ตอนที่ 14 จางเฟย

ในอุทยานหลวง ซ่งซือหนิงนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านในศาลาริมน้ำ ท่าทางดูผ่อนคลายประหนึ่งสตรีที่ใช้ชีวิตไปกับความรื่นรมย์วันต่อวัน ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของสนมจางเฟย และองค์หญิงเจ็ด บุตรuวัยสิบหกชันษา

“แหม องค์หญิงสามช่างมีความสุขเสียจริงนะเพคะ” จางเฟยเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงจิกกัดพลางสะบัดพัดในมือ

“ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตาในงานเลี้ยงบ่อยนัก ที่แท้ก็เอาแต่เก็บตัวคลุกอยู่กับบรรดาที่ปรึกษาส่วนตัวนี่เอง ข่าวลือที่เขาว่ากันว่าทรงงานหนัก หารือพิเศษคืนละหลายชั่วยามกับบุรุษถึงสองคน เห็นทีจะเป็นเรื่องจริงสินะเพคะ”

ซ่งซือหนิงค่อยๆ ละสายตาจากฝูงปลาในสระหันมามองผู้มาเยือน นางคลี่ยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย แววตาพราวระยับด้วยความเย้ยหยัน

“พระสนมจางเฟยเอ่ยเช่นนี้ หรือว่าท่านกำลังอิจฉาที่ข้ามีที่ปรึกษาหนุ่มแน่นคอยรับใช้ถึงในตำหนัก แต่ท่านกลับทำไม่ได้อย่างนั้นหรือเพคะ”

นางเว้นจังหวะพลางจิบชาอย่างเชื่องช้าก่อนจะกล่าวเย้ยหยันต่อ “ได้ข่าวว่าเสด็จพ่อไม่ได้เสด็จเยือนตำหนักของท่านมาหลายเดือนแล้ว ความเหงาคงทำให้จางเฟยฟุ้งซ่านจนต้องเที่ยวมาจับผิดเรื่องในมุ้งของผู้อื่นกระมัง”

“เจ้า... เจ้ายัดเยียดคำพูดอัปยศนี่ให้ข้า” สนมจางเฟยหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหและอับอายต่อหน้าเหล่านางกำนัลที่ยืนอยู่เบื้องหลัง

ซ่งซือหนิงไม่แยแสโทสะของอีกฝ่าย นางลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าเข้าไปหา องค์หญิงเจ็ดที่ยืนอยู่ข้างมารดา นางใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางน้องสาวต่างแม่ขึ้นมาสบตา องค์หญิงเจ็ดในวัยแรกแย้มถึงกับชะงักไป

“น้องเจ็ด เจ้าเองก็เริ่มโตเป็สาวสะพรั่งแล้วนะ วัยสิบหกปีนี่แหละที่ควรจะเรียนรู้เรื่องศาสตร์ต่างๆ ไว้ประดับตัว หากเจ้าอยากมีที่ปรึกษาที่รู้งานและปรนนิบัติเก่งกาจเหมือนของพี่หญิง... บอกข้านะ ข้าแนะนำให้เจ้าได้ รับรองว่าเจ้าจะลืมชีวิตที่แสนน่าเบื่อในตำหนักของเสด็จแม่เจ้าไปเลยทีเดียว” นางแสร้งลดเสียงลงให้ดูเป็นความลับ

องค์หญิงเจ็ดฟังแล้วถึงกับตาโต หัวใจเต้นรัวด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาแรกรุ่น แววตาของนางสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด สนมจางเฟยเห็นท่าไม่ดีรีบคว้าข้อมือบุตรีแล้วกระชากกลับมาไว้ข้างหลังตนเองทันที

“อย่ามาทำกิริยาต่ำตามใส่ลูกข้า ส่วนเจ้า... ตามข้ากลับตำหนักเดี๋ยวนี้” สนมจางเฟยแผดเสียงสั่นเครือด้วยความอัปยศ ก่อนจะรีบพาลูกสาวเดินหนีออกไปจากอุทยาน

ซ่งซือหนิงมองตามหลังคนทั้งคู่ไปพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางสะบัดชายแขนเสื้อนั่งลงตามเดิมด้วยท่วงท่าสง่างาม

“คนพวกนี้ แค่โดนจี้จุดเข้าหน่อยก็เสียกระบวนท่าเสียแล้ว ช่างน่าเบื่อจริงๆ” รอยยิ้มยั่วเย้าบนใบหน้าของซ่งซือหนิงจางหายไป

ทันทีที่เงาร่างของสนมจางเฟยและองค์หญิงเจ็ดลับตาจากอุทยาน แววตาของนางกลับมาคมปราบและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง หญิงสาวเอนกายพิงพนักศาลาพลางเอ่ยเรียกนางกำนัลคนสนิทด้วยเสียงเย็น

“หลันเอ๋อร์ ส่งคนของเราไปจับตาดูสองแม่ลูกนั่นให้ดี”

“องค์หญิงทรงระแวงสิ่งใดหรือเพคะ หม่อมฉันเห็นสนมจางเฟยก็แค่พยายามหาเรื่องค่อนแคะพระองค์เหมือนทุกที” หลันเอ๋อร์ก้าวเข้ามารับคำสั่งใกล้ๆ

“เจ้าไม่สังเกตหรือ” องค์หญิงสามหรี่ตาลง ก่อนจะกล่าวต่อ

“สนมจางเฟยเป็นพวกเก็บตัวกลัวพายุ ยิ่งเสด็จพ่อไม่เสด็จเยือนตำหนักนางมานาน นางย่อมต้องเก็บตัวเจียมเนื้อเจียมตัวเพื่อรอจังหวะ แต่วันนี้จู่ๆ กลับกล้าเดินเข้ามาทักทายข้าถึงที่ แถมยังกล้าขุดเรื่องที่ปรึกษาขึ้นมาโจมตีต่อหน้าผู้คน นี่ไม่ใช่การบังเอิญมาเจอ แต่นางตั้งใจมาหยั่งเชิงดูปฏิกิริยาของข้าต่างหาก” นางหมุนถ้วยชาในมือช้าๆ แล้วอธิบายความคิดต่อ

“เสด็จแม่ของข้าเป็นหวงกุ้ยเฟยที่กุมอำนาจวังหลังและเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อที่สุด สนมคนอื่นๆ ต่างก็จ้องจะหาทางลากนางลงจากตำแหน่งตลอดเวลา และวิธีที่ง่ายที่สุดก็คือการทำลายข้า ซึ่งเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของนาง”

หลันเอ๋อร์พยักหน้ารับฟังอย่างเข้าใจ

 “การที่จางเฟยกล้าเผยตัวออกมาเช่นนี้ แสดงว่าในเงาต้องมีคนคอยหนุนหลัง หรือไม่นางก็มีไม้ตายบางอย่างที่คิดว่าจะจัดการข้าได้แน่ๆ ข้าอยากรู้นักว่าใต้ความขี้ขลาดนั่น นางซ่อนเข็มพิษเล่มไหนไว้” ซ่งซือหนิงแค่นยิ้มหยัน

“หม่อมฉันจะรีบจัดการเพคะ จะจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวไม่ให้เล็ดลอดสายตาไปได้” นางกำนัลคนสนิทรับคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

**********************