยทันที ... “อย่าเล่นเกมคำพูด” ... อัครินทร์หัวเราะเบา ๆ ... “ยังใจร้อนเหมือนเดิม” ... “คุณรู้จักผม?” ... “รู้จักตั้งแต่ก่อนเธอเกิดเสียอีก” ... คิรากรขมวดคิ้ว ... ความรู้สึกไม่ดีเริ่มชัดเจนขึ้น ... เพราะชายคนนี้ เหมือนจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทุกคน ... “ถ้าคุณเป็นปู่ของพลอย” คีรันพูดขึ้น ... “งั้นคุณก็เป็นปู่ของผมด้วย” ... ทุกคนหันไปมองทันที ... อัครินทร์ยิ้มกว้างขึ้น ... “ในที่สุด” ... “หลานชายคนโปรดของตาก็ฉลาดขึ้น” ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุก ... เธอหันไปมองคีรัน ... จากนั้นมองอัครินทร์ ... ก่อ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 46 เงาสะท้อนของพิมพ์พลอย
“H-8” ... ชื่อเพียงชื่อเดียว ทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ... ผู้หญิงที่อยู่ในรูปถ่าย ผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายเธอ ... ตอนนี้ปรากฏตัวแล้ว ... และพาตัวคิรภพหายไป ... “โรงพยาบาลว่าไงอีก” คิรากรถาม ... ธนกฤตเลื่อนอ่านข้อความบนหน้าจอ ... “กล้องจับภาพได้ไม่ชัด” ... “แต่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนยันว่า” ... “ผู้หญิงคนนั้นเรียกชื่อคิรภพ” ... “เรียกว่ายังไง” พิมพ์พลอยถาม ... ธนกฤตเงยหน้าขึ้น ก่อนตอบ ... “เรียกว่าพ่อ” ... รถทั้งคันเงียบกริบ ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุกแรง ... “เป็นไปไม่ได้” เธอพึมพำ ... แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ว่ามันเป็นไปได้ ... ถ้าโครงการ Hope สร้างเด็กหลายคน ... ถ้าภีมภัทรและอรพรรณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ... H-8 อาจมีความเชื่อมโยงกับครอบครัวของเธอ มากกว่าที่คิด ... “เราต้องหาคิรภพให้เจอ” ... คิรากรพยักหน้า ... “แต่ตอนนี้บ้านริมทะเลสำคัญกว่า” ... “เพราะคำตอบทั้งหมดอยู่ที่นั่น” ... พิมพ์พลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ... ถนนทอดยาวท่ามกลางความมืด ... เหมือนเส้นทางที่กำลังพาเธอเข้าใกล้อดีตมากขึ้
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 45 บ้านที่รอการกลับมา
“เธอคือผลงานชิ้นเอกของฉัน” ... คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอรพรรณ ... หญิงวัยกลางคนกำมือแน่น ... ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอพยายามหนีจากผู้ชายคนนี้ ... หนีจากอดีต หนีจากความผิดพลาด ... แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็ย้อนกลับมาที่เดิม ... “คุณสัญญาแล้ว” อรพรรณพูดเสียงสั่น ... “ว่าจะไม่ยุ่งกับพลอย” ... ชายชรายิ้มบาง ๆ ... รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ... “ฉันเคยสัญญาหลายอย่าง” ... “แต่โลกนี้ไม่ได้เดินตามคำสัญญา” ... “...” ... “มันเดินตามผลลัพธ์” ... อรพรรณหน้าซีด ... เพราะเธอรู้ดี ว่าผู้ชายคนนี้พร้อมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ... แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของใครก็ตาม ... ในเวลาเดียวกัน ... สถานีรถไฟเก่า ... พิมพ์พลอยยังคงจ้องรูปของเด็กหญิง H-8 ... หัวใจของเธอหนักอึ้ง ... “เธอหน้าคล้ายฉันมาก” ... คิรากรพยักหน้า ... “เหมือนเกินไป” ... “คุณคิดว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม” ... ไม่มีใครตอบ ... เพราะคำตอบนั้นน่ากลัวเกินไป ... ทันใดนั้น คีรันก็หยิบรูปขึ้นมาดู ... สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ... “ผมเคยเห็นเด็กคนนี้” .
