ใต้เงาจันทราข้านี้มิอาจเร้น

ใต้เงาจันทราข้านี้มิอาจเร้น

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-20
Oleh:  Luffy.gTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
58Bab
2.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อฉู่อันหลานต้องตกอยู่ในวังวนของการแย่งชิงอำนาจ นางถูกทรยศหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากชายที่นางรัก เมื่อหยางตงหยางต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทวงคืนฐานะให้แก่ตนเอง แม้จะต้องยอมทรยศต่อหญิงอันเป็นที่รักก็ตาม

Lihat lebih banyak

Bab 1

ภาพบาดตาบาดใจ

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
58 Bab
ภาพบาดตาบาดใจ
บทที่ 1 ภาพบาดตาบาดใจแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านโปร่งสีงาช้าง ลูบไล้ไปตามลำแขนเนียนของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงไม้หอมสลักลวดลายมังกรหยก สายลมอ่อน ๆ พัดกลิ่นบุปผาเจือจางผ่านหน้าต่างเข้ามาทว่าเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกจากสาวใช้ด้านนอกกลับทำให้หญิงสาวสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง “คุณหนู คุณหนู...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”หญิงสาวยังไม่ทันไม่รู้สึกตัวดี เสียงฝีเท้าดังถี่ก็ปรี่เข้ามา ฉู่อันหลานค่อยๆ ปรือตาขึ้นจากความมึนงงในหัวสมอง ความเย็นวาบประหลาดไล่จากสันหลังขึ้นถึงท้ายทอย ขณะที่นัยน์ตากลมโตเบิกโพลงขึ้น เมื่อพบว่าร่างกายของตนเอง...ไม่มีอาภรณ์ใดคลุมกายมือเรียวยกขึ้นกอดอกด้วยความตกใจ ร่างบางสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบถี่อย่างมิอาจควบคุม และก่อนที่นางจะได้ทันตั้งสติ เสียงครางแผ่วเบาก็ลอยมาจากข้างกายฉู่อันหลานเบือนหน้าไปทางต้นเสียง แล้วดวงหน้าที่เคยขาวเนียนก็ซีดเผือดลงในทันที สัญชาตญาณที่มีอยู่อย่างน้อยนิดจากสติที่พร่าเลือนทำให้นางรีบยกสองมือดึงรั้งเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ เพื่อปกปิดร่างกายที่เปล่าเปลือยของตนเองเอาไว้“ท่าน...องค์ชายหยาง...นี่ท่าน...ท่านมาอยู่ที่นี่ได้เช่นใด” เสียงแผ่
Baca selengkapnya
จำใจแต่ง
บทที่ 2 จำใจแต่งแดดยามสายสาดส่องผ่านกิ่งไม้หลิวพลิ้วไหวไปมา ทอดตัวเป็นเงาบนพื้นศิลาในจวนเสนาบดีฉู่ ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วทั้งจวน จนมิอาจมีใครกล้าจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาด้านหน้าโถงรับแขก ฉู่ม่อเย่ อัครเสนาบดีแห่งแคว้นเว่ยยืนนิ่งงัน สีหน้าฉายแววเคร่งเครียดและขุ่นมัวอย่างรุนแรง มือสองข้างกำแน่นขณะถือราชโองการที่เพิ่งมาถึงจากวังหลวง สายตาจ้องมองบุตรสาวคนเดียวของเขาตรงหน้าด้วยความผิดหวังและโกรธเคืองฉู่อันหลานนั่งคุกเข่ากับพื้นศิลาด้านหน้าโถงรับแขก แผ่นหลังบางสั่นสะท้านไปด้วยความขมขื่นและมืดมัว ใบหน้างดงามที่เคยสดในบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและทุกข์ทน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้อย่างไม่อาจควบคุม“ท่านพ่อ...