ตอนที่ 1 ร่างของใคร

         บ้านกิตติขจรรุ่งโรจน์

          เตอร์ที่ตื่นขึ้นมาจากการหลับไปหลังจากเกิดเหตุการณ์ที่เขาเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าวิคเตอรฺเป็นอะไรจึงต้องมานอนที่โรงพยาบาลแต่กรณีของเขา เขาจำได้ว่าถูกรถบรรทุกชนเสียงดังสนั่นแล้วภาพทุกอย่างก็มืดดับไป

“นี่มันเรื่องจริงหรือวะ…” เขาพึมพำแล้วไล่ตบหน้าของตัวเองหลายต่อหลายครั้งรู้สึกเจ็บแต่ไม่สนอะไรเท่าไหร่เพราะในหัวมันสับสนวุ่นวายเกินกว่าจะสนใจความเจ็บ

แต่เสียงเรียกจากด้านนอกทำให้เตอร์สะดุ้งและเงยหน้าขึ้นทันที

“วิคเตอร์ เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?” เสียงนุ่ม ๆ ของหญิงวัยกลางคนดังเข้ามา มือของเขาเกร็งอยู่ชั่วขณะก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น

เตอร์พยายามปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุดทั้ง ๆ ที่ใจเต้นรัวไม่หยุด เหมือนกำลังพยายามยับยั้งความตื่นตระหนก เตอร์ยังไม่ชินกับเหตุการณ์นี้อยู่ดี ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล เขางงหนักกว่านี้

เตอร์นึกย้อนไปในตอนนั้นที่เขาตื่นขึ้นมาพ่อแม่ของวิคเตอร์มีท่าทางเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ทีมแพทย์เข้ามาตรวจอาการของเขา เตอร์ตอบคำถามหมอได้บ้างไม่ได้บ้าง อยู่ตรวจร่างกายอย่างละเอียดจนมั่นใจว่าปกติแพทย์จึงให้กลับบ้านได้ โดยแพทย์ระบุว่าวิคเตอร์มีการความทรงจำขาดหายไปบางช่วง ต้องใช้เวลาในการดูอาการต่อเนื่องและนัดติดตามอาการตามวันนัดที่กำหนด

และในวันนั้นเอง

แอ๊ด...เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องพักคนไข้ VIP มีชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว หน้าตาหล่อเดินเข้ามาในห้องพักพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่และพ่อแม่วิคเตอร์รีบเข้าไปทักทายที่โซนรับแขก เตอร์นอนอยู่บนเตียงที่มีเจ้าหน้าที่พยาบาลกำลังทำการตรวจวัดชีพจรให้ เมื่อพยาบาลออกจากห้องไป

“พี่นนท์มาหาวิคเตอร์นะครับแต่พี่นนท์ติดธุระก็เลยฝากดอกไม้ไว้นะ”

“ใครครับ”

“พี่นนท์ รัชชานนท์ คู่หมั้นของวิคเตอร์ค่ะ”

เมื่อเตอร์ได้ยิยดังนั้นตกตะลึงซ้ำเข้าไปอีก เมื่อตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างชายหนุ่มอีกคนแถมมีคู่หมั้นเป็นผู้ชายอีกด้วย เตอร์บอกตัวเองว่า ‘จะรับไม่ไหวแล้ว’แต่เขาก็เลือกที่จะนิ่งและปล่อยให้ผู้คนรอบข้างเคลื่อนไปตามปกติ ส่วนตัวเขาของนิ่งเพื่อเรียกสติก่อน

หลังออกจากโรงพยาบาล เตอร์เริ่มปรับตัวกันสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ ความไม่คุ้นเคย เรียกว่า ไม่เคยพบมาก่อนและเขาคิดว่าเขาจะต้องเอาตัวรอดให้ได้

หญิงวัยกลางคนตรงหน้าสวมชุดเชิ้ตลายดอกอ่อน ๆ ผูกเอวบาง ๆ ยังยิ้มอ่อนโยนให้เขา ใบหน้าของเธอแม้จะมีร่องรอยวัยแต่ก็ยังดูสดใสเหมือนสาวรุ่นใหม่

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมเหงื่อเต็มหน้าแบบนั้น” เธอก้าวเข้ามาใกล้มืออ่อนโยนแตะเกลี่ยเหงื่อบนหน้าของเตอร์

“ปะ…เปล่าครับ แค่ร้อนนิดหน่อย” เตอร์เผลอยิ้มแก้เก้อ กึกกักในใจ เขาพูดเสียงเบาแอบหวั่นใจว่าตัวเองจะหลุดปากพูดเรื่องที่เกิดขึ้น

หญิงตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือเก็บเหงื่อบนหน้าของเขา

