เข้าสู่ระบบ--------------
บนโต๊ะอาหารเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงช้อนกระทบจาน ทว่าความเงียบนั้นเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อสายตาของผู้ใหญ่หาญลอบมองไปยังร่างอิ่มนวล ของเด็กสาววัยสะพรั่งที่นั่งฝั่งตรงข้าม ยามที่มะลิขยับกายยกแขนตักกับข้าว คอเสื้อคอกระเช้าเว้าลึกก็เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่เบียดชิดกันจนเด่นชัด ดึงดูดสายตาเฒ่าหัวงูให้ดำดิ่งลงในห้วงกามาจนถอนตัวไม่ขึ้น
"อึก"
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอร้อนจากแดดเที่ยงวัน หรือเพลิงกามที่กำลังสุมในอกกันแน่ เหงื่อเม็ดผุดพรายไปทั่วใบหน้าคมคร้ามและแผงอกหนา จนเสื้อยืดสีขาวตัวบางเปียกชื้นแนบเนื้อ ต่างจากร่างอิ่มตรงหน้า เธอยังคงดูนิ่งเฉยราวกับไม่รู้ตัวว่าปทุมถันคู่สวยกำลังถูกสายตาของน้าเขยแทะโลมอย่างไม่คิดปิดบัง
"ลุงจ๊ะ หนูขอน้ำหน่อยนะ"
มะลิไม่รอคำตอบ เธอเอี้ยวตัวยืดแขนเรียวเล็กข้ามโต๊ะมาเพื่อคว้าขันน้ำเงินซึ่งวางอยู่ใกล้หาญ ทว่าจังหวะที่เธอโน้มตัวลงมานั่นเอง คอเสื้อที่กว้างอยู่แล้วกลับทิ้งตัวดิ่งลงจนเผยให้เห็นเนินอกสล้างขาวผ่องสั่นไหว มันถูกเสื้อในสีขาวโอบอุ้มกอบกุมเอาไว้จนเกือบล้นทะลักออกมา
"เอือก!"
ภาพตรงหน้าทำเอาความร้อนรุ่มในกายหลั่งไหลลงไปกองยังมังกรยักษ์ กลางกายแข็งขึงพองตัวปวดร้าวขึ้นมาทันที ผู้ใหญ่หาญถึงกับหน้าเสีย ลมหายใจติดขัดอย่างเห็นได้ชัด มะลิเงยหน้าขึ้นสบตาพลางทำหน้าเดียงสาถามเสียงใส
"ลุงเป็นอะไรไปจ๊ะ ร้อนมากหรือจ๊ะ? ดูสิเหงื่อโชกเชียว"
หาญรีบก้มหน้าหลบสายตาหยาดเยิ้มนั่น พยายามเค้นเสียงแหบพร่าตอบกลับไป
"ใช่ร้อน หน้าร้อนปีนี้ดูท่าจะร้อนกว่าทุกปีน่ะนะ"
มะลิยิ้มพรายที่มุมปากอย่างชอบใจ ดวงตาคู่สวยทอประกายฉายเลศนัยเพียงวูบเดียว เธอยกน้ำขึ้นดื่มพลางนึกสนุกที่ได้ปั่นหัวน้าเขยคนเก่งจนตบะจวนจะแตกออกมาเช่นนี้
"นั่นสินะจ๊ะ หนูก็ว่ามันร้อนจนแทบจะอยากจะถอดเสื้อผ้าออกให้หมดเลยล่ะจ้ะ"
"!!!"