ข้าไม่รู้เรื่องจริงๆ ข้าถูกให้ร้าย” ฉู่อันหลานพยายามส่งเสียงอ้อนวอนและร้องขอความเป็นธรรมอยู่ตลอดเวลา“หลานเอ๋อร์...เรื่องฉาวโฉ่ของเจ้ากระจายไปทั่วเมืองหลวง เจ้ายังจะปฏิเสธอยู่อีกหรือ” ฉู่ม่อเย่ตวาดออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง บุตรสาวที่ตนเองรักและทะนุถนอมมาตลอดกลับทำเรื่องงามหน้าจนเป็นที่อับอายไปทั่วเมืองหลวง“เวลานี้ฝ่าบาทมีราชโองการให้เจ้าแต่งงานกับองค์ชายห
Baca selengkapnya
วิวาห์ขม
บทที่ 3 วิวาห์ขมเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน ฉู่อันหลานที่เอาแต่คลุกตัวอยู่แต่ภายในจวนสกุลฉู่โดยมิยอมพบปะกับผู้ใด นับตั้งแต่เกิดเรื่อง เสวียนเฟยหลงก็มิได้มาพบกับนางอีกเลย มีเพียงข่าวคราวที่หลงจู สาวใช้ของนางมาบอกเล่าให้ฟังแต่เพียงเท่านั้น“คุณหนู...ข้าได้ยินมารัชทายาทเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อให้ทรงยกเลิกราชโองการ ฝ่าบาทพิโรธหนักจึงสั่งกักบริเวณรัชทายาทให้อยู่แต่ภายในตำหนัก”“เช่นนั้นหรือ”“คุณหนู...ข้าว่ารัชทายาทยังคงมีเยื่อใยกับคุณหนูยิ่งนัก...หากคุณหนูต้องการ ข้าจะหาทางนัดพวกท่านให้ได้พบกัน” หลงจูกล่าวออกมาด้วยความหวังดี“ช่างเถิด...รักแล้วอย่างไรเล่า บัดนี้ข้ามิคู่ควรกับพี่เฟยหลงอีกแล้ว” ฉู่อันหลานกล่าวอย่างนึกปลง “นี่ก็ใกล้ถึงวันฤกษ์แล้ว...ข้ามิอยากคิดถึงสิ่งใดอีกแล้ว”และแล้ววันกำหนดแต่งงานของฉู่อันหลานก็มาถึง ขบวนขันหมากเรียงรายยาวเหยียดอยู่บริเวณหน้าจวนสกุลฉู่ ดนตรีบรรเลงอย่างเร่งเร้า เสียงฆ้องกลองก้องกังวานเพื่อเฉลิมฉลองงานสมรสระหว่างบุตรสาวคนเดียวของอัครเสนาบดีกับองค์ชายต่างแคว้นเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นเป็นระลอกๆ อย่างสนุกปากกับเรื่องราวของเจ้าบ่าวเจ้าสาวของงาน ที่ร่วมกันทำเรื่องงามหน้า
Baca selengkapnya
องค์ชายตัวประกัน
บทที่ 4 องค์ชายตัวประกัน“พวกเจ้า...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...พวกเจ้าเลิกรังแกเขาได้แล้ว” เสียงหวานดังตวาดขึ้นด้วยอารมณ์ขัดเคืองใจกับภาพตรงหน้ายิ่งนักหยางตงหยางที่นอนคุดคู้อยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ รายล้อมไปด้วยกลุ่มขันทีหนุ่มที่กำลังรุมทุบตีเขาไม่หยุดหย่อนหยางตงหยางปรือตาที่ปูดโปนขึ้นมองภาพของหญิงสาวร่างบางนางหนึ่งที่ยืนเคียงข้างโอรสสวรรค์ปรากฏตรงหน้า“กระหม่อมสมควรตาย...กระหม่อมสมควรตาย” เสียงวิงวอนของขันทีน้อยพร้อมกับโขกศีรษะลงกับพื้น เมื่อผู้มีอำนาจเหนือเขาตำหนิการกระทำอันสนุกสนานและคึกคะนองดังกล่าวเสวียนเฟยหลงทำเพียงโบกมือไล่บรรดาบ่าวไพร่ออกไป ก่อนจะหันไปหาฉู่อันหลาน “องค์ชายผู้นี้เป็นเพียงเชลยของแคว้น หลานเอ๋อร์...เจ้าอย่าได้สนใจไปเลย”ฉู่อันหลานยู่หน้าอย่างนึกขัดเคือง “พี่เฟยหลง...ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็นถึงองค์ชาย กลั่นแกล้งกันถึงเพียงนี้มิใจร้ายเกินไปหน่อยหรือ”“เอาละๆ หากเจ้าไม่ชอบ ต่อไปข้าจะให้คนคอยดูแลเขาดีหรือไม่” เสวียนเฟยหลงกล่าวออกมาอย่างเอาใจ แม้ว่าเขาจะมิได้ใส่ใจในตัวของชายหนุ่มตรงหน้ามากนัก แต่ก็มิได้มีจิตใจคิดร้ายอันใดต่อเขา ในเมื่อหญิงสาวคนรักของเขามิชอบใจกับสภาพตรงหน้า
