ตอนที่ 9 ละครตบตา

ภายในห้องทรงอักษรของตำหนักเฟิ่งหลัว จางอวิ๋นเซียวลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นองค์ชายสี่สามารถวิเคราะห์หลักการปกครองเบื้องต้นได้อย่างฉะฉานผิดกับเด็กวัยเดียวกัน เพียงไม่กี่วันของการเคี่ยวกรำ เด็กน้อยเริ่มฉายแววผู้มีปัญญาเฉียบแหลมและมีทักษะการลำดับความคิดที่เป็นระบบอย่างน่าทึ่ง

“ทรงทำได้ดีมากพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย หากทรงรักษาความหมั่นเพียรเช่นนี้ไว้ได้ อีกไม่นานย่อมไม่มีใครตามทัน” จางอวิ๋นเซียวเอ่ยชมพลางสะบัดพัดในมือโบกเบาๆ

ทว่าในจังหวะนั้นหูที่ว่องไวของเขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่พยายามกดให้เบาลงตรงหน้าประตู เขารู้ดีว่านางกำนัลสายลับของฮองเฮายังคงวนเวียนอยู่รอบๆ เพื่อหาข้อพิสูจน์ว่าองค์หญิงสามไม่ได้กำลังซุ่มปั้นหมากตัวใหม่

จางอวิ๋นเซียวรีบปัดตำราและม้วนกระดาษที่มีข้อความลึกซึ้งลงใต้โต๊ะทันที ก่อนจะคว้าเอาหุ่นไม้และพู่กันที่จุ่มสีเลอะเทอะขึ้นมาวางแทนที่

“องค์ชาย พักเล่นกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ วาดรูปเล่นให้เลอะๆ เข้าไว้” เขาซิบสั่งเสียงเบา

เมื่อบานประตูเปิดออก นางกำนัลที่รับใช้ในตำหนักหวงกุ้ยเฟยทำทีเป็นยกถาดของว่างสีสวยเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นางกวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่นางเห็นกลับเป็นภาพของที่ปรึกษาผู้ทรงภูมิที่กำลังหัวเราะร่วน แย่งหุ่นไม้กับเด็กชายตัวน้อย ส่วนบนกระดาษวาดเขียนก็มีเพียงรูปไก่รูปเป็ดที่วาดด้วยเส้นเบี้ยวๆ และรอยหมึกที่เลอะเต็มเปื้อนฉลองพระองค์ขององค์ชายสี่

“อาจารย์จาง ท่านวาดรูปขี้เหร่จัง” ซ่งเล่อคังแกล้งทำเสียงงอแงตามที่พี่หญิงเคยซักซ้อมไว้

“พระสนมหลี่ทรงให้หม่อมฉันนำขนมหวานมาถวายองค์ชายสี่และใต้เท้าจางเพคะ” นางกำนัลผู้นั้นลอบเหยียดริมฝีปากออกมาเล็กน้อยด้วยความสมเพช

‘ที่แท้ที่ปรึกษาที่นางเลือกมา ก็แค่บุรุษหนุ่มที่เอาใจเด็กเก่งเพื่อหวังประจบองค์หญิงเท่านั้น ส่วนองค์ชายสี่ก็ยังเป็นเพียงเด็กไม่เอาถ่านที่วันๆ คิดแต่จะเล่น’

“หม่อมฉันไม่รบกวนเวลาสนุกแล้วเพคะ” นางย่อกายลงและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว เชื่อที่เสวียนฮองเฮาบอกแล้วว่าตำหนักนี้ไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวลอีกต่อไป

หลังจากประตูปิดลงจางอวิ๋นเซียวถอนหายใจยาวพลางมองซ่งเล่อคังที่จู่ๆ ก็หุบรอยยิ้มซนแล้วกลับมานั่งหลังตรงเป๊ะ แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเหมือนเดิม

“เก่งมากพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”

องค์ชายสี่วางหุ่นไม้ลง แววตาไร้เดียงสาฉายแววฉงนสงสัยขณะมองหน้าอาจารย์หนุ่ม

“อาจารย์จาง ข้าเรียนรู้ได้รวดเร็วเพียงนี้ ท่านก็น่าจะนำเรื่องนี้ไปทูลเสด็จพ่อมิใช่หรือ หากเสด็จพ่อทรงทราบว่าข้ามิได้เอาแต่เล่น พระองค์ต้องทรงดีพระทัยและรักข้ามากขึ้นแน่ เหตุใดเราต้องแสร้งทำเป็นคนโง่เขลาต่อหน้านางกำนัลผู้นั้นด้วยเล่า”

จางอวิ๋นเซียวขยับตัวเข้ามาใกล้เด็กน้อยพลางลดเสียงลงให้เบาที่สุด แววตาของเขามั่นคงและจริงจัง

“องค์ชาย ในวังหลวงแห่งนี้ ความฉลาดที่แสดงออกผิดเวลา คือดาบที่หันเข้าหาตัวเองพ่ะย่ะค่ะ” เขาใช้ปลายนิ้วแตะที่ม้วนตำราเบาๆ ก่อนจะกหล่าวต่อ

“นอกจากองค์หญิงสามและพวกกระหม่อมทั้งสามคนแล้ว องค์ชายห้ามบอกเรื่องที่ทรงเรียนรู้หรือความสามารถที่แท้จริงให้ใครรู้เป็นอันขาด แม้แต่ต่อหน้า หวงกุ้ยเฟยพระมารดาของท่าน... ก็ทรงต้องแสร้งทำเป็นเด็กน้อยที่รักสนุกเช่นเดิม”

“แม้แต่เสด็จแม่อย่างนั้นหรือ เสด็จแม่รักข้าที่สุด นางไม่มีทางทำร้ายข้า” ซ่งเล่อคังขมวดคิ้ว

“กระหม่อมทราบดีว่าพระสนมทรงรักพระองค์ยิ่งกว่าสิ่งใด แต่เพราะความรักนั่นเองพ่ะย่ะค่ะ หากพระนางทรงทราบว่าพระองค์ทรงปราดเปรื่อง พระนางอาจจะทรงเผลอแสดงความภูมิพระทัยออกไปจนคนอื่นจับสังเกตได้ และเมื่อนั้น ภัยจะมิได้มาถึงเพียงแค่องค์ชาย แต่จะลามไปถึงพระสนมด้วย หากศัตรูรู้ว่าพระองค์คือขวากหนามของบัลลังก์ พวกเขาจะเริ่มกำจัดคนที่พระองค์รักเป็นอันดับแรกเพื่อตัดกำลัง” ขุนนางหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดขาด

เด็กชายตัวน้อยนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ภัยถึงเสด็จแม่... คำนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้าน แม้เขาจะยังไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมการเมืองที่ซับซ้อนลึกซึ้ง แต่เขารู้ดีว่าเขาไม่อาจสูญเสียพระมารดาไปได้

ซ่งเล่อคัง เม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าเข้าใจแล้วอาจารย์จาง”

จางอวิ๋นเซียวยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก ที่เด็กน้อยนั้นเข้าใจโลกกว่าที่คิด “ดีมากพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้จงเป็นลูกแกะที่อ่อนแอ เพื่อที่ในวันข้างหน้า จะได้เป็นพยัคฆ์ที่ปกครองป่าแห่งนี้ได้อย่างมั่นคง”

**********************