ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย-หลานสาวเมีย

-----------------

ท้องฟ้าสลัวยามเย็นบนถนนลูกรังดินแดงรถกระบะของผู้ใหญ่หาญขับแล่นตรงไปยังตัวอำเภอ โดยข้างกันนั้นคือเมียดวงใจเอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่พูดจาสิ่งใด บรรยายกาศบนรถจึงดูอึดอัดไม่น้อยมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ทำงานเท่านั้น ไม่นานรถเริ่มเข้าสู่หมู่บ้านผู้คนคึกคักอย่างเห็นได้ชัด แต่ปลายทางของทั้งคู่นั้นไม่ใช่ร้านค้าขายข้างทางกลับเป็นสถานีรถไฟที่อยู่ไม่ไกลนั้นต่างหาก

ความเร็วรถชะลอตัวเมื่อถึงหน้าสถานีรถไฟ แสงไฟสลัวจากทางเข้าทำให้ดวงใจได้เห็นเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง ถึงจะไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ทว่ารูปร่างผิวพรรณและหน้าตากลับคล้ายคลึงกับพี่สาวเธอราวกับแกะแบบกันมา

"นั่นใช่..."

ดวงใจไม่รอผัวกลับรีบเดินเข้าไปประชิดถามหญิงสาวซึ่งมีสีหน้าหม่นหมองในทันที

"น้าดวงใจเหรอจ๊ะ"

"ยัยมะลิ!"

ที่แท้หญิงสาวร่างอิ่มนวลตรงหน้าก็คือหลานสาวเพียงคนเดียวของเธอนั้นเอง ด้วยความดีใจดวงใจรีบปรี่เข้าไปโอบกอดร่างหญิงสาว

"โธ่ หลานน้ามารอนานแล้วเหรอ"

หญิงสาวพยักหน้ารับคล้ายจะร้องไห้ออกมาได้ตลอดเวลา เธอโอบกอดน้าสาวแน่นราวกับกลัวว่าญาติเธอเพียงคนเดียวจะจากไปอีกคน ฝ่ามือเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นแม้จะพึ่งเจอกันครั้งแรกของดวงใจค่อย ๆ ลูบผ่านแผ่นหลังบอบบางของ มะลิ แผ่วเบา

"ไม่เป็นไรนะ มาอยู่กับน้า"

"ฮึก! พ่อกับแม่ทิ้งหนูไปทำงาน ฮือ! ไม่ยอมพาหนูไปด้วยเลยจ้ะน้า ฮือ! ทั้งที่มะลิก็โตแล้วแท้ ๆ มะลิช่วยงาน ฮึก! พ่อแม่ได้แล้วแท้ ๆ "

เสียงบ่นผสมเสียงสะอื้นของมะลิทำเอาน้าสาวที่ได้ยินอดน้ำตาคลอไม่ได้ ดวงใจผละร่างเล็กออกจากอ้อมกอดช้า ๆ ยกมือสั่นเทาประคองใบหน้าเรียวสวยไว้มั่น

"งานกรีดยางมันลำบากนะมะลิ ที่พี่ดวงดาวกับพี่สิบไม่ยอมพาหนูไปด้วย เพราะกลัวว่าหนูจะลำบาก"

"ถึงแบบนั้น"

เสียงฝีเท้าของใครบางคนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ สะกิดสายตาให้มะลิเงยหน้าขึ้นไปมอง

"อึก"

ชายตรงหน้ารูปร่างสันทัดกำยำผิวเข้มหน้าคมคร้ามแม้จะมีอายุ ที่ทำให้เด็กสาวอย่างมะลิต้องจดจ้องเห็นจะเป็นไรเคราของเขา และดวงตาคู่คมที่จ้องมองมายังเธอราวกับว่ามันกำลังเรียกให้เธอสนใจมาที่เขาแต่เพียงผู้เดียว

"...ลิ"

"มะลิ!"

"จ จ๊ะ!!!"

เสียงเรียกของน้าสาวดังรั้งเธอออกจากห้วงภวังค์ มะลิดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจจ้องมองหน้าน้าสาวอีกครั้ง 

"นี่ลุงหาญ ผัวน้าเอง"

"อึก!"