หลังมือเรียวเล็กยกซับหยาดน้ำบริเวณริมฝีปากอิ่มอย่างช้า ๆ ทว่าทุกท่วงท่าของเธอกลับดึงดูดสายตาของน้าเขยจนเขาไม่อาจควบคุมสีหน้าปรารถนาของตนได้แม้แต่น้อย
"ลุงหาญเองก็คิดเหมือนกันไหมจ๊ะ"
ว่าพลางยกมือขึ้นมาเท้าคางจ้องมองใบหน้าน้าเขยด้วยรอยยิ้มหวานเยิ้ม ต่างจากผู้ใหญ่บ้านผู้น่าเกรงขาม ครานี้ดูกระสับกระส่ายกว่าทุกครั้ง เมื่อถูกหลานสาวเมียปั่นหัวเล่นกับใจชายวัยฉกรรจ์ถึงเพียงนี้
"นั่นสิ"
"งั้นฉันขอตัวไปซักผ้าที่คลองหลังเรือนก่อนนะจ๊ะ"
เด็กสาวไม่รอฟังคำตอบของน้าเขย เธอรีบลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไม้ไปในทันที ทำเอาหาญที่นั่งอยู่คนเดียวถึงกับ ใจสั่นระรัวประหนึ่งกลองเพล ลมหายใจที่พยายามสะกดกลั้นไว้เมื่อครู่พ่นออกมาอย่างหนักหน่วง
"เฮ้ออ"
สายตาคมกริบจ้องมองตามแผ่นหลังบางที่เยื้องกรายหายลับไปทางหลังเรือน ตาไม่กะพริบ
"นังมะลิ เอ็งมันแสบ"
เขาพึมพำเสียงแหบพร่าพลางใช้มือหนาลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ แต่ยิ่งพยายามดับความร้อนรุ่มในกายมากเพียงใด ไฟราคะก็ยิ่งโหมกระหน่ำ ภาพเนินเนื้ออวบอัดภายใต้คอเสื้อที่เว้าลึกเมื่อครู่ มันยังคงสลักแน่นอยู่ในหัว ไหนจะคำพูดจากเด็กสาวที่ชวนให้คิดลึก
'อยากจะถอดเสื้อผ้าออกให้หมด'
นั่นยิ่งทำให้มังกรยักษ์ใต้กางเกงขาก๊วยขยายตัวจนปวดหนึบ ทรมานจนแทบจะขาดใจ
"ไม่กง ไม่กินมันแล้วเว้ย!"
หาญลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ความอดทนของเขามันสิ้นสุดลงตั้งแต่มะลิขยับยิ้มในตอนนั้นแล้ว เขาไม่ได้สนใจอาหารบนโต๊ะอีกต่อไป ทว่าความกระหายที่รุนแรงกว่ากำลังนำทางเขาให้ก้าวเดินไปตามรอยเท้าของเด็กสาว
"วันนี้ลุงจะสั่งสอนเอ็งเอง ว่าอย่าไปคิดยั่วทำปากดีกับชายใด หึ"
---
ด้านหลังเรือนไทยยังคงร่มรื่นด้วยเงาไม้ประดู่และกอไผ่ที่ขึ้นหนาทึบ ที่นี่หาญผูกพันมาตั้งแต่เล็กวิ่งเล่นซุกซนในสมัยที่พ่อกำนันเจ้าของบ้านคนเดิมยังอยู่ ทว่านับแต่สิ้นบุญพ่อไปที่นี่กลับดูกว้างขวางและเงียบเหงา แม้เขาจะรับดวงใจลูกสาวโจรป่ามาเคียงหมอนเพื่อหวังให้บ้านมีชีวิตชีวา แต่มันกลับไม่เคยเติมเต็มความว่างเปล่าในใจได้เลย
จนกระทั่งวันนี้ หาญกลับรู้สึกว่าบ้านที่เคยใหญ่โตมันช่างคับแคบลงถนัดตา ไม่ว่าเขาจะพยายามเบือนหน้าหนี หรือหลบไปมุมไหน กลิ่นสาบสาวและความสดใสของมะลิก็มักจะมาปรากฏตรงหน้าเสมอ
"เอือก"
ขณะที่เดินย่องเข้าไปยังกอไผ่หาญลอบกลืนน้ำลายลงคอนับครั้งไม่ถ้วน ร่างกำยำหนุ่มใหญ่ยืนซ่อนกายอยู่หลังกอไผ่ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างอิ่มนวลที่นั่งอยู่ริมคลอง
มะลิในชุดเสื้อแขนกุดสีขาวบางเบา ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยก้มซักผ้าอย่างขะมักเขม้น ชายผ้าถุงสั้นรั้งขึ้นจนเผยให้เห็นต้นขาอ่อนเย้ายวน เอวบางคอดเอี่ยวตัวเล็กน้อยทำให้หน้าอกคู่สล้างสวยนั้นขยับโผล่พ้นคอเสื้อ หยาดน้ำในกะละมังสาดกระเซ็นเปรอะไปทั้งแขนและหน้าอก ทำให้เสื้อบางสีขาวชุ่มชื้นไปด้วยน้ำแนบไปกับผิวกายชัดเจน
"นะ นม อึก!"
