ตอนที่ 15 รู้ทัน

ไป๋เมิ่งเทาก้าวเข้ามาในตำหนักเฟิ่งหลัวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดกว่าปกติ เมื่อเห็นว่าภายในห้องบรรทมมีเพียงซ่งซือหนิงและนางกำนัลคนสนิทที่ไว้วางใจ เขาจึงรีบคุกเข่าลงถวายรายงานทันที

“ทูลองค์หญิง สิ่งที่กระหม่อมไปตรวจสอบมานั้น ร้ายแรงกว่าที่คาดการณ์ไว้มากพ่ะย่ะค่ะ” เขาเริ่มด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในข้อมูล

ซ่งซือหนิงละสายตาจากคันฉ่อง หันมามองที่ปรึกษาหนุ่มด้วยแววตาเป็นประกาย

“ว่ามา พี่รองของข้าทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้บ้าง”

“แผนการบูรณะเขตอุทกภัยขององค์ชายรอง แท้จริงแล้วคือแผนการผันงบประมาณเข้าสู่ตระกูลฝ่ายพระมารดาพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เมิ่งเทาคลี่ม้วนกระดาษออกเผยให้เห็นตารางตัวเลขและแผนที่ประกอบ

“หินและปูนที่สั่งซื้อมีราคาสูงกว่าท้องตลาดถึงสามเท่า แต่ที่ร้ายที่สุดคือความสะเพร่าในการออกแบบพ่ะย่ะค่ะ” เขาชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์ในแผนที่

“เขื่อนที่เขากำลังเร่งสร้างนั้น ตั้งอยู่บนชั้นดินที่อ่อนนุ่มและไม่มีการขุดลอกทางน้ำสายเก่า หากพายุฤดูร้อนเข้ามาในเดือนหน้า น้ำจะไม่มีทางไปและจะตีกลับเข้าท่วมเขตที่อยู่อาศัยของราษฎรอย่างรุนแรง เขื่อนที่เขาสร้างจะกลายเป็นกำแพงกักน้ำที่รอวันพังทลายลงมาทับชาวบ้านพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งซือหนิงฟังพลางหรี่ตาลง แววตาของนางเย็นเยียบแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ประหลาดใจ เหมือนรู้อยู่แล้วว่าพี่ชายต่างมารดานั้นจะก้าวพลาด

“เขาคงคิดจะรีบสร้างให้เสร็จเพื่อเอาความดีความชอบในงานเทศกาลที่กำลังจะถึงนี้สินะ”

“พ่ะย่ะค่ะ และกระหม่อมยังพบอีกว่ามีการติดสินบนขุนนางท้องถิ่นเพื่อปกปิดความบกพร่องของรากฐานเขื่อน หากองค์หญิงต้องการจะจัดการเขา ตอนนี้เรามีเชือกที่จะรัดคอเขาได้ทุกเมื่อ อยู่ที่ว่าพระองค์จะทรงเลือกดึงมันในยามใดพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เมิ่งเทาเงยหน้าขึ้นสบตานาง

องค์หญิงสามยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงใจ นางเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ เป็นการชื่นชม

“เจ้าทำได้ดีมากใต้เท้าไป๋ ดีกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก... เก็บหลักฐานเหล่านี้ไว้ให้มิดชิดที่สุด รอให้เขื่อนนั้นสร้างตามที่พี่ชายคนเก่งของข้าวางแผนไว้ ให้เขาลำพองใจจนถึงที่สุดเสียก่อน เมื่อนั้นข้าจะใช้ความล้มเหลวของเขา นี่แหละดึงเขาลงมา”

“พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เมิ่งเทารับคำ แววตาของเขาฉายความทะเยอทะยานที่สอดประสานไปกับแผนการขององค์หญิงอย่างสมบูรณ์แบบ

หลังจากไป๋เมิ่งเทากลับเพื่อไปดำเนินการขั้นต่อไป นางกำนัลคนหนึ่งก็เรียกให้หลันเอ๋อร์ออกไปพบ สักนางกำนัลคนสนิทก็รีบก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีรีบร้อน แววตาของนางดูตื่นตระหนกผิดปกติ

“องค์หญิงเพคะ คนของเราที่ส่งไปจับตาดูตำหนักของสนมจางเฟย รายงานมาว่าเมื่อครู่นี้มีนางกำนัลอาวุโสจากตำหนักคุนหนิงของฮองเฮา ลอบเข้าไปพบจางเฟยอย่างลับๆ เพคะ”

ซ่งซือหนิงขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยพึงใจจากรายงานของไป๋เมิ่งเทาพลันเปลี่ยนเป็นดุดัน

“หึ ที่แท้คนหนุนหลังจางเฟยก็คือฮองเฮานี่เอง มิน่านางถึงได้กล้าเผยตัวในอุทยาน”

 “หรือว่าฮองเฮาจะใช้จางเฟยเป็นเบี้ยล่อ เพื่อจัดการพระองค์ในเรื่องที่ปรึกษาทั้งสาม... หรือพระนางรู้แล้วว่าองค์หญิงมีแผนการผลักดันองค์ชายสี่”

“ไม่หรอก” ซ่งซือหนิงเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปในความมืด

“นางคงจะใช้จางเฟยให้ทำเรื่องที่สกปรกยิ่งกว่านั้น นางเห็นว่าข้าไม่เป็นภัยต่อทั้งองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองจึงวางใจในตัวข้า แต่ก็ยังอยากกำจัดเสด็จแม่เพื่อชิงความโปรดปรานอยู่ดี... หลันเอ๋อร์ นางกำนัลผู้นั้นถืออะไรติดมือไปด้วยหรือไม่” นางถามในตอนท้ายอย่างรู้ทัน

“เห็นว่ามีกล่องไม้ใบเล็กๆ ที่ห่อหุ้มมิดชิดติดมือไปด้วยเพคะองค์หญิง” หลันเอ๋อร์รายงาน

ซ่งซือหนิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งการหลันเอ๋อร์ด้วยเสียงกระซิบ

“สั่งคนของเราให้เปิดทางให้คนของจางเฟยเข้ามาในตำหนักของเสด็จแม่ได้สะดวกขึ้น ข้าอยากรู้นักว่ากล่องไม้ใบนั้นจะถูกนำมาวางไว้ที่ใดและเพื่ออะไร”

“องค์หญิง จะทรงยอมให้พวกนางเอาของอันตรายมาวางหรือเพคะ” หลันเอ๋อร์ตกใจ

“หากไม่ปล่อยให้นางลงมือ เราจะจับงูพิษให้มั่นได้อย่างไร ในเมื่อฮองเฮาอยากจะเล่นงิ้วบทใส่ร้าย โดยใช้จางเฟยเป็นเครื่องมือ เช่นนั้นข้าก็จะลากจางเฟยลงสู่นรกด้วยมือของนางเอง” นางยิ้มเย็นจนนางกำนัลคนสนิทขนลุกซู่

**********************