บทที่ 8

16.40น.

เวลาได้ล่วงเลยจนถึงช่วงเย็นของวัน เหล่านักศึกษาทั้งชายและหญิงเริ่มทยอยออกจากตึกคณะเพื่อเดินทางกลับที่พัก ขณะเดียวกันก็มีบางกลุ่มที่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งก็ได้ทยอยเดินไปตามจุดนัดพบที่รุ่นพี่ได้นัดเพื่อทำกิจกรรมต้อนรับน้องใหม่ปีหนึ่งด้วย ตามตึกอาคารในตอนนี้จึงยังเต็มไปด้วยนักศึกษาอยู่บ้างรวมไปถึงตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ได้นัดรุ่นน้องปีหนึ่งทำกิจกรรมกลางลานคณะเช่นเดียวกัน

น้ำขิงแยกย้ายจากเพื่อนสนิททั้งสองคนหลังจากเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จเธอก็เดินตรงไปที่ตึกคณะวิศวะตามที่ได้รับคำสั่งจากเคย์เดนเมื่อตอนเที่ยง เอาจริงๆ เธอไม่ค่อยอยากย่างกรายเข้าไปปรากฏตัวแถวตึกคณะวิศวะสักเท่าไหร่ เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่าตึกนี้จะมีนักศึกษาผู้ชายซะส่วนใหญ่ ยิ่งเธอมาเพ่นพ่านในช่วงเวลานี้ด้วย ก็ยิ่งทำให้รู้สึกประหม่าอย่างอธิบายไม่ถูก แถมยิ่งเดินเข้าไปใกล้ตึกคณะก็ยิ่งได้ยินเสียงตะโกนคุยกันแบบโหดๆ พร้อมเสียงตอบรับของรุ่นน้องผู้ชายที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานหัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นสั่นระรัวเพิ่มเข้าไปอีก

น้ำเสียงดุดันโหดอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างนั้นทำให้น้ำขิงชะงักไม่กล้าเดินผ่านลานข้างหน้าที่เต็มไปด้วยนักศึกษาชายปีหนึ่งที่นั่งขัดสมาธิโพกผ้าสีแดงบนหัวมีผู้หญิงบ้างเป็นประปรายในกลุ่ม ซึ่งเธอปรายตามองแต่ละคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นแล้วก็น่าเห็นใจอยู่ไม่น้อยเพราะความโหดความดิบเถื่อนคือศูนย์รวมของคณะนี้

"ตะโกนเสียงดังไม่แคร์ชาวบ้านชาวช่องเขาเลย แล้วตาบ้าเฮียเคย์ทำไมต้องให้ฉันมาหาด้วยก็ไม่รู้" น้ำขิงยืนด่อมๆ มองๆ ตรงลานคณะแล้วก็ได้แต่กระสับกระส่ายบ่นไปมาตรงฟุตบาททางเดินอย่างทำตัวไม่ถูก จะเดินผ่านก็ไม่กล้าจะถอยกลับก็กลัวโดนเคย์เดนดุ สุดท้ายเธอก็เลยหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าจากนั้นก็ส่งข้อความไปหาตัวการให้ออกมารับให้จบๆ ไป

น้ำขิง: ขิงอยู่ที่ฟุตบาทใกล้ลานคณะของเฮีย ออกมารับหน่อยไม่กล้าเดินไปหา

เคย์เดน: อืม

"อืม? พิมพ์ครับไม่ได้เหรอ ทำไมต้องห้วนใส่ด้วยก็ไม่รู้ เหอะ แต่ก็ห้วนกันทั้งคณะละมั้ง"

"บ่นอะไร"

ขวับ!

ตุบ!

"โอ้ย! เจ็บ"

"ซุ่มซ่าม เจ็บมากไหม" เคย์เดนเดินออกมาจากลานคณะที่รุ่นน้องปีสามกำลังรับน้องปีหนึ่งแต่เขาเลือกเดินออกมาจากทางด้านหลัง เพราะตอนที่น้ำขิงกำลังเดินมาเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังเด็กปีหนึ่งได้ปรายตามองตามคู่หมั้นสาวของตนเองตลอดจนกระทั่งที่หยุดเดิน ยืนมองอยู่สักพักก็ได้รับข้อความให้ออกไปรับ เคย์เดนจึงเลือกเดินไปหาน้ำขิงอย่างที่เห็น