--------------
------------------"อึดอัดหรือเปล่าที่เดินกับพี่" "เปล่าเลยค่ะ ไม่อึดอัดเลยสักนิด" เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสดใสคนพี่เองรีบคว้ามือเล็กเข้ามากุมไว้แน่น เขาต้องการตอกย้ำให้ทุกคนได้รับรู้ถึงสถานะของตน "ว๊ายๆ จับไม้จับมือกันแล้วนั่น" "ลูกเขยคนโตกำนันเชนเขาล่ะ" คราวนี้ยิ่งทำให้จันจิรู้สึกเขินอายมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก แต่คนที่อารมณ์ดีดูเหมือนจะเป็นลูกชายผู้การ เขาเดินยกยิ้มแสดงตัวว่าตนนั้นเป็นเจ้าของ บรรยากาศชื่นมื่นกลับต้องกร่อยเพราะเชิด "เชิด" เชิดยืนขวางทางของทั้งสองท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่จ้องมองมา เห็นชายอันตรายเนออนรีบก้าวเท้าใช้ร่างหนาของตนปิดบังร่างบางของจันจิไว้เบื้องหลัง ชายหนุ่มทั้งสองยืนประจันหน้ากันโดยไม่มีใครยอมถอย กระทั่งเสียงหวานเอยพูด "พี่เนออนหนูไม่เป็นไร" จันจิขยับตัวถอยห่างจากเนออนชายที่เพิ่งเลื่อนสถานะมาเป็นแฟนหนุ่มเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว "มีอะไรหรือเปล่าเชิด" เธอพยายามข่มอาการกลัวเอ่ยถามออกไปด้วยสายตาสั่นไหว แววตาดุดันของเชิดค่อยๆ อ่อนลงพลางถอนหายใจ "ฉันขอโทษ" เขาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก้มหน้ามองเพียงพื้นดิน แม้ท่าทีจะดูเหมือนไม่สำนึกผิดแต่อดีตเพื่อนอย่าง
------------"ฝากดูแลลูกสาวแม่ด้วยนะเนออน" "ครับ" ทุกคนเดินทางออกจากบ้าน บรรยากาศเงียบลงเช่นเดียวกันกับจันจิและเนออนที่ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องนอนไปพักผ่อน เวลาล่วงเลยมาจนถึงสามทุ่ม เสียงเคาะประตูหน้าห้องหญิงสาวดังเรียกให้เจ้าของห้องหลุดออกจากภวังค์ "จันจินอนหรือยัง?" "ยังค่ะ" "พี่ขอเข้าไปหาหน่อยได้ไหม" "อะ เออค่ะ" จันจิลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเปิดประตูห้อง พบเข้ากับชายหนุ่มลูกครึ่งในมือถือแก้วนมเห็นไอร้อนลอยขึ้นจากแก้ว ไม่ทันจะได้สอบถามร่างหนาเดินแทรกพาตัวเองเข้าห้องนอนหญิงสาวไปเสียแล้ว"คืนนี้พี่เห็นอากาศค่อนข้างเย็นเลยชงนมร้อนมาให้" "ขอบคุณค่ะ" คนพี่นั่งบนเตียงพร้อมส่งนมให้หญิงสาวได้ดื่ม เกรงว่าคนพี่จะเสียใจจึงรับนมร้อนมาดื่มก่อนจะวางลงบนโต๊ะหัวเตียง และนั่งลงข้างกายคนพี่ "จันจิ" "ค คะ?!" "พี่คิดมาอย่างดีแล้ว" "คิดว่า...?" "คิดว่าพี่จะจริงจังกับความรู้สึกตัวเอง จะจริงจังว่าจะขอจันจิคบในสถานะแฟน" "!!!!" ลูกสาวกำนันดั่งกับถูกสะกดจิตเวลานี้เธอไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจตัวเอง ได้ยินเพียงเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มันกำลังเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก หัวใจดวงเล็กร้อนรุ่มจนยา