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 44 เลือดเดียวกัน
“ชื่อของคนที่อยู่ในเอกสาร...” “คือนามสกุลเดียวกับคุณ” ... คำพูดของคิรากรทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบ ... สายตาทุกคู่หันไปมองคีรันทันที ... แม้แต่พิมพ์พลอยเอง ก็ยังรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด ... เพราะหากสิ่งที่อยู่ในซองสีดำเกี่ยวข้องกับครอบครัวของคีรัน นั่นหมายความว่า ศัตรูตัวจริงอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิด ... คีรันยืนนิ่ง ... ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ ... “เปิดอ่านให้จบสิ” เขาพูดขึ้นเบา ๆ ... “คุณไม่ตกใจเลยเหรอ” คิรากรถาม ... “ผมตกใจ” ... “แต่ไม่แปลกใจ” ... คำตอบนั้นทำให้ทุกคนชะงัก ... “หมายความว่าไง” ... คีรันถอนหายใจ ก่อนมองไปยังซองเอกสาร ... “เพราะผมสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว” ... “คุณรู้อะไร” ... “ไม่มากพอ” ... ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ... “แต่พอจะรู้ว่าพ่อผมไม่ได้เป็นคนที่มีอำนาจที่สุด” ... ห้องทั้งห้องเงียบลง ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกคนคิดว่ากฤตภพคือผู้ควบคุมทุกอย่าง ... แต่ความจริง เขาอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น ... คิรากรเปิดเอกสารต่อ ... หน้าแรกมีรายชื่อบุคคลหลายคน ... นักการเมือง นักธุรกิจ นายทุน ... และเจ้าหน้าที่ระดับสูง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 8 คนที่แม่ห้ามไว้
ทั้งคืน พิมพ์พลอยแทบไม่ได้นอน รูปถ่ายเก่าใบเดิมยังวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อความด้านหลังยังคงอยู่เหมือนเดิม “อย่าไว้ใจคนที่ชื่อธนกฤต” ลายมือของแม่ เธอจำได้แน่นอน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แม่เขียนข้อความนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอถึ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 3 หึงโดยไม่มีสิทธิ์
เช้าวันต่อมา พิมพ์พลอยมาถึงศูนย์ฟื้นฟูเร็วกว่าปกติ เมื่อคืนเธอแทบนอนไม่หลับ ทุกครั้งที่หลับตา เสียงทุ้มต่ำของคิรากรก็ยังดังอยู่ในหัว “ฉันเริ่มไม่อยากปล่อยเธอไว้คนเดียวแล้ว” แค่คิด แก้มก็ร้อนขึ้นมาอีก “พี่พลอย!” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมร่างของน้องไนซ์ที่วิ่งมากอดเอวเธอแน่น หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 2 คนของผม ห้ามยุ่ง
พิมพ์พลอยนั่งนิ่งอยู่ในรถ ทั้งที่มือยังถูกคิรากรจับไว้ไม่ปล่อย อุณหภูมิจากฝ่ามือของเขาร้อนจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ “คุณคิระ…” เสียงหวานเรียกเบา ๆ เหมือนคนตั้งสติไม่ทัน ชายหนุ่มจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยมือช้า ๆ “ลงไปกินข้าวได้แล้ว” น้ำเสียงกลับมาเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พิมพ์
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 1 ผู้หญิงที่ใครๆ ก็อยากได้
เสียงฝนตกกระทบกระจกดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่พิมพ์พลอยกำลังนั่งเช็ดมือเด็กชายตัวเล็กตรงหน้าอย่างใจเย็น “พี่พลอย…แม่ผมจะกลับมาหาผมไหมครับ” คำถามนั้นทำให้หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วลูบผมเด็กเบา ๆ “ต้องกลับมาสิคะ เพราะไนซ์เป็นเด็กน่ารักขนาดนี้นี่นา” เด็กชายเม้มปากแน่น เหมือนพยายามกล
Anda juga akan menyukai
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.4K Dibacaมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.8K Dibacaม่านหมอก
นิยายของเนม121.8K Dibacaประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89162.7K Dibacaฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม169 Dibacaวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่160 Dibacaร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง4.0K Dibacaบ่วงเสน่หา พ่อสามี
พิมพ์ใจ92 Dibaca
