ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย-ช่างโหดร้ายเหลือเกิน

------------------

เธอซบหน้าลงกับสร้อยพระในมือกอดมันไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไปเช่นกัน หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มที่มอมแมมจนเห็นเป็นทางยาว ดวงใจสะอื้นจนอกสั่นโยน ลมหายใจขาดห้วงเหมือนคนจะขาดใจตายตามพ่อไปเสียให้ได้ บัดนี้เหลือเพียงความเงียบงันและความตายที่ทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ไว้ในใจของเธอ

หาญจ้องมองร่างซูบผอมที่สั่นคลอนด้วยแรงสะอื้น ในใจเขามันหนักอึ้ง จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงเรียบนิ่ง

"แล้วหลังจากนี้เอ็งจะเอาไงต่อ บ้านเรือนมันก็ผุพังจนจะถล่มลงมาอยู่แล้ว มีญาติพี่น้องที่ไหนพอจะพึ่งพาได้บ้างไหม"

ดวงใจนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามอมแมมที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมองชายหนุ่มร่างกำยำ แววตาของเธอในตอนนี้ดูแน่วแน่อย่างที่หาญคาดไม่ถึง

"ฉันไม่เหลือใครแล้วจ้ะ พี่สาวก็ออกเรือนไปไกลจนติดต่อไม่ได้ พ่อคนเดียวที่ฉันมีก็มาทิ้งฉันไปอีก"

ราวกับสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอมันถูกกระตุ้นขึ้นมา มือสั่นเทาคว้าแขนแกร่งผู้ใหญ่หาญไว้มั่น

"จะให้ฉันไปอยู่ในฐานะอะไรก็ได้ จะให้เป็นคนใช้ล้างถ้วยล้างชามก็ยอม ขอแค่พาฉันไปจากที่นี่ พาฉันไปด้วยเถอะนะจ๊ะ"

หาญจ้องมองดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้คู่นั้น ความนิ่งขรึมบนใบหน้าของเขาเริ่มสั่นคลอน สัจจะที่ให้ไว้กับคนตายเมื่อครู่มันย้อนกลับมาเตือนใจ เขาพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปแตะไหล่บางที่ยังสั่นเทา

"ถ้าเอ็งตัดสินใจแบบนั้นแล้ว ก็ไปเก็บข้าวเก็บของเถอะ ไปอยู่กับพี่ พี่จะดูแลเอ็งเอง ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาทำร้ายเอ็งได้อีก"

"ขะ ขอบคุณนะจ๊ะ ฮึก!! ขอบคุณจริง ๆ จ้ะ ฮือ"

หาญให้คำมั่นสัญญาท่ามกลางแสงสีทองสุดท้ายของวันที่กำลังลาลับขอบฟ้า โดยหารู้ไม่ว่าการตอบตกลงรับปากในวันนั้น จะกลายเป็นพันธสัญญาที่ผูกมัดเขาไว้

---

บ้านไม้สักหลังใหญ่ตั้งเด่นตระหง่านท่ามกลางสวนเขียวขจี สายลมต้นฤดูร้อนผ่านพัด เสียงกอไผ่ท้ายบ้านเสียดสีกันเป็นจังหวะแสนไพเราะ เสมือนว่ามันกำลังขับกล่อมบทเพลงช่วยให้จิตใจคนในบ้านได้สงบ 

ทว่ากลับไม่ใช่กับหาญผู้ใหญ่บ้านหน้าขรึมเคราเข้มในเสื้อยืดกางเกงผ้าลื่นบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ สายตาเขาเอาแต่จับจ้องมองไปยังเรือนร่างของหญิงซึ่งอายุไล่เลี่ยกัน 

ดวงใจม้วนผมยกเกล้าเผยให้เห็นลำคอระหงในเสื้อคอกระเช้าสีขาวแขนกุดผ้าถุงลายเรียบเช่นทุกวัน เธอกำลังยืนหยิบดอกไม้และธูปเทียนใส่ตะกร้าไม้สานอย่างประณีตและเบามือ 

"ฉันไปวัดก่อนนะพี่ เดี๋ยวจะรีบกลับมาก่อนเย็น"

เธอหันมาเอ่ยอธิบายกับผัวผู้ใหญ่สั้น ๆ เช่นทุกครั้งก่อนจะยกตะกร้าดอกไม้เดินออกไปที่จักรยานคู่ใจ หาญชายผู้น่าเกรงขามของคนในหมู่บ้านแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเมียอย่างดวงใจเขากลับนั่งนิ่งเงียบงันไม่พูดไม่จาอะไร

