บทที่ 1

เคย์เดน อายุ22ปี เรียนวิศวะคอมฯปี4

ทายาทมาเฟียและทายาทเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

อยู่ในครอบครัวและตระกูลที่มั่งคั่ง ร่ำรวย อิทธิพลและอำนาจมากมายไพศาล

บุคลิก: นิ่ง สุขุม (แต่จะยอมพูดมากกับนางเอก)

******

น้ำขิง อายุ20ปี เรียนบัญชีปี2

ลูกสาวเจ้าของสนามแข่งรถและอสังหาริมทรัพย์

บุคลิก: หน้านิ่งแต่แสบสุดๆ โดยเฉพาะความแสบที่ใช้จัดการพระเอก

.

.

.

หลายเดือนก่อน...

“เฮียไม่ได้ชอบน้ำขิง แล้วเฮียจะตกลงหมั้นกับน้ำขิงทำไม”

“ผู้ใหญ่ต้องการ”

“ใช่ไง ผู้ใหญ่ต้องการแต่ไม่ใช่เฮียนี่ที่ต้องการ”

นั่นเป็นบทสนทนาสุดท้ายที่ฉันกับพี่เคย์เดนได้คุยกัน ก่อนที่เขาจะเงียบและหายไปหลังจากนั้นนานหลายเดือน เพราะพี่เคย์เดนผู้ชายที่สุดจะนิ่งขรึม ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยยิ้ม สุขุมมากๆในวัย22ปีหนีไปต่างประเทศโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวกับฉันสักคำ

ฉันจึงคิดว่าเรื่องการหมั้นของเราสองคนคงเป็นโมฆะไปแล้ว แต่เปล่าเลยก่อนที่จะเปิดเทอมขึ้นปีสองในขณะที่พี่เคย์เดนกำลังจะขึ้นปีสี่ จู่ๆฉันก็ได้รับข่าวจากแม่ของตัวเองว่าวันรุ่งขึ้นจะมีการจัดงานหมั้นเกิดขึ้นที่บ้าน ตอนนั้นฉันขมวดคิ้วเป็นปมสีหน้าสงสัยขั้นสุดเพราะไม่คิดว่าจะเป็นงานหมั้นของตัวเอง

แต่แล้วคุณแม่ก็คลายความสงสัยว่าเป็นงานหมั้นของฉันกับพี่เคย์เดนนั่นแหละ และฉันก็ไม่ทราบว่าเขากลับมาจากต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ในวันนั้นฉันกับพี่เคย์เดนก็ได้หมั้นกันกันอย่างเรียบร้อย

เป็นคู่หมั้นจากความตั้งใจและเป็นที่ต้องการของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ที่ไม่สมบูรณ์แบบเห็นทีก็จะมีแค่ฉันกับพี่เคย์เดนนี่แหละ เพราะ….

“ผู้ใหญ่ต้องการให้เราย้ายไปอยู่ด้วยกัน” ใช่แล้ว นอกจากจับเราทั้งคู่หมั้นกันแล้ว พวกเขายังจับฉันกับพี่เคย์เดนให้ไปอยู่ด้วยกันอีกด้วย

แล้วสภาพคนไม่เคยคุยกัน ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันแต่ต้องไปอยู่ด้วยกัน ไม่คิดว่าฉันจะอึดอัดจนอกแตกตายก่อนเหรอ!

แถมเรายังไม่ได้แต่งงานกันด้วย!

“ห้ะ! ได้ไงอะ แค่หมั้นกันเฉยๆยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ”

“ก็ผู้ใหญ่ต้องการแบบนั้น” อีกแล้ว! ประโยคนี้อีกแล้ว!

เพราะเขานิ่งและไม่ค่อยพูดหรือเพราะเขาเป็นคนขี้รำคาญก็เลยไม่เรียกร้องหรือคัดค้านอะไรถึงได้ยอมทุกอย่างแบบนี้ ตอนนี้เราทั้งสองคนจึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้!

โอ้ยน้ำขิงจะบ้าตาย!