ได้ยินเช่นนั้นทำเอาสีหน้าของเด็กสาวถึงกับซีดเผือด ได้ยินมาว่าผัวของอาสาวเป็นผู้ใหญ่บ้านแต่ไม่คิดว่าเขาจะมีเสน่ห์เหลือล้นถึงเพียงนี้

"สะ สวัสดีจ้ะลุงผู้ใหญ่"

"อื้ม ไหว้พระเถอะลูก เรียกแค่ลุงหาญก็พอแล้ว"

ผู้ใหญ่หาญยกยิ้มเป็นมิตร ทว่าแววตาที่จ้องมองเด็กสาวนั่นกลับเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปิดบังได้ มุมปากกดยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยไม่สนใจแม้แต่สายตาของเมียซึ่งนั่งตรงหน้าแม้แต่น้อย 

ผัวน้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะ

"ไป กลับบ้านกันเถอะมะลิ"

น้าสาวประคองร่างอิ่มนวลลุกขึ้น พลางหยิบคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าของหลานสาว เห็นว่าเป็นเรื่องที่ต้องใช้กำลัง ผู้ใหญ่หาญไม่รอช้ารีบประชิดเข้าช่วยเมียทันใด

"เดี๋ยวพี่ถือให้เอง"

เขาแย่งกระเป๋าผ้าไปถือครองก่อนจะรับเดินกลับไปยังรถกระบะ โดยที่ด้านหลังนั้นยังมีน้าหลานพากันเดินประคองกันเข้ามา

"เดี๋ยวหนูนั่งหลังไปแล้วกัน ไม่นานก็ถึงบ้านผู้ใหญ่แล้วล่ะ"

"จ้ะ"

มะลิเชื่อฟังน้าสาวอย่างว่าง่าย เพียงไม่นานทั้งสามขับรถกระบะกลับบ้านซึ่งอยู่ที่หมู่บ้านใกล้ ๆ ระหว่างนั้นสายตาของผู้ใหญ่หาญยังคงเหลือบมองไปที่ร่างอิ่มนวลเป็นครั้งคราว 

ใบหน้าสวยได้รูปจมูกนิดปากหน่อยดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตานั้นช่างดูน่าเอ็นดูและน่ารังแกในเวลาเดียวกัน เรือนกายอิ่มน้ำผิวพรรณขาวผุดพร่องดั่งกระเบื้องเคลือบ มะลินั่งกอดเข่าก้มหน้าอยู่ด้านหลังกระบะถึงเธอจะดูน่าสงสารทว่าในสายตาของผู้ใหญ่หาญเธอกลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แสนเย้ายวนแบบที่เขาเองก็ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับหญิงใดแม้แต่เมียข้างกายมาก่อน 

"อึก" มันน่านัก หึหึ

ถูกกิเลสเข้าครอบงำไปชั่วขณะทำให้หาญเผลอกำพวงมาลัยในมือแน่น เสียงเครื่องยนต์ได้เข้ามาแทนที่ความเงียบระหว่างทางอีกครั้ง 

แสงไฟที่เคยมีเริ่มเลือนรางลงจนแทบไม่เห็นข้างทางมีเพียงแสงไฟหน้ารถกะบะเท่านั้น ไอดินกลิ่นนาเริ่มปะทะเข้ามา ไม่นานรถกระบะได้ชะลอความเร็วและจอดยังหน้าเรือนไทยหลังใหญ่ของผู้ใหญ่สล้าง 

"เอาเสื้อผ้าเสื้อผ่อนไปไว้ที่ห้องก่อนแล้วกัน เดี๋ยวน้าจะหาข้าวปลาให้กิน"

"จ้ะ น้าดวงใจ"

สองน้าหลานพากันเดินขึ้นบันไดบ้านหลังใหญ่ไป ทิ้งไว้แค่หาญเท่านั้น เขาหย่อนกายนั่งเก้าอี้ไม้ตัวประจำ สายตาล่องลอยเอาแต่คิดถึงใบหน้าของหลานสาวเมีย น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มเมื่อได้ฟังหัวใจที่เคยร้อนรนก็สงบเยือกเย็นขึ้นมา 

"มะลิ หึ"

-----------------