แต่ด้วยความที่ตัวเองสูงกว่าหลายเซนติเมตรและออกไปปรากฏตัวแบบไม่ให้สุ่มไม่ให้เสียงจึงทำให้น้ำขิงที่ไม่ทันได้ตั้งตัวหมุนตัวหันไปหาด้วยความตกใจจนหน้าผากสวยกระแทกเข้ากับแผงอกของเคย์เดนเข้าอย่างจัง เคย์เดนจึงรีบยื่นมือของตัวเองสัมผัสตรงจุดที่คิดว่าน้ำขิงเจ็บพร้อมเอ่ยดุแบบไม่จริงจังนักก่อนจะตั้งคำถามด้วยความเป็นห่วงต่อในเวลาต่อมา

แววตาเป็นห่วงมองคนที่กำลังทำหน้ายู่ก็อดที่จะขำไม่ได้ เพราะทันทีที่เขาถามว่าเจ็บไหม น้ำขิงก็ช้อนตาคมดุขึ้นมาพร้อมกับกระแทกเสียงตอบอย่างไม่สบอารมณ์กลับมาทันที

"เจ็บดิ หน้าอกหรือไม้กระดานเนี่ย แข็งเป็นบ้าเลย" เคย์เดนโดนว่าพร้อมสีหน้ามู่ทู่ของคู่หมั้นสาวอย่างเอาเรื่อง ทำเอาเขาถึงกับหลุดขำเลยทีเดียว เป็นคนหันมาชนเองแต่โทษคนอื่นเฉยเลย แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เถียงอะไรกลับไปเลือกที่จะยอมเงียบแล้วคว้าข้อมือเล็กของน้ำขิงไปจับไว้แล้วพาเดินไปไหนสักแห่งที่ตั้งใจจะให้น้ำขิงไปนั่งรอ

"ตามฉันมา"

"จะพาขิงไปไหน"

"พาไปนั่งรอที่ร่ม ฉันต้องเจอน้องปีหนึ่งก่อน" เคย์เดนตอบน้ำขิงถึงสิ่งที่ตัวเองต้องทำก่อนกลับคอนโด แต่ทำเอาคนที่ลากมาด้วยได้ยินปุ๊บถึงกับบ่นอุบออกมาทันที

"ตัวเองต้องทำกิจกรรมแล้วทำไมไม่ให้ขิงกลับไปกับพี่ธันวาก่อนล่ะ" เพราะเมื่อเช้าน้ำขิงนั่งรถมาเรียนกับลูกน้องคนสนิทของเคย์เดน หากเคย์เดนยังติดกิจกรรมที่ต้องทำก่อน เขาน่าจะปล่อยให้เธอกลับไปก่อนไม่จำเป็นต้องรั้งเธอให้อยู่ด้วยท่ามกลางเสียงโหดๆ ดังๆ อย่างตอนนี้เลย

ได้ยินเสียงตะคอกของกลุ่มพี่ว้ากหน้าแถวทีไรเธอก็ตกใจหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทุกที ยิ่งตอนนี้ต้องมานั่งรออยู่ข้างหลังแถวในระยะที่ไม่ได้ห่างมากแบบนี้อีกด้วย หัวใจของเธอจะวายให้ได้

"ธันวามันไม่ได้ว่างตลอดหรอก อีกอย่างต่อไปนี้เธอก็ต้องมาเรียนพร้อมกับฉัน" เคย์เดนที่พาน้ำขิงนั่งลงบนม้าหินอ่อนเรียบร้อยแล้วตอบกลับไปอย่างใจเย็น ถึงตัวเองจะกำลังรู้สึกหงุดหงิดอยู่เล็กน้อยที่น้ำขิงเรียกร้องจะกลับกับธันวามากกว่าเขาที่เป็นคู่หมั้นก็เถอะ แต่ก็ไม่อยากแสดงออกอารมณ์พวกนั้นให้น้ำขิงเห็น

"ไม่เอาได้ไหม ขิงไม่อยากลงจากรถเฮียตอนเช้าๆ อะ เดี๋ยวมีคนเห็นแล้วเอาไปสงสัย" สงสัย? เคย์เดนขมวดคิ้วงงเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของน้ำขิงก่อนหน้านี้ น้ำขิงกลัวจะมีคนเห็นแล้วเอาไปสงสัย สงสัยเรื่องที่นั่งรถมาด้วยกันแล้วเป็นอะไรกันหรือเปล่า

ถ้าเป็นเรื่องนั้นเขาเข้าใจได้ว่าน้ำขิงอาจจะกังวลเรื่องความวุ่นวายที่จะตามมา เพราะไม่อยากให้ใครทราบถึงเรื่องสถานะแล้วถูกนำไปพูดต่อๆ จนน่ารำคาญแน่ๆ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ชอบเรื่องราวไร้สาระพวกนั้นเช่นกัน เพราะเขาเองก็รักความสงบไม่ชอบให้ใครมาสนใจเท่าไหร่เช่นกัน