Baca selengkapnya
สวมรอย
บทที่ 5 สวมรอยหยางตงหยางจัดการเสวียนจื่อหาวอย่างง่ายดาย ก่อนจะรีบจับร่างชายหนุ่มตรงหน้าไปโยนไว้ที่บริเวณสวนด้านหลังอย่างรวดเร็วจากนั้นหยางตงหยางก็ตรงกลับมาที่ตำหนักดังเดิม และเมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง สายตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง ร่างบางตรงหน้านอนเปลือยเปล่าดีดดิ้นบิดเร้าอยู่ที่เตียงนอน ท่าทางที่ดูอึดอัดและทุรนทุรายจากฤทธิ์ยาทำให้ชายหนุ่มถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก ร่างบางที่ดูเย้ายวนส่งผลให้เลือดในกายฉีดพล่านไปทั่วบริเวณ โดยเฉพาะตรงกึ่งกลางลำตัวที่บัดนี้แข็งชันขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมหยางตงหยางสาวเท้าเดินตรงไปยังด้านหน้าของฉู่อันหลาน ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่แก้มนวลตรงหน้าที่บัดนี้แดงก่ำไปทั่วบริเวณ ริมฝีปากบางเผยอขึ้นอย่างต้องการเชิญชวนบุรุษตรงหน้าให้เข้ามาสัมผัสรสหวานหอมดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานเชิญชวนหมู่ภมรให้เข้ามาเชยชมเมื่อฉู่อันหลานได้รับสัมผัสอันร้อนผ่าวที่กำลังโหยหา ขนกายก็ลุกชันขึ้นด้วยความกระสัน นางหยัดกายขึ้นโอบกอดร่างหนาตรงหน้าอย่างลืมอาย “ข้าร้อน...ช่วยข้าด้วย”ร่างบางตวัดรัดร่างหนาเอาไว้แน่น พร้อมยกยื่นริมฝีปากเข้าลามเลียไปทั่วใบหน้าของชายหนุ่มตร
Baca selengkapnya
คืนเข้าหอ
บทที่ 6 คืนเข้าหอหลังจากภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นแล่นไหลผ่านความคิดของหยางตงหยาง เขาก็ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ความสุขสมที่ได้รับในค่ำคืนอันเร่าร้อนนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างมิรู้คลายหยางตงหยางยืนเงียบอยู่หน้าห้องหอครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังเรือนพัก เขาเปิดประตูและสาวเท้าเข้าไปด้านในห้องนอนที่บัดนี้ฉู่อันหลานกำลังนั่งนิ่งอยู่ที่เตียงนอนหลงจูเมื่อเห็นหยางตงหยางเข้ามาด้านใน ก็ย่อกายคำนับแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรู้งานหยางตงหยางยกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงไปนั่งด้านข้างของฉู่อันหลาน เขายกมือขึ้นเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกอย่างเบามือ ใบหน้างดงามดั่งหยกขาวปรากฏตรงหน้า ดวงตาคู่งามจ้องมองไปตรงหน้าราวกับมิได้ใส่ใจสิ่งใด บรรยากาศรอบตัวเงียบงันมีเพียงความเย็นชาที่ฉายชัดออกมาจนชวนให้รู้สึกอึดอัด“คุณหนูฉู่...” เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันที่เกิดขึ้น แต่ฉู่อันหลานกลับมิตอบรับสิ่งใด ร่างบางยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงคล้ายรูปสลักหินหยางตงหยางโน้มกายเข้าหา ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนห่างกันเพียงลมหายใจกลั้น แต่แล้วฉู่อันหลานกลับเลือกจะเบือนหน้าหนี สองม