อาจเพราะตั้งแต่ที่เขารับเมียมาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยเธอเข้าวัดทำบุญให้พ่อที่จากไปในทุกวัน การเข้าวัดทำบุญของดวงใจจึงเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว ทว่าในวันนี้ความรู้สึกของผู้ใหญ่หาญกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว สายตาคู่คมจิกมองตามแผ่นหลังดวงใจไม่อาจละ กรามสากถูกขบเข้าหากันแน่นเส้นเลือดข้างขมับนูนขึ้นช้า ๆ ราวกับมีบางอย่างกำลังเดือดพล่านอยู่ข้างใน 

"ถ้างั้น เอ็งก็ไม่ต้องไปก็สิ้นเรื่อง"

".........."

ได้ยินคำระคายหูจากผัวเข้าร่างผอมบางของดวงใจถึงกับหยุดชะงักไม่ขยับ สายตาสั่นพร่าขยับเงยหน้ามองผู้ใหญ่หาญอีกครั้ง เธอเผลอกัดริมฝีปากล่างอย่างไม่รู้ตัว พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เห็นทีจะไม่ได้ พี่ก็รู้วัดเป็นที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียวของฉัน ฉันอยากทำบุญให้มากที่สุด เผื่อจะชะล้างความผิดบาปที่พ่อได้กระทำไปบ้าง"

หาญที่เคยมีแววตาดุดันถึงกับผ่อนลง เขาย่อมรู้ดีกว่าใครภาพอันแสนน่าเวทนาตายข้างทางอย่างอเนจอนาถของเสือใจ๋ พ่อของดวงใจยังคงติดตาเขาไม่หาย กลิ่นคาวเลือดชวนให้สะอิดสะเอียนเมื่อนึกถึงครั้งใดมักจะชวนให้รู้สึกพะอืดพะอม แม้เหตุการณ์นั่นจะผ่านไปสิบสามปีแล้วก็ตาม 

เสียงล้อรถจักรยานครูดไปบนทางลูกรังดินแดง ร่างหญิงในเสื้อแขนกุดปั่นจักรยานขับออกจากเรือนไม้สักโดยไม่สะท้านสะเทือนถึงสายตาคู่คมของผัวแม้แต่น้อย 

"กึด!"

ความเดือดดาลในใจของผู้ใหญ่หาญค่อย ๆ เพิ่มทวี มือหนาหยาบกร้านขยับกำจนแน่นสันนิ้วขึ้นเส้นเลือดปูดโปน ซี่ฟันขบเข้าหากันจนกรามขึ้นสันแข็ง ร่างกำยำในชุดอยู่บ้านสบายตากลับไม่รู้สึกสบายใจ 

"เฮ้อ"

ผู้ใหญ่หาญผ่อนลมหายใจพยายามสงบจิตใจที่เดือดพล่านลง แต่แม้จะหลับตาลงเท่าไหร่ ภาพอันแสนบาดตาบาดใจซึ่งเขาได้ไปพบเจอมาเมื่อไม่นานมานี่ยังคงทิ่มแทงในใจไม่จางหาย เมื่อลืมตาหวังจะหลงลืมความรู้สึกในยามนั้นสักนิดสายตากลับไปเห็นเข้ากับสร้อยพระเหรียญเก่าเส้นหนึ่ง แม้บนหิ้งจะถูกแขวนด้วยสร้อยพระหลายเส้น แต่เส้นนี้เขาจำมันได้ไม่มีวันลืม ดั่งกับพันธสัญญาในวันนั้นยังดังก้องในหูเขาไม่หาย 

"ผมบอกน้าแล้วนะว่าดูแลใครไม่ได้ เมื่อถึงเวลาผมก็ไม่อาจยื้อมันเอาไว้"

เสียงแหบพร่าสั่นไหวเอ่ยขึ้นกับลมกับฟ้า หวังว่าให้เจ้าของมันได้ยินแม้จะอยู่ชาติภพใดก็ตาม สายตาผู้ใหญ่หาญทอดมองออกไปหน้าบ้านซึ่งเป็นทางลูกรังดินแดง พลางคิดย้อนถึงเรื่องในอดีต

ถึงแม้กูกับมึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะรักก็เถอะ แต่สิ่งที่มึงทำมันช่างโหดร้ายต่อกูเหลือเกินดวงใจ 

------------------