"ลานจอดรถของฉันมันคงจะมีคนเห็นมั้ง ส่วนตัวขนาดนั้น" เมื่อเข้าใจสิ่งที่น้ำขิงจะสื่อคนตัวสูงที่ยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงขณะที่กำลังมองใบหน้าสวยของคู่หมั้นสาวของตัวเองจึงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบกลับไป

"ก็ไม่เอาอยู่ดี ขิงอยากนั่งมากับพี่ธันวา หรือไม่ก็นั่งรถมาเอง" แต่น้ำขิงที่ได้ยินแบบนั้นก็ยังไม่พอใจ เธอจึงช้อนตาขึ้นสบตากับเคย์เดนที่กำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงงอแง

น้ำขิงกำลังรู้สึกว่าตัวเองเสียแต้มไปหนึ่งแต้มตรงที่เธอกำลังรู้สึกใจสั่นเหมือนคนกำลังหวั่นไหวให้ความรัก เธอกำลังหวั่นไหวกับเคย์เดนและรู้ตัวก็เมื่อสองวันก่อนที่เคย์เดนพูดจาไม่เข้าหูตัวเองแล้วเธอรู้สึกโกรธ ไม่พอใจ จนพาลไม่คุยกับเคย์เดน

เขาดูแลเธอตอนเมาไม่ใช่เพราะความเป็นห่วงแต่เป็นเพราะเธออยู่ใต้ปีกของเขา เขาแค่ดูแลตามสถานะเท่านั้น ซึ่งหลังจากวันนั้นเธอก็รู้สึกโกรธไม่พอใจจนไม่คุยกับเคย์เดน ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังโกรธคนที่ยืนจ้องหน้าเธอตอนนี้ในฐานะอะไร

แต่มันรู้สึกโกรธ...เท่านั้นเลย

"เธอโกรธอะไรฉันหรือเปล่า" น้ำเสียงราบเรียบได้เอ่ยถามออกไปพร้อมแววตาที่เจือไปด้วยความสงสัย เคย์เดนจ้องมองน้ำขิงที่กำลังสบตากับตนเองนานนับนาที ก่อนที่น้ำขิงจะเป็นฝ่ายหลบสายตาแล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงชวนสงสัย

"เปล่านี่คะ ขิงไม่ได้โกรธอะไรเฮียเลย" ไม่ได้โกรธ? แต่ท่าทางตอบทุกอย่างว่ามีเรื่องโกรธ น้ำขิงโกหกไม่เก่งนี่คือสิ่งที่เขามองออกในตอนนี้ คำตอบกับน้ำเสียงที่ใช้ตอบและท่าทางที่แสดงออกมันสวนทางกันหมด

"ไม่จริง เธอโกรธหน้าเธอฟ้อง"

"ไม่ได้โกรธค่ะ เป็นคนหน้าแบบนี้อยู่แล้ว" ได้ยินคำตอบที่สวนกลับมาอย่างทันควันของน้ำขิงเคย์เดนถึงกับยิ้มมุมปากบางๆ เพราะมันชัดเจนแล้วว่าน้ำขิงโกรธอะไรบางอย่างในตัวเขา

"หึ ไม่โกรธก็ไม่โกรธ แต่ถ้าโกรธก็บอกมาฉันจะได้ทำตัวถูกว่าต้องเอาใจเธอแบบไหน"

น้ำขิงนิ่งร่างกายแข็งทื่อไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นสั่นระรัวอย่างอัตโนมัติ ก่อนที่มันจะยิ่งสั่นระรัวและเร็วขึ้นไปอีกเมื่อคนตัวสูงตรงหน้าเธอเล่นโน้มตัวลงมาเสมอกับใบหน้าของเธอ จากนั้นก็จ้องตาของเธอด้วยแววตาหนุ่มใจดีระคนตามใจเธออย่างเปิดเผย ทำเอาเธอที่เขินอายกับสายตาคู่นี้ที่กำลังจ้องตาเธอเงียบๆ ถึงกับต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

บ้าจริง เขาเริ่มเล่นกับใจเธอแล้วสิ ไม่นะเธอห้ามหวั่นไหวก่อนเด็ดขาด!

"รออยู่ที่นี่ อย่าไปไหนล่ะเดี๋ยวฉันมา" เมื่อเห็นว่าน้ำขิงออกอาการเขินอายไม่กล้าสู้หน้า เคย์เดนก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงเหมือนเดิมจากนั้นก็เดินหายกลับเข้าไปในกลุ่มเสื้อช็อปสีแดงที่มีแต่ผู้ชายความสูงไล่เลี่ยกันหมดประมาณสี่ห้าคนอีกครั้ง

"ให้ตายเถอะ แกจะมาแพ้ทางคนอย่างเฮียเคย์ง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะขิง"