ครอบครัวใหม่

บทที่ 7 ครอบครัวใหม่

หยางตงหยางหัวเราะหึๆ ขึ้นมาในลำคอ สองมือหนาผละออกจากร่างบาง ก่อนจะยกมือขึ้นไขว้หลังราวกับต้องการให้นางได้ตรึกตรองอย่างถ้วนถี่

“เจ้าคิดว่าใครกันที่ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้...เป็นข้าเช่นนั้นหรือ” หยางตงหยางพยายามหว่านล้อมและตอกย้ำให้ฉู่อันหลานได้ฉุกคิดอีกครั้ง

ฉู่อันหลานกำหมัดแน่น แม้นางจะไม่อาจเชื่อหยางตงหยางได้อย่างสนิทใจ แต่ทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาก็ล้วนแล้วแต่มีความเป็นไปได้แทบทั้งสิ้น ใช่แล้ว...หากจะนับประโยชน์จากเรื่องนี้ แม้หยางตงหยางจะมีแผนการก็ตาม แต่ก็ถือว่าเสี่ยงมากจนแทบจะเรียกว่าเอาชีวิตตนเองเป็นเดิมพันก็ได้ แล้วมันคุ้มกันหรอกหรือ เช่นนั้นคนที่ต้องการประสงค์ร้ายกับนาง คนที่ต้องการวางแผนทำลายนางจนย่อยยับ คนผู้นั้นย่อยต้องเกี่ยวข้องกับเสวียนเฟยหลง...รัชทายาทแห่งแคว้นเว่ยเป็นแน่

“คุณหนูฉู่...เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าคงมิต้องอธิบายความมากนัก...เอาเป็นว่าเวลานี้ เจ้าพักผ่อนเสียก่อนเถิด...หากเจ้าต้องการรู้ความจริง เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปพิสูจน์ด้วยตนเอง”

หยางตงหยางตัดบทออกมา พร้อมกับเดินเข้าไปด้านหน้าของฉู่อันหลาน สองมือหนายกขึ้นจับลำแขนบางทั้งสองข้างของนางเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ ประคองหญิงสาวมายังเตียงนอน

ฉู่อันหลานที่กำลังตกอยู่ในความคิดอันสับสน นางเดินตามหยางตงหยางมานั่งที่เตียงอย่างว่าง่าย และเมื่อนางช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ก็ได้เห็นสายตาวาววับที่ทอดมองมายังตนเอง

“นี่ท่านคิดจะทำอะไร” ฉู่อันหลานตวาดแหวออกมาด้วยความระแวดระวัง

หยางตงหยางหัวเราะหึๆ อีกครั้งเมื่อเห็นท่าทีดังกล่าว เขาเพียงยกมือขึ้นลูบไล้แก้มนวลอีกครั้งอย่างเบามือ “เจ้าวางใจเถิด...คืนนี้ข้าจะไปนอนที่ตั่งด้านข้างนั้นเอง”

พูดจบหยางตงหยางก็เพียงเบี่ยงตัว แล้วหยิบหมอนขึ้นมาใบหนึ่ง ก่อนจะหันกายเดินไปยังตั่งขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนราวกับไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอีก

ฉู่อันหลานยังคงมองตามร่างหนาไปจนกระทั่งเขาหันกายนอนลงไปแล้ว นางยังคงนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิดหนักอีกครั้ง คำพูดของหยางตงหยางทำให้นางสับสน ทว่าท่าทีที่ไร้การคุกคามของเขาทำให้นางก็เริ่มคลายความหวาดระแวงที่มีในตัวเขาไปได้เช่นกัน

ฉู่อันหลานถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะขยับกายล้มตัวลงนอนเช่นกัน ค่ำคืนที่ยาวนานทำให้นางเองก็เริ่มอ่อนล้าไปมาก เพียงไม่นานหญิงสาวก็หลับลงไปในที่สุด

แสงแดดยามสายทอดทอประกายผ่านเข้ามาภายในห้อง ฉู่อันหลานลืมตาขึ้นช้าๆ และเมื่อลุกขึ้นจากเตียง นางเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่พบร่างของหยางตงหยางเสียแล้ว

หลงจูก้าวเข้ามาภายในห้องพร้อมอ่างน้ำก็ยิ้มบางออกมา เมื่อนึกว่านายหญิงของตนกำลังมองหาท่านเขยอยู่ “ท่านเขยออกไปเดินเล่นด้านนอกสักพักแล้วเจ้าค่ะ”

คำบอกกล่าวที่ราวกับหยอกเย้าทำให้ฉู่อันหลานถึงกับหน้าแดง “ข้ามิได้มองหาเขาเสียหน่อย”

หลงจูเพียงก้มหน้าแล้วอมยิ้มกับท่าทีเขินอายของนายหญิง “ข้าจะช่วยท่านผลัดผ้านะเจ้าคะ”

ฉู่อันหลานถึงกับค้อนขวับใส่สาวใช้ที่ช่างเพ้อฝันตรงหน้า แต่นางไม่อยากต่อความอันใดอีกจึงเลือกที่จะนิ่งเฉยไปเสีย

หลังจากแต่งกายเป็นที่เรียบร้อย ฉู่อันหลานก็ออกมาด้านนอก แล้วเดินตรงไปยังห้องโถง เมื่อนางก้าวเข้ามาด้านในก็พบฉู่ม่อเย่และฉู่อี้เหรินที่กำลังนั่งรอทานข้าวอยู่ก่อนแล้ว