“งั้นไปอาบน้ำและลุกมาทานข้าวเช้านะลูก…มีแต่ของโปรดวิคเตอร์ทั้งนั้นเลย” เธอยิ้มอีกครั้งแล้วก้าวถอยไป

เตอร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนปิดประตูตามหลังใบหน้าของเขาแนบชิดประตูหลังปิดลงแล้วเหม่อลอยมองไปยังแสงเช้าที่ลอดเข้ามาจากหน้าต่าง

“เกิดอะไรขึ้นวะ…” เขาพึมพำมือยังคงกุมขมับร่างกายยังสั่นเพราะความงงงวยจากความทรงจำของวิคเตอร์เข้ามาแทรกในความทรงจำของเขาเล็กน้อย

หลังอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเตอร์เดินลงมาข้างล่างชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นที่กว้างใหญ่และหรูหรา ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสเหยียบเข้ามาที่นี่ บ้านที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สวยงามทุกมุมดูสะอาดและเรียบร้อยจนเกือบรู้สึกอึดอัด

“มาแล้วเหรอลูก” เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้นเตอร์หันไปตามเสียง มองชายหนุ่มสูงวัยที่ยิ้มบาง ๆ แล้วพับหนังสือพิมพ์ตรงหน้า

“มาเร็วลูก…อะไรกัน ทุกทีจะลงมาก่อนตลอดพ่อแม่ไม่ค่อยได้เห็นหน้า” ชายหนุ่มพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ เตอร์ค่อย ๆ เดินช้า ๆ เข้าไปก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่ง

สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้งพยายามทำตัวเหมือนปกติแต่หัวใจยังเต้นแรงเหมือนจะระเบิด

“ดูเหมือนคนไม่สบายจริง ๆ อย่างที่แม่แกว่าจริง ๆ” ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น มือวางบนโต๊ะหนังสือเตอร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนตักโจ๊กหมูเข้าปากแต่รสชาติแทบไม่ผ่านความคิดในหัวเขา

“จริงลูก หลังจากออกจากโรงพยาบาลได้คุยกับพี่นนท์บ้างไหม อีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว”

“ควรสนิทกับพี่เขาไว้หน่อยนะ” เสียงพ่อเอ่ยจบประโยค

เตอร์ถึงกับช็อคสีหน้าซีดเผือดใบหน้าเกร็งมือที่จับช้อนก็สั่นเล็กน้อย

“ตะ…แต่งงานในอีกไม่งานเหรอครับ” เขาทวนซ้ำด้วยน้ำเสียงสั่นมือจับขอบโต๊ะแน่นใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

“เดือนหน้าแต่วันที่จะบอกอีกที”

“ทำไมต้องเร็วขนาดนั้นครับ”

“เพราะธุรกิจของเราต้องการให้ฝั่งนั้นช่วยเหลือ” พ่อของวิคเตอร์บอกอย่างตรงมาตรงไป อาจเป็นเพราะวิคเตอร์เคยรับรู้มาก่อนแล้วและยินยอมแต่งงานอย่างสมัครใจ

ใจของเตอร์ว่างเปล่ามึนงงกับทุกสิ่งรอบตัว รู้สึกเหมือนกำลังถูกลากเข้าไปในโลกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนและทุกอย่าง แต่งงานเพราะธุรกิจอย่างนั้นเหรอ…กำลังเริ่มต้นโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

ทางด้านของตระกูลรัตนทรัพย์ไพศาล

ชายแก่ผมขาวสวมแว่นนั่งพิงเก้าอี้ใหญ่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นหลานชายร่างสูงเดินลงมาจากบ้าน

“แกจะไปไหน นนท์” ปู่เอ่ยถามน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความเข้มงวด

นนท์ชายหนุ่มร่างสูงกำยำมองปู่ด้วยสายตาตรึง ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว

“ไปเรียนครับ ปู่” เขาตอบเสียงเรียบ ๆ แต่หัวใจเต้นแรงเพราะรู้ดีว่าปู่จะไม่ปล่อยให้เรื่องง่าย

“เดี๋ยวนี้ได้ไปเจอหนูวิคเตอร์บ้างไหม” ชายแก่ขมวดคิ้วก่อนเอ่ยต่อ

คำถามนั้นทำให้หน้านนท์ตึงทันทีความไม่พอใจผุดขึ้นในแววตา

“ไม่ครับ ไม่อยากเจอ” เขาพูดเสียงแข็ง

“นี่แกไม่ได้ไปเยี่มน้องที่บ้านเลยเหรอ ตั้งแต่ที่ฉันให้แกไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล”

“มันก็มากไปแล้วนะครับปู่”

