Share

บทที่ 90

Penulis: ซีซีโหย่วอวี๋
“ค่ะ มาเร็วกว่าปกติ” หลินซีอินบอก “เพราะงั้น ฉันไปได้หรือยังคะ?”

พอเอ่ยจบ เธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินจ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 286

    หลินซีอินพยักหน้า เมื่อเซียวรั่วอีมองเห็นดวงตาที่แดงก่ำของเธอ ก็รู้ทันทีว่าเมื่อคืนเจ้าตัวคงแอบร้องไห้อย่างหนักมาแน่ ๆ “หร่วนหร่วน…”เธอสวมกอดเพื่อนรักเอาไว้ “ฉันไม่เป็นไร” หลินซีอินเอ่ยปาก: “อีอี ฉันไหว” “ต่อไป…” เซียวรั่วอีอยากจะบอกเหลือเกินว่า ต่อไปเดี๋ยวก็มีใหม่ได้ แต่หลินซีอินกำลังจะหย่าขาดกับเผยมู่เหยี่ยในอีกไม่ช้า ถึงในอนาคตเธอจะมีลูอีก ก็ไม่มีทางเป็นลูกของเผยมู่เหยี่ยได้อยู่ดี สรุปก็คือ... เด็กคนนี้น่าเสียดายเหลือเกิน เซียวรั่วอีประคองหลินซีอินเดินลงมาข้างล่าง แล้วขึ้นรถของฮั่วเซียนหยางไป ตอนที่เผยมู่เหยี่ยตามมาถึง พวกเธอก็ออกไปกันหมดแล้ว เขาเคาะประตูแต่ไม่มีใครมาเปิด จึงโทรหาเซียวรั่วอี ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่รับสายเช่นกัน เผยมู่เหยี่ยกำโทรศัพท์ในมือแน่น ชั่วขณะนั้น... หัวใจของเขาปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีดแทง ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฮั่วเซียนหยางจอดรถเทียบสนิท เซียวรั่วอีและหลินซีอินก้าวลงจากรถ ด้วยความที่ยังไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก ฮั่วเซียนหยางจึงเอ่ยขึ้นว่า: “ผมรออยู่ข้างนอกนะครับ วางใจเถอะ ข้างในผมจัดการไว้ให้เรียบร้อยหมดแล้ว” หลินซีอินตอบ: “ขอบคุณค่ะ” เซียวรั

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 285

    เผยมู่เหยี่ยจำไม่ได้เลยว่าตัวเองดื่มไปมากแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นลู่จั่วฝานที่ต้องแบกเขากลับไป วันรุ่งขึ้นตอนที่ตื่นมา อาการปวดหัวเล่นงานเผยมู่เหยี่ยจนแทบระเบิด แต่ทันทีที่ลืมตาขึ้น คำพูดของหลินซีอินก็ดังก้องอยู่ในหัว ราวกับมีดที่กรีดลึกลงกลางใจเขา เขารีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งตรงไปยังที่พักของเซียวรั่วอีทันที ทางด้านฮั่วเซียนหยางที่นัดแนะกับทางโรงพยาบาลไว้เรียบร้อยแล้ว ก็ขับรถมารับพวกเธอตั้งแต่เช้าตรู่ เซียวรั่วอีไม่ได้บอกเขาถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้หลินซีอินตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์ แต่ฮั่วเซียนหยางก็ไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ หลินซีอินกำลังจะหย่ากับเผยมู่เหยี่ยแต่กลับมาตั้งท้อง ขืนปล่อยให้เด็กเกิดมาก็คงมีแต่ปัญหาเปล่า ๆ เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว ย่อมไม่มีทางเหมือนกับเด็กที่มาจากครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมอยู่แล้วอีกอย่าง ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเผยก็คงไม่ยอมให้หลินซีอินพาเด็กไปเลี้ยงดูเองง่าย ๆ แน่ ก่อนหน้านี้เขายังเคยคิดอยู่เลยว่าเรื่องพวกนี้หลินซีอินได้คิดเผื่อเอาไว้บ้างหรือเปล่า แต่ไม่นึกเลยว่า จู่ ๆ จะได้รับข่าวเรื่องที่เธอตัดส

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 284

    เผยมู่เหยี่ยถูกปิดประตูใส่หน้าทั้งที่ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ เขาไม่อาจหาคำใดมาอธิบายความเจ็บปวดในใจได้เลย ราวกับมีใครมาคว้านชิ้นเนื้อหลุดออกจากร่างเขาทั้งเป็น... มันเจ็บปวดเจียนตายเช่นนั้น หลินซีอิน... ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้? เธอเกลียดชังเขามากถึงขั้นนั้นเชียวหรือ? แค่หย่าขาดจากกันยังไม่พอ แต่ยังยืนกรานที่จะเอาลูกออกให้ได้ นั่นก็เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอเหมือนกันนะ! เผยมู่เหยี่ยยืนหยัดอยู่ที่เดิมด้วยความรวดร้าวทรมาน รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น เขาเอนกายพิงกำแพง ค่อย ๆ หลับตาลง ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่บีบรัด ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานเพียงใด เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขากดรับสาย ยกขึ้นแนบหู โดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด เสียงของลู่จั่วฝานดังมาจากปลายสาย: “มู่เหยี่ย? อยู่ไหนเนี่ย? ไม่กี่วันก่อนนายบ่นว่ายุ่ง วันนี้พอจะมีเวลาไหม ออกมาดื่มกันหน่อยสิ!”ริมฝีปากของเผยมู่เหยี่ยขยับเบา ๆ ก่อนจะตระหนักได้ว่าร่างกายของเขาแข็งทื่อไปหมดแล้ว เขาเค้นเสียงตอบกลับไปอย่างยากลำบาก: “นายอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา” น้ำเสียงนั้นท