“เจ้าไปตามองค์ชายหยางมาทานข้าวด้วย” ฉู่อันหลานหันไปสั่งหลงจู ก่อนจะเดินมานั่งสมทบกับบิดาและมารดาของตน

ฉู่ม่อเย่และฉู่อี้เหรินมองบุตรสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา แต่เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติอันใด พวกเขาก็ค่อยคลายความกังวลใจลงไป

“เจ้าหลับสบายหรือไม่” ฉู่อี้เหรินเอ่ยปากออกมาก่อนด้วยความห่วงใย

ฉู่อันหลานมองหน้ามารดาก่อนจะยิ้มบางออกมา “ท่านแม่โปรดวางใจ ข้าสบายดี”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งคู่ก็ฉายรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า “เช่นนั้นก็ดี...ดีแล้ว”

เพียงไม่นานหยางตงหยางก็ก้าวมาด้านในห้องโถง เขาโค้งกายคำนับฉู่ม่อเย่และฉู่อี้เหรินตามมารยาท “คารรวะใต้เท้าฉู่...คารวะฮูหยินฉู่”

ฉู่อี้เหรินรีบลุกขึ้น พร้อมกับไปประคองบุตรเขยของตนเองอย่างเกรงใจ “องค์ชายหยาง...เจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว  ต่อไปเจ้าก็เรียกข้าว่าท่านแม่เถิด...มา...มานั่งทานข้าวได้แล้ว”

หยางตงหยางชะงักค้างไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและจริงใจจากผู้เป็นแม่ยาย ท่าทีเช่นนี้เป็นความอุ่นใจอย่างที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อนจากใครในวังหลวง “ขอบคุณท่านแม่”

บนโต๊ะอาหารมีทั้งโจ๊กเป็ดตุ๋น เห็ดหอมผัดน้ำมันงา และเกี๊ยวต้มร้อนๆ ที่กลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง

“ทานเถิด” ฉู่ม่อเย่เอ่ยปาก พร้อมกับคีบอาหารเข้าปากอย่างพอเป็นพิธี เพื่อให้ทุกคนเริ่มลงมือทาน

หลงจูเข้ามารินน้ำชาให้กับนายท่านทุกคนอย่างนอบน้อมและคล่องแคล่ว

หยางตงหยางเผลอมองบรรยากาศรอบตัวอย่างเงียบๆ ขณะที่ทุกคนเริ่มลงมือทาน เขาเห็นฉู่ม่อเย่คีบเห็ดใส่ถ้วยของฉู่อี้เหรินอย่างเอาใจ จากนั้นก็เลื่อนถ้วยโจ๊กไปให้ฉู่อันหลานโดยไม่พูดอะไร ท่าทางเอาใจใส่กันและกันของคนทั้งสามราวกับเรื่องต่างๆ ช่างเป็นเรื่องปกติประจำวันทั่วไป

“องค์ชายหยาง...เจ้าลองชิมเกี๊ยวนี้ดูสิ ฮูหยินของข้าทำเองกับมือ ข้าเองยังต้องขอเพิ่มทุกครั้งที่นางทำ” ฉู่ม่อเย่เอ่ยเชิญชวนหยางตงหยาง เขากล่าวพลางหัวเราะพลางพร้อมกับมองหน้าฮูหยินของเขาอย่างรักใคร่

“หลานเอ๋อร์...ตักเกี๊ยวให้องค์ชายหยางเสียสิ” ฉู่อี้เหรินสะกิดเตือนบุตรสาว เมื่อเห็นท่าทางประหม่าเกร็งของหยางตงหยาง

“เจ้าค่ะ” ฉู่อันหลานหน้างอรับคำ แต่ก็ยังมีน้ำใจตักเกี๊ยวให้หยางตงหยางตามที่มารดาสั่ง “ท่านลองสิ”

หยางตงหยางชะงักเล็กน้อย เขายกมือรับถ้วยเกี๊ยวที่กำลังอุ่นได้ที่จากมือของฉู่อันหลาน มือของทั้งสองสัมผัสกันโดยบังเอิญ ทำเอาฉู่อันหลานถึงกับสะดุ้งก่อนจะชักมือกลับอย่างเสียมิได้

หยางตงหยางยกยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะคีบเกี๊ยวเข้าปากแต่โดยดี รสชาติที่กลมกล่อมทำให้แววตาของเขาอ่อนโยนลงไปอย่างไม่รู้ตัว

“เป็นเช่นใดบ้าง” ฉู่อี้เหรินถามอย่างเอ็นดู

“...อร่อยมากขอรับ” หยางตงหยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งนัก

“เช่นนั้น...ท่านก็ทานเยอะๆ เถิด ท่านผอมแห้งแรงน้อยเช่นนี้ คนอื่นจะคิดเอาว่าคนสกุลฉู่นั้นแล้งน้ำใจ” ฉู่อันหลานอดที่จะแขวะกลับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนึกหมั่นไส้เสียมิได้ ท่าทีที่นอบน้อมอ่อนโยนต่อหน้าบิดามารดาของตนเองนั้นช่างน่าหมั่นไส้เกินบรรยายเสียจริง