ตอนที่ 10 คืนที่รอคอย

ค่ำคืนที่ไป๋เมิ่งเทารอคอยได้มาถึง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในห้องบรรทม กลิ่นกายของเขาหอมสะอาดสะอ้านจากการอาบน้ำเตรียมตัวมาอย่างดีเพื่อสร้างความประทับใจให้แก่สตรีตรงหน้า

ซ่งซือหนิงเอนกายอยู่บนตั่งมองดูเขาด้วยสายตาพินิจ ในใจของนางเผลอเปรียบเทียบเขากับสือซื่ออันที่เพิ่งจากไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ คนหนึ่งคือพยัคฆ์หนุ่มที่ดุดันร้อนแรง แต่อีกคนตรงหน้านี้กลับดูเหมือนจิ้งจอกหิมะที่งดงามและเยือกเย็น

“เจ้าเตรียมตัวมาดีนี่ ใต้เท้าไป๋” นางเอ่ยทักเสียงเรียบ

“เพื่อพระองค์ กระหม่อมย่อมต้องพิถีพิถันพ่ะย่ะค่ะ” เขาตอบพลางก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้านาง

หญิงสาวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ นางสบตาเขาด้วยแววตาที่ไร้ซึ้งความลุ่มหลงอย่างที่สตรีทั่วไปควรจะมี

“เจ้าคงรู้ดี ข้ามอบกายให้เจ้าครั้งนี้ มิใช่เพราะข้าพ่ายแพ้ต่อรูปโฉมของเจ้า หรือหลงมัวเมาในกามราคะสักเท่าใดนัก แต่เป็นเพราะความสมจริงของแผนการที่เราวางไว้ร่วมกัน”

“กระหม่อมเข้าใจดีพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เมิ่งเทาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความจริงจัง

“แม้สายลับของฮองเฮาจะถอยไปบ้าง แต่สายตาจากตำหนักพระสนมองค์อื่น หรือพวกที่อยากเอาหน้าก็ยังคงเร้นกายสอดแนมอยู่รอบตำหนักเฟิ่งหลัว หากกระหม่อมเข้าหาพระองค์เพียงเพื่อสนทนาเรื่องบ้านเมืองนานนับชั่วโมงโดยไม่ออกมาพร้อมข่าวคาวโลกีย์ คนพวกนั้นย่อมได้กลิ่นผิดปกติแน่”

ซ่งซือหนิงยิ้มบางที่มุมปาก ก่อนจะเริ่มปลดอาภรณ์ชั้นนอกออกอย่างไม่รีบร้อน จนกระทั่งชุดไหมบางเบาเลื่อนหลุดจากลาดไหล่ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและรอยรักสีจางๆ ที่แม่ทัพน้อยทิ้งไว้เป็นรอยประทับจากคืนก่อนหน้า

ไป๋เมิ่งเทาถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ดวงตาของเขาจ้องมองความงดงามเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนา ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อนางก้าวเข้ามาประชิดตัว

หญิงสาวใช้ปลายนิ้วเชยคางเขาขึ้น แววตาหงส์สั่นระริกด้วยความท้าทาย “แต่ถึงแม้จะเป็นไปเพื่อแผนการ ในเมื่อข้าเลือกเจ้ามาแล้ว ก็จงปรนนิบัติข้าให้ดี อย่าให้ข้าต้องรู้สึกเสียดายเวลาที่มอบให้เจ้าเด็ดขาด”

“กระหม่อมจะใช้ทุกศาสตร์ที่เรียนรู้มา ทำให้พระองค์ลืมบุรุษทุกคนที่เคยพ้นผ่านพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เมิ่งเทาโน้มตัวลงประทับจุมพิตที่ซอกคอของนางอย่างอ่อนโยน เริ่มบทเพลงแห่งเสน่หาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน แตกต่างจากความดุดันของแม่ทัพหนุ่ม ทว่าเปี่ยมไปด้วยความรัญจวนใจที่ทำให้นางต้องยอมจำนนในอ้อมกอดของเขา

ริมฝีปากหยักทาบทับลงบนริมฝีปากอิ่มของอย่างนุ่มนวลและแผ่วเบาในคราแรก ราวกับจะหยั่งเชิงและปลอบประโลมให้สตรีตรงหน้าผ่อนคลายจากความตึงเครียดทั้งปวง รสจูบของเขามีความอ่อนโยน ลิ้นร้อนค่อยๆ รุกรานเข้ามาอย่างสุภาพ มอบสัมผัสที่หวานล้ำให้แก่นางจนร่างอรชรเหมือนกำลังล่องลอยกลางอากาศ

หลังจากอาภรณ์ทุกชิ้นถูกโยนขว้างลงบนพื้นห้อง ฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาทำให้นางรู้สึกซ่านสยิวไปทั่ว เขาค่อยๆ รวบตัวนางเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น กลิ่นกายสะอาดจากการอาบน้ำพรมเครื่องหอมของเขาช่างเย้ายวนใจจนนางเผลอเอนกายเบียดชิดเขามากขึ้น

“พระองค์งดงามจนกระหม่อมแทบใจสลาย” เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ก่อนจะพรมจูบจากซอกคอลงมายังลาดไหล่มนอย่างช้าๆ

เมื่อทั้งสองทอดกายลงบนฟูกนุ่ม ไป๋เมิ่งเทาใช้ความอ่อนโยนนำทางเขาพรมจูบไปทั่วเรือนร่างของนาง สลับกับการใช้ลิ้นร้อนลากผ่านจุดอ่อนไหวอย่างตั้งใจ ร่างอรชรพรั่งพรูลมหายใจออกมาด้วยความรัญจวน แขนเรียวโอบรัดรอบลำคอของเขาแน่นขึ้น

จังหวะแห่งเสน่หาเริ่มต้นขึ้นอย่างนุ่มนวลและสอดประสาน ไป๋เมิ่งเทาเคลื่อนไหวร่างกายอย่างสุขุมทว่าเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้ง เขามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางทุกขณะ ราวกับต้องการสื่อความหมายว่าในยามนี้นางสตรีที่เขาพร้อมจะทุ่มเททุกสิ่งให้

ความละมุนละไมนั้นค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เสียงลมหายใจที่สอดประสานกันดังก้องอยู่ภายในห้องบรรทมที่มิดชิด ความหวานล้ำที่เขามอบให้ช่างแตกต่างจากแม่ทัพน้อยสือ ทว่ามันกลับเติมเต็มความรู้สึกของนางได้อย่างน่าประหลาด

จนกระทั่งคลื่นความสุขสมสุดท้ายมาเยือน ทั้งสองหวีดร้องขึ้นมาเสียงแหลม แล้วผละออกจากกันด้วยลมหายใจที่หอบถี่ ก่อนที่จะดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างกายเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก

“ข้าขอร่วมหารือได้หรือไม่” จางอวิ๋นเซียวก้าวเข้ามา พร้อมเสียงประตูที่ปิดลง ร่างสูงยืมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ปรารถนาอย่างปิดไม่มิด

“ดีสิใต้เท้าจาง เช่นนั้นพวกเจ้าก็เข้ามาพร้อมกันเถิด”

**********************