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 283

    “หร่วนหร่วน เผยมู่เหยี่ยมาแล้วนะ” หลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้น: “ฉันจะออกไปคุยกับเขาเอง” เซียวรั่วอีอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปประคองเธอไว้ หลินซีอินฝืนยิ้มบาง ๆ: “อีอี ฉันไม่เป็นไรหรอก” เซียวรั่วอียังคงอยู่ในห้องนอนแขก ไม่ได้ตามออกไป ทันทีที่หลินซีอินก้าวพ้นประตูห้อง เธอก็เห็นเผยมู่เหยี่ยยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า ร่างของชายหนุ่มยังคงสูงใหญ่ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายอ้างว้างเดียวดายออกมา เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาก็ช้อนตาขึ้นมอง นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสนทรมาน เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: “ทำไมล่ะ…”หลินซีอินเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตาเขา: “คุณยังจะมาทำไมอีก ฉันตัดสินใจไปแล้ว” เผยมู่เหยี่ยจ้องมองเธอ ไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่ปฏิกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ บนใบหน้าของหญิงสาว: “คุณใจจืดใจดำได้ขนาดนี้เชียวหรือ…” “ใช่” น้ำเสียงของหลินซีอินราบเรียบไร้ระลอกคลื่น: “คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ฉันตัดสินใจไปแล้วจริง ๆ” “เรื่องหย่า คุณก็ไม่ยอมให้ผมปริปากพูด ตอนนี้เรื่องลูก คุณก็ยังจะทำตามอำเภอใจอีก หลินซีอิน... ผมไม่ใช่พ่อของเด็กหรือไง ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินความเป็นความตายขอ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 282

    บางที สวรรค์อาจจะมีเจตนาอื่น เพื่อเปิดทางให้เธอได้ตัดขาดจากเผยมู่เหยี่ยได้อย่างเด็ดขาดเสียที ใช่... ต้องเป็นแบบนี้แน่ ๆอีกอย่าง ถ้าเธอไม่เก็บเด็กคนนี้ไว้ ถึงตอนนั้น... เผยมู่เหยี่ยก็คงไม่มีเหตุผลอะไรมาเหนี่ยวรั้งเธอไว้อีกแล้วใช่ไหม? เขาจะต้องยอมหย่าให้แต่โดยดีแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินซีอินก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน: “อีอี ฉันจะโทรหาเผยมู่เหยี่ย” เซียวรั่วอีสนับสนุน: “โทรเลย! เรื่องนี้ควรให้เขารู้เอาไว้ ไม่อย่างนั้นต่อไปเขาจะหาว่าเธอใจร้าย...” “ไม่” หลินซีอินแย้ง: “ฉันจะไม่บอกเขาว่าลูกได้รับสารกัมมันตรังสีจนต้องจำใจเอาออก ฉันจะบอกแค่ว่า... ฉันไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้ว” เซียวรั่วอีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจเจตนาของเพื่อนอย่างรวดเร็ว: “ถ้าพูดแบบนั้น เขาจะยอมหย่างั้นเหรอ?” หลินซีอินพยักหน้า: “น่าจะเป็นแบบนั้น” เซียวรั่วอีลุกขึ้นยืน: “งั้นเธอโทรเถอะ ฉันออกไปข้างนอกก่อนนะ” หลินซีอินกดโทรออกหาเผยมู่เหยี่ยอย่างรวดเร็ว สัญญาณดังเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับทันที น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยที่ดังผ่านโทรศัพท์ฟังดูทุ้มต่ำกว่าปกติ: “หร่วนหร่วน” หลินซีอินคิดในใจ หากเป็นช่วงที่

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 281

    ตอนที่เซียวรั่วอีมาปรากฏตัวตรงหน้า หลินซีอินยังคงนั่งอยู่ในรถ เธอขยับตัวไม่ไหว แขนขาอ่อนแรงไปหมด ดวงตาแดงก่ำ เซียวรั่วอีเห็นแล้วปวดใจแทบแย่ เธอประคองเพื่อนลงจากที่นั่งคนขับแล้วพาขึ้นรถของตัวเอง เธอให้หลินซีอินนอนเอนหลังอยู่ที่เบาะหลัง ยังไม่พาไปโรงพยาบาล แต่พากลับไปที่บ้านของตัวเองก่อน เมื่อครู่นี้ทางโทรศัพท์ หลินซีอินเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังแล้ว ถังอี่เซินโทรศัพท์มาบอกหลินซีอินว่าโรงงานเคมีฝั่งนู้นเกิดเรื่องขึ้น ก่อนหน้านี้มีพนักงานคนหนึ่งสะเพร่า เปิดเครื่องจักรทิ้งไว้ตลอดทั้งวัน ซึ่งเครื่องจักรตัวนั้นแผ่รังสีออกมารุนแรงมาก เทียบเท่ากับเครื่องเอกซเรย์ในโรงพยาบาลเลยทีเดียว เวลาป่วยแล้วไปเอกซเรย์ยังใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีหรือแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น แต่เครื่องนั้นกลับถูกเปิดทิ้งไว้เป็นวัน ลองคิดดูสิว่า คนที่อยู่ในห้องเดียวกับเครื่องจักรตัวนั้นในวันนั้น จะได้รับรังสีเข้าไปในร่างกายมากแค่ไหน พอโรงงานเคมีเกิดอุบัติเหตุใหญ่ขนาดนี้ ทุกคนต่างก็ตื่นตระหนก มีคนติดต่อไปหาถังอี่เซิน เขาถึงได้รีบมาบอกหลินซีอิน และวันนั้น หลินซีอินก็ไปที่นั่นด้วย เธอเข้าไปอยู่ในห้องนั้นพั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status