Baca selengkapnya
ครอบครัวใหม่
บทที่ 7 ครอบครัวใหม่หยางตงหยางหัวเราะหึๆ ขึ้นมาในลำคอ สองมือหนาผละออกจากร่างบาง ก่อนจะยกมือขึ้นไขว้หลังราวกับต้องการให้นางได้ตรึกตรองอย่างถ้วนถี่“เจ้าคิดว่าใครกันที่ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้...เป็นข้าเช่นนั้นหรือ” หยางตงหยางพยายามหว่านล้อมและตอกย้ำให้ฉู่อันหลานได้ฉุกคิดอีกครั้งฉู่อันหลานกำหมัดแน่น แม้นางจะไม่อาจเชื่อหยางตงหยางได้อย่างสนิทใจ แต่ทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาก็ล้วนแล้วแต่มีความเป็นไปได้แทบทั้งสิ้น ใช่แล้ว...หากจะนับประโยชน์จากเรื่องนี้ แม้หยางตงหยางจะมีแผนการก็ตาม แต่ก็ถือว่าเสี่ยงมากจนแทบจะเรียกว่าเอาชีวิตตนเองเป็นเดิมพันก็ได้ แล้วมันคุ้มกันหรอกหรือ เช่นนั้นคนที่ต้องการประสงค์ร้ายกับนาง คนที่ต้องการวางแผนทำลายนางจนย่อยยับ คนผู้นั้นย่อยต้องเกี่ยวข้องกับเสวียนเฟยหลง...รัชทายาทแห่งแคว้นเว่ยเป็นแน่“คุณหนูฉู่...เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าคงมิต้องอธิบายความมากนัก...เอาเป็นว่าเวลานี้ เจ้าพักผ่อนเสียก่อนเถิด...หากเจ้าต้องการรู้ความจริง เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปพิสูจน์ด้วยตนเอง”หยางตงหยางตัดบทออกมา พร้อมกับเดินเข้าไปด้านหน้าของฉู่อันหลาน สองมือหนายกขึ้นจับลำแขนบางทั้งสองข้างของนางเอาไว้
Baca selengkapnya
สัมผัสที่อุ่นใจ
บทที่ 8 สัมผัสที่อุ่นใจ“หลานเอ๋อร์...เจ้าลูกคนนี้...พูดจาอะไรเช่นนั้น” ฉู่อี้เหรินเอ่ยปรามออกมา ก่อนจะหันไปยิ้มอย่างขอโทษขอโพยให้หยางตงหยางอีกครั้ง “องค์ชายหยาง เจ้าอย่าถือสาหลานเอ๋อร์เลยนะ เด็กคนนี้โดนตามใจเสียจนเคยตัว ต่อไปคงต้องให้ท่านช่วยสั่งสอนนางแทนเสียหน่อยแล้ว”“ท่านแม่...นี่ท่านว่าข้าหรือ...ท่านพ่อ...ท่านดูสิ เวลานี้ท่านแม่กลับเข้าข้างคนอื่นไปเสียแล้ว ท่านพ่อต้องช่วยลูกนะ” ฉู่อันหลานตัดพ้ออย่างแง่งอนออกมา พร้อมหันไปหาฉู่ม่อเย่อย่างต้องการหาพวกหยางตงหยางได้แต่นั่งอมยิ้มโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมา ความรู้สึกอบอุ่นของครอบครัวที่เขาไม่เคยได้พบพานทำให้บัดนี้หัวใจของเขาพองฟูขึ้นมาอย่างรู้สึกตื้นตัน“หลานเอ๋อร์...เจ้าโตจนออกเรือนแล้ว...ฟังท่านแม่เจ้าเสียบ้างเถิด” ฉู่ม่อเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่คำกล่าวกลับโอนเอนไปยังฮูหยินของตนอย่างเห็นได้ชัด“ท่านพ่อ...” ฉู่อันหลานพ้อออกมาเมื่อทั้งบิดาและมารดาต่างไม่เข้าข้างตนเอง นางจึงสะบัดหน้าหันไปจ้องมองหยางตงหยางตาเขม็งด้วยความไม่พอใจหยางตงหยางสบตากับฉู่อันหลานจึงหัวเราะหึๆ ในลำคออีกครั้ง เขายกมือขึ้นคีบกับข้าวบนโต๊ะแล้ววางลงบนถ้วยของฉู่
Baca selengkapnya
ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