---------------"เรากลับบ้านก่อนนะแจน" "โอเคพรุ่งนี้เจอกัน" โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในตัวอำเภอนักเรียนเบาบางตาลงคงเหลือไว้ไม่กี่คน หนึ่งในนั้นที่ยังรอพี่สาวมารับคือแจนแจน เธอตัดสินใจที่จะรอหน้าอาคารเรียนบริเวณนั้นมีต้นไม้ให้ร่มเงาร่มรื่น ทว่าช่วงเย็นย่ำเช่นนี้กลับดูน่ากลัวเหมือนกับฉากในหนังสยองขวัญ "เมื่อไหร่จะมานะ?" เด็กสาวละสายตาจากหน้าจอมือถือเงยตรงไปยังถนนกลับจ้องผงะเมื่อเจอเข้ากับชายหนุ่มร่างใหญ่ใบหน้าเคร่งขรึมสายตาดุดันยืนมองเธออยู่ก่อนแล้ว "พะ พี่เชิด!!" ที่แท้เป็นลูกชายสัปเหร่อที่มีชื่อเสียงในทางที่ผิด ร่างใหญ่นั้นค่อยๆ เดินตรงมาหาเด็กสาวก่อนจะนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับเธอ ต่างก็ตรงที่ว่าวันนี้เธอกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเขาเหมือนอย่างก่อน พยายามจ้องมองหยั่งลึกเข้าไปในนัยน์ตาดุดันคู่นั้น แม้มันจะเกรี้ยวกราดแต่เธอกลับมองว่าลึกๆ ข้างในนั้นเต็มไปด้วยความอ้างว้างเดียวดายอย่างน่าสงสาร "เห็นฉันขนาดนี้แล้วไม่กลัวเลยหรือไง" "ไม่ค่ะ เพราะครั้งหนึ่งพี่ก็เป็นคนที่เคยช่วยชีวิตหนูเอาไว้" เชิดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่รู้ว่าเด็กสาวจะเดียงสาถึงเพียงนี้ ก่อนตนจะเริ่มเอ่ยถึงสิ่งที่ต้องการพูด
-------------------"ไม่ได้! คิดทะลึ่งอะไรของเรากันเนี่ย" หญิงสาวร่างบางยกมือปิดหน้าปิดตาตัวเองด้วยความเขินอาย ริมฝีปากไม่อาจหุบยิ้มได้เอาแต่หน้าแดงเมื่อคิดถึงชายหนุ่มลูกครึ่ง ลมหายใจร้อนรุ่มปะทะผิวกาย เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหู รอยจูบอ่อนโยนและนุ่มนวล ทุกสัมผัสยังคงติดตราตรึงใจใจเธอไม่เปลี่ยน ก่อนเสียงพูดคุยของใครบางคนจะดังเล็ดลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างห้อง "วันพรุ่งนี้เราต้องเดินทางกลับแล้ว ฉันยังไม่ได้บอกเนออนเลย" "ปล่อยให้พักผ่อนไปก่อนเดี๋ยวลูกตื่นมาค่อยบอกก็ได้" "ค่ะคงต้องเป็นแบบนั้น เจ้าลูกชายตัวดีนี่ดื้อจริงๆ เกือบพาลูกสาวกำนันไปเป็นอันตรายแล้วไหมล่ะ" "จะว่าไปหนูจันจิก็น่ารักดีนะ เหมาะกับลูกชายเราซะจริง" "คิดว่าฉันคิดไปคนเดียว ฉันอยากได้ลูกสะใภ้เหมือนหนูจันจิเลยล่ะ สวยเก่งจบในคนเดียว" "อึก!" ก่อนเสียงสองสามีภรรยาจะหายไปบ่งบอกว่าทั้งคู่ได้เดินห่างออกไปไกลจากบริเวณห้องเธอแล้ว นั่นยิ่งทำให้จันจิไม่อาจจะข่มตาหลับลงได้ "ละ ลูกสะใภ้งั้นหรอไม่จริงหน่า" แบบนี้ฉันจะนอนหลับตอนไหนกันล่ะเนี่ย!!---"ขอบคุณกำนันและแม่จันทร์อุตส่าห์ช่วยดูแลต้อนรับพวกเราเป็นอย่างดี" "ไม่เป็นไรเลยค
-----------------"ทีนี้รู้หรือยัง" "อึก! พี่เนออนคือว่า...ขอจูบได้ไหม" แม้จะไม่เคยจูบใครมาก่อนและไม่คิดที่จะขอจูบชายคนไหน แต่กลับเป็นเธอเองก็เอ่ยพูดความคิดออกไปดั่งผู้หญิงมีประสบการณ์ "ได้สิ แต่ถ้าพี่หยุดไม่ได้ไม่รับประกันความปลอดภัยนะ" "เรื่องนั้น จันจิรู้ดีและไม่คิดจะหยุดอยู่แล้ว อื้ม" ร่างบางขยับก้นนั่งลงบนตักแกร่ง ประคองกรอบหน้าคมครามเลื่อนริมฝีปากจูบชายหน้าหล่อด้วยท่าทีเงอะงะ บ่งบอกว่าเธอนั้นยังเดียงสากับเรื่องอย่างว่าอยู่มาก ก่อนคนพี่จะผละตัวถอยห่างประคองเรือนหน้าสวยเพ่งสายตาจ้องมองเธอผ่านความมืด "ใจเย็นสิค่อยๆ เปิดปากออกเดี๋ยวพี่สอนเอง" "อะ อา---!!!" ทันทีที่เธอเปิดริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยตามคำสั่ง ริมฝีปากหนาเข้าจู่โจมราวกับเสือตะครุบเหยื่อ เรียวลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวลิ้นหวานพันละวันคลอเคลียไม่ปล่อยให้หนี ทำเอาคนน้องถึงกับหายใจไม่ออกตบไหล่เตือนสติคนพี่ให้ปล่อยตนเป็นอิสระ "แฮ่ก! หายใจไม่ออก" "พี่บอกแล้วไงว่ามันจะหยุดไม่ได้ อยากให้พี่ต่อหรือพอแค่นี้" ฝ่ามือหนารวบคล้องเอวคอดขยับเลื่อนมายังแผ่นหลัง ก่อนจะขยับมาบีบเคล้นเนินอกอวบอิ่มแสนนุ่มนิ่มแผ่วเบา ทำเอาหญิงสาวที่ไม่ประสา
-----------------"โอ๊ย!!!" ร่างเล็กถูกวางตรงบนพื้นกระท่อมหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ โดยที่ฉันผิดเองก็ไม่รู้เลยว่ากระท่อมหลังนี้อยู่ส่วนไหนของป่า ตลอดทางเดินเธอเห็นเพียงพื้นดินและหญ้าเท่านั้น "เริ่มกันเลยดีไหม" "ชะ เชิดเราเป็นเพื่อนกันนะมีอะไรก็ใจเย็นค่อยๆ คุยกันสิ" ตลอดทางที่เดินมาร่วมสิบนาทีเธอค้นพบแล้วว่าการขัดขืนนั้นไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าเธอจะทุบตีแผ่นหลังหรือกัดลำตัวของชายป่าเถื่อนสักเท่าไรเขาก็ไม่ตอบโต้ ทั้งยังนิ่งเฉยเหมือนกับหินผาที่ไม่มีความรู้สึก แต่เมื่อเธอพูดคุยด้วยเหตุและผลร่างใหญ่ที่คร่อมอยู่นั้นค่อยๆ อ่อนลงจ้องมองใบหน้าเธอด้วยสายตาเรียบเฉย ต่างจากแววตาของสัตว์ป่าเมื่อครู่"แล้วจันจิล่ะ จันจิเคยที่จะรับฟังคำพูดของฉันบ้างไหม เธอเอาแต่หลบหน้าและหนีฉันทุกครั้งไปราวกับว่าฉันเป็นตัวขยะแขยงในชีวิตของเธอ" "ระ เรื่องนั้น" ฉันไม่ได้ขยะแขยงหรือรังเกียจเชิดสักหน่อย แต่ที่ทำไปก็เพื่อรักษาระยะห่างไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือนในวันนั้นเท่านั้นเอง "พอฉันพยายามจะเข้าหาเธอ เธอกลับวิ่งหนีรู้หรือเปล่าว่าฉันตกหลุมรักเธอจนแทบคลั่ง" "งึก!" เมื่อปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านค่อยๆ เกลี่ยเนินแก้มหญิงสาวอย่
--------------"ที่นี่ถูกแล้วสินะ" เบื้องหน้ารถคือโฮมสเตย์ที่ทำจากไม้สไตล์บ้านๆ แต่อบอุ่นโดยรอบเต็มไปด้วยทุ่งนา ส่วนวิวด้านหลังถูกโอบล้อมไปด้วยภูเขา "ไม่ได้จองมาด้วยสิ คงมีห้องว่างอยู่หรอกมั้ง"หลังจากคว้ากระเป๋าและข้าวของที่จำเป็น เตรียมจะเปิดประตูก้าวเท้าลงจากรถ จู่ๆ ร่างของหญิงสาวในเสื้อคอกระเ
---------------"นะ นม อึก!"เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก สายตาหื่นกระหายจ้องทะลุเนื้อผ้าขาวบางที่เปียกชุ่มจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน เนินเนื้อที่เบียดแน่นอยู่ในยกทรงสีขาว นั้นดูนวลตาเสียจนเขาอยากจะกระโจนเข้าไปฝังหน้าลงซะให้รู้แล้วรู้รอด ความรุ่มร้อนมหาศาลหลั่งไหลลงไปรวมกันที่กลางกายประหนึ่งลาว
--------------"มะลิ หึ"แสงจากตะเกียงรำไรสาดกระทบใบหน้าคมคร้ามที่ครานี้ดูสับสนวุ่นวายใจ พลางลอบมองขึ้นไปยังด้านบนเรือน ได้ยินเสียงพูดคุยเบา ๆ ของน้าหลานลอยตามลมลงมา "เฮ้อ ทันทีที่มีเด็กสาว บ้านหลังนี้กลับดูสดใสขึ้นมาทันตา"เขาลอบถอนหายใจยาว พลางพึมพำกับความว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ต่างจากในหั
------------------เสียงเครื่องรถจักรยานยนต์คันเก่าดังกระหึ่มฝ่าความเงียบของถนนลูกรังที่ตัดผ่านป่าละเมาะห่างไกลหมู่บ้านแสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนถนนดินแดงร้อนระอุ ฝุ่นคลุ้งกระจายไปตามจังหวะการบิดคันเร่งของชายหนุ่มร่างหนาในชุดข้าราชการสีกากีหาญ ชะลอรถลงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสิ่งผิดปกติข้างทาง "เฮ้ย นั่น