ชาญวิทย์ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเคร่งเครียด

“อย่าทำตัวแบบนี้…ทางตระกูลกิตติขจรรุ่งโรจน์เขาเคยมีบุญคุณกับฉันมาก่อนนะ”

“แล้วปู่ให้ผมแต่งงานกับวิคเตอร์ ทำไมครับ” นนท์เงยหน้ามองปู่ก่อนเอ่ยแผ่วเบาแต่เสียงแข็ง

ปู่เงียบไปครู่หนึ่งวางหนังสือพิมพ์ในมือลุกขึ้นยืนตรงหน้าหลานประชันสายตาไม่ลดละ

“เพราะตอนนี้ทางกิตติขจรรุ่งโรจน์กำลังมีปัญหาทางธุรกิจ” นนท์นิ่งฟังสีหน้าปรับจากโกรธเป็นคิดหนัก

“ฉันอยากช่วยเขา…เหมือนอย่างที่ตระกูลนั้นเคยช่วยฉันมาก่อน” ปู่เอ่ยน้ำเสียงหนักแน่นแต่นนท์ยิ้มมุมปากกระตุกเพียงเล็กน้อย

“ปู่ก็พูดแต่เรื่องนี้เป็นครั้งที่ล้านแล้ว คำว่าบุญคุณ…ได้ยินจนรำคาญแล้ว”

“นนท์!” ชาญวิทย์จ้องหลานชายเขม็งคิ้วน้ำเสียงเข้ม

เสียงเหี้ยมของปู่ไม่ทำให้เขากลัวนัก นนท์เดินออกจากบ้านด้วยอารมณ์เดือดพล่าน เสียงปังประตูรถปิดลงดังสนั่นมือหนาที่บีบพวงมาลัยแน่นเผยความโกรธ

ในเวลาเดียวกันภายในห้องนอนของวิคเตอร์ เตอร์ชายหนุ่มที่หลุดเข้ามาอยู่ในร่างนั้นกำลังนั่งพิงหัวเตียงพลิกเอกสารและสรุปข้อมูลส่วนตัวของเจ้าของร่างอย่างละเอียดแต่แทบจำอะไรไม่ได้เลย แต่เตอร์ก็ยังงงอยู่ว่าเขาเคยรู้สึกจดจำความทรงจำของเจ้าของร่างนี้

“ทำไมต้องเป็นกู ที่ต้องแต่งงานกับใครก็ไม่รู้วะ!” เตอร์พึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงสับสนปนโกรธเล็กน้อย เขาหยิบเอกสารขึ้นมาแล้ววางลงเงยหน้ามองเพดาน เหมือนกำลังครุ่นคิด

เฮ้อ…ไหนจะเรื่องแต่งงานอีก เรื่องที่เขาแทบไม่อยากรับรู้

“ถ้าเป็นวิคเตอร์คงดีใจไม่น้อย เพราะดูจากเสื้อผ้าในตู้ก็รู้ว่าชอบผู้ชาย…ส่วนกูที่

ชอบผู้หญิงมาตลอด”

“กูกำลังจะถูกจับแต่งงานแทนเจ้าของร่าง” เตอร์ถอนหายใจหนัก ๆ

เขาลุกไปที่ตู้เสื้อผ้าเปิดออกมาดูเสื้อผ้าผู้ชายเรียงรายเป็นระเบียบ เสื้อเอวลอย กางเกงยีนส์ขาสั้น เสื้อครอป และเสื้อเน็ตตาข่าย และมีเสื้อผ้าสไตล์ผู้หญิงด้วย…ทำให้เขาเกาหัว

“ถามจริง…เสื้อพวกนี้ใส่ได้จริงเหรอวะ”

เตอร์นั่งลงบนเตียงอีกครั้งเหม่อลอยมองไปนอกหน้าต่าง ต่อไปต้องไปมหาวิทยาลัยแทนเจ้าของร่างที่ตอนนี้วิญญาณของตัวเองอาจหลุดไปไหนก็ไม่รู้

“หรือว่า…หลุดไปอยู่ในร่างของกูวะ” เขาพึมพำน้ำเสียงมีความหวังเล็ก ๆ

เตอร์สบตากับเงาของตัวเองในกระจกสายตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ ร่างกายของเขาเริ่มผ่อนคลายเล็กน้อยความหวังว่าทุกอย่างอาจกลับคืนสู่ปกติทำให้ใจของเขาเต้นช้าลง ความสับสนเริ่มกลายเป็นความตั้งใจในการแก้ไขปัญหา…และเตรียมรับมือกับโลกใหม่ที่เขาไม่เคยรู้จัก

“ต้องใช่แน่ ๆ เจ้าของร่างนี้ต้องอยู่ในร่างกูแน่ๆ”