บทที่ 9 ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง“รัชทายาท...ท่านยังหงิดหงุดเรื่องของนางอยู่อีกหรือ” เสียงหวานดังขึ้นออดอ้อนชายหนุ่มตรงหน้า พร้อมกับเบียดกายเข้าหาเขาอย่างยั่วยวน“ชิงโหล...เจ้าเลิกเอ่ยถึงนางได้แล้ว ข้าไม่อยากได้ยินชื่อของนางในเวลานี้เลย” เสียงทุ้มต่ำดังตวาดขึ้นอย่างนึกอารมณ์เสีย“ข้าผิดไปแล้ว...ต่อไปข้าจะไม่พูดให้ท่านขุ่นเคืองอีก” โม่ชิงโหลโน้มใบหน้าคลอเคลียที่ลำคอของชายหนุ่มอย่างเอาใจ “ให้ข้าปรนนิบัติท่านดีหรือไม่”เสวียนเฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะออกมา เรือนร่างที่เย้ายวนตรงหน้าทำให้เลือดในกายของเขาเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าก็อยากเห็นว่าเจ้าจะปรนนิบัติข้าเช่นใด” เสียงกระเส่าดังขึ้นพร้อมกับอารมณ์ที่ดูเร่าร้อนก่อนที่จะได้ยินเสียงที่น่าอับอายมากไปกว่านี้ ฉู่อันหลานก็รีบเบียดตัวออกห่างจากผนัง ดวงตาของนางเบิกตากว้าง ลมหายใจขาดช่วงไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิด ใบหน้าซีดเผือดลงราวกับเลือดไหลย้อนกลับสู่หัวใจภาพในอดีตปรากฏขึ้นซ้อนทับกับเสียงที่เพิ่งได้ยิน ภาพของเสวียนเฟยหลง ผู้ที่เคยกล่าวคำมั่นสัญญาว่าจะรักและดูแลนางไปจนวันตาย บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเสียงพร่ำบอกรักหญิงอื่นใน
Baca selengkapnya
หวั่นไหว
บทที่ 10 หวั่นไหวแสงอาทิตย์ยามเช้าสอดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉู่อันหลานรู้สึกสิ้นหวังและท้อแท้ใจเป็นอย่างมาก นางจึงเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ภายในห้อง ทุกวันได้แต่เหม่อลอยและระทมทุกข์กับความจริงที่ต้องเผชิญ“คุณหนูฉู่...เจ้าจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดหรือ” เสียงเข้มเอ่ยดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดที่มี พร้อมร่างหนาที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของหญิงสาวฉู่อันหลานเงยหน้าขึ้นมองหยางตงหยาง ริมฝีปากเบะออกอย่างนึกหงุดหงิดคนตรงหน้า จากนั้นนางจึงเลือกเบือนหน้าหนีอย่างไม่คิดจะตอบโต้สิ่งใด“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจหนักดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่หยางตงหยางจะเดินตรงมานั่งด้านข้างของฉู่อันหลาน เขายังคงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา“คุณหนูฉู่...เจ้ามิใช่คนไร้ความคิด เหตุใดเจ้าจึงยอมจมปลักกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่อีก” มือหนาเอื้อมมากอบกุมมือบางถือวิสาสะ พร้อมบีบกระชับเบาๆ อย่างต้องการให้นางรู้สึกตัวเสียที“ข้ามิได้จมปลักเสียหน่อย...ข้าแค่ต้องการเวลาคิดทบทวนเท่านั้น” ฉู่อันหลานเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน“หึๆ...” เสียงหัวเราะในลำคอทำให้ฉู่อันหลานสะบัดหน้าจ้องมองหยางตงหยางอีกครั้ง “นี่ท่านกำลังล้อ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status