ใต้เงาจันทราข้านี้มิอาจเร้น

ใต้เงาจันทราข้านี้มิอาจเร้น

last updateLast Updated : 2025-05-20
By:  Luffy.gCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
58Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อฉู่อันหลานต้องตกอยู่ในวังวนของการแย่งชิงอำนาจ นางถูกทรยศหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากชายที่นางรัก เมื่อหยางตงหยางต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทวงคืนฐานะให้แก่ตนเอง แม้จะต้องยอมทรยศต่อหญิงอันเป็นที่รักก็ตาม

View More

Chapter 1

ภาพบาดตาบาดใจ

写真に写る、首筋を埋め尽くすほどのキスマークを、私――桜井詩織(さくらい しおり)は、ただ黙って見つめていた。

昨日、北川茉莉(きたがわ まり)と名乗る女が訪ねてきた。

「私は樹さんの恋人です。どうか、二人の関係から身を引いてちょうだい」

その言葉で私の頭は真っ白になり、すぐに夫――藤堂樹(とうどう いつき)が浮気をしたのだと理解した。

女は少し顎を上げ、その目を爛々と輝かせている。甘やかされて育ったことが透けて見えるような、図々しい雰囲気をまとっていた。

私が衝撃から立ち直れずにいると、女はあろうことか、私に温かいコーヒーを浴びせかけた。

「ねえ、聞いてるの?樹さんと離婚して。私が、彼と結婚するの」

茶色い液体が、買ったばかりの白いワンピースに無残な染みを作る。濡れた顔が、自分のことながらみすぼらしく思えた。

女はそれでも飽き足らないのか、周囲のひそひそ声も好奇の視線もものともせず、勝ち誇ったように自分のお腹を撫でた。

「私、妊娠しているの。この子をきちんと認知してもらうために、こうしてあなたの前に現れたのよ。

あなたと樹が幼馴染で、結婚して六年になることも知っているわ。でも、二人が一緒にいた時間はもう十分でしょう。樹はもうあなたを愛していない。あるのは情だけ。

あなたも現実を見て、自分から彼の元を去ることね。そうすれば、彼も慰謝料くらいは弾んでくれるかもしれないわ。

さもなければ、彼に追い出されることになるんだから、恨まないでよ」

樹が、私を追い出す? 私は思わず、ふっと笑みを漏らした。

女は私を指さして罵る。

「何がおかしいのよ、気でも狂ったんじゃないの?」

私は彼女の顔をまっすぐに見つめた。陶器の人形のように整った清純な顔立ちをしているけれど、その実、頭は空っぽなのだろう。

私は彼女に微笑みかけた。

「お嬢さん。あなたがここに来たこと、樹は知っているのかしら?」

女は顔を真っ赤にして、私を指さし、口汚く罵り続けた。

私は首をかしげ、彼女の背後から大股で歩いてくる樹の姿を捉えた。

樹は険しい表情で女の腕を掴むと、その頬に強烈な平手打ちを見舞った。

女の顔はみるみる赤く腫れ上がり、口の端から一筋の血が伝う。

茉莉は目に涙を浮かべ、信じられないといった様子で、か弱く樹を見つめた。

「樹さん……わ、私を叩いたの……?」

彼女がか弱い花のように泣きじゃくるも、樹は表情一つ変えず、氷のような眼差しで冷たく言い放った。

「消えろ」

女は悔しさを滲ませながら、顔を覆って走り去った。

彼女が去った後、樹は心配そうにティッシュを取り出し、片膝をついて、私の顔のコーヒーの染みを優しく拭ってくれる。

「詩織、大丈夫か?あいつの言うことなんて気にするな。何の関係もない、でたらめだ」

私はうつむき、彼の瞳をまっすぐに見つめ返した。底知れないほど深いその瞳からは、微かな罪悪感すら読み取れない。

目頭が熱くなり、私はそっと彼の頬に手を伸ばした。

「樹、教えて。彼女は、誰なの?」

樹の唇が微かに震え、目尻が潤む。

彼が答えようとしないので、私はなおも問い詰めた。自分の顔が熱くなり、呼吸が荒くなるのを感じながら。すると彼は我を失い、慌てて言葉を重ねた。

「ごめん、ごめん詩織。俺が悪かった。殴ってくれても、罵ってくれてもいい。どんな罰でも受けるから。だから、頼むから泣かないでくれ。君は、泣いちゃいけないんだ」

彼も、私が泣いてはいけないことを覚えていてくれた。

私は自嘲気味に笑うと、心臓に鋭い痛みが走った。

樹はひどく狼狽し、何度も信号を無視して、病院まで車を飛ばした。

彼が半狂乱で医者を呼ぶ姿、その目に浮かぶ恐怖の色を見ていると、ふと昔のことを思い出した。

私が五歳の時、一度誘拐されたことがある。

犯人は私の喉にナイフを突きつけ、父に身代金を要求した。

あの時の私はひどく怯え、息もできないほど泣きじゃくり、助け出された後は一時期、失語症に陥った。​​

その間、樹は毎日私に会いに来ては、隣で遊んでくれた。彼は細心の注意を払って私に寄り添い、面白い話をしてくれる。私が何の反応も示さなくても、彼は気にもしなかった。

ある時、彼がクラスメイトと喧嘩をした。相手は太った子で、樹の上にのしかかり、彼は窒息しそうになった。

私はとっさに声を上げ、先生を呼んだ。それがきっかけで、私は少しずつ話せるようになった。

樹は私以上に喜び、私にもっと話させようと、それから毎日その太った子にちょっかいを出しに行った。

後になって知ったが、樹が喧嘩をしたのは、その太った子が私のことを「おし」と呼んだからだった。

樹は誰にも私をいじめさせなかったし、「おし」と呼ぶことさえ許さなかったのだ。

その後、言葉は取り戻せたものの、泣くと呼吸が苦しくなり、ひどい時には窒息しそうになるという後遺症だけが残った。

それから、樹は私をいっそう大切にしてくれるようになり、「俺は絶対に詩織を泣かせない。ずっと笑顔でいさせてみせる」と言ってくれた。

それなのに今、私は彼のせいで、救急救命室で手当てを受けている。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
58 Chapters
ภาพบาดตาบาดใจ
บทที่ 1 ภาพบาดตาบาดใจแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านโปร่งสีงาช้าง ลูบไล้ไปตามลำแขนเนียนของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงไม้หอมสลักลวดลายมังกรหยก สายลมอ่อน ๆ พัดกลิ่นบุปผาเจือจางผ่านหน้าต่างเข้ามาทว่าเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกจากสาวใช้ด้านนอกกลับทำให้หญิงสาวสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง “คุณหนู คุณหนู...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”หญิงสาวยังไม่ทันไม่รู้สึกตัวดี เสียงฝีเท้าดังถี่ก็ปรี่เข้ามา ฉู่อันหลานค่อยๆ ปรือตาขึ้นจากความมึนงงในหัวสมอง ความเย็นวาบประหลาดไล่จากสันหลังขึ้นถึงท้ายทอย ขณะที่นัยน์ตากลมโตเบิกโพลงขึ้น เมื่อพบว่าร่างกายของตนเอง...ไม่มีอาภรณ์ใดคลุมกายมือเรียวยกขึ้นกอดอกด้วยความตกใจ ร่างบางสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบถี่อย่างมิอาจควบคุม และก่อนที่นางจะได้ทันตั้งสติ เสียงครางแผ่วเบาก็ลอยมาจากข้างกายฉู่อันหลานเบือนหน้าไปทางต้นเสียง แล้วดวงหน้าที่เคยขาวเนียนก็ซีดเผือดลงในทันที สัญชาตญาณที่มีอยู่อย่างน้อยนิดจากสติที่พร่าเลือนทำให้นางรีบยกสองมือดึงรั้งเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ เพื่อปกปิดร่างกายที่เปล่าเปลือยของตนเองเอาไว้“ท่าน...องค์ชายหยาง...นี่ท่าน...ท่านมาอยู่ที่นี่ได้เช่นใด” เสียงแผ่
Read more
จำใจแต่ง
บทที่ 2 จำใจแต่งแดดยามสายสาดส่องผ่านกิ่งไม้หลิวพลิ้วไหวไปมา ทอดตัวเป็นเงาบนพื้นศิลาในจวนเสนาบดีฉู่ ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วทั้งจวน จนมิอาจมีใครกล้าจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาด้านหน้าโถงรับแขก ฉู่ม่อเย่ อัครเสนาบดีแห่งแคว้นเว่ยยืนนิ่งงัน สีหน้าฉายแววเคร่งเครียดและขุ่นมัวอย่างรุนแรง มือสองข้างกำแน่นขณะถือราชโองการที่เพิ่งมาถึงจากวังหลวง สายตาจ้องมองบุตรสาวคนเดียวของเขาตรงหน้าด้วยความผิดหวังและโกรธเคืองฉู่อันหลานนั่งคุกเข่ากับพื้นศิลาด้านหน้าโถงรับแขก แผ่นหลังบางสั่นสะท้านไปด้วยความขมขื่นและมืดมัว ใบหน้างดงามที่เคยสดในบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและทุกข์ทน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้อย่างไม่อาจควบคุม“ท่านพ่อ...ข้าไม่รู้เรื่องจริงๆ ข้าถูกให้ร้าย” ฉู่อันหลานพยายามส่งเสียงอ้อนวอนและร้องขอความเป็นธรรมอยู่ตลอดเวลา“หลานเอ๋อร์...เรื่องฉาวโฉ่ของเจ้ากระจายไปทั่วเมืองหลวง เจ้ายังจะปฏิเสธอยู่อีกหรือ” ฉู่ม่อเย่ตวาดออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง บุตรสาวที่ตนเองรักและทะนุถนอมมาตลอดกลับทำเรื่องงามหน้าจนเป็นที่อับอายไปทั่วเมืองหลวง“เวลานี้ฝ่าบาทมีราชโองการให้เจ้าแต่งงานกับองค์ชายห
Read more
วิวาห์ขม
บทที่ 3 วิวาห์ขมเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน ฉู่อันหลานที่เอาแต่คลุกตัวอยู่แต่ภายในจวนสกุลฉู่โดยมิยอมพบปะกับผู้ใด นับตั้งแต่เกิดเรื่อง เสวียนเฟยหลงก็มิได้มาพบกับนางอีกเลย มีเพียงข่าวคราวที่หลงจู สาวใช้ของนางมาบอกเล่าให้ฟังแต่เพียงเท่านั้น“คุณหนู...ข้าได้ยินมารัชทายาทเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อให้ทรงยกเลิกราชโองการ ฝ่าบาทพิโรธหนักจึงสั่งกักบริเวณรัชทายาทให้อยู่แต่ภายในตำหนัก”“เช่นนั้นหรือ”“คุณหนู...ข้าว่ารัชทายาทยังคงมีเยื่อใยกับคุณหนูยิ่งนัก...หากคุณหนูต้องการ ข้าจะหาทางนัดพวกท่านให้ได้พบกัน” หลงจูกล่าวออกมาด้วยความหวังดี“ช่างเถิด...รักแล้วอย่างไรเล่า บัดนี้ข้ามิคู่ควรกับพี่เฟยหลงอีกแล้ว” ฉู่อันหลานกล่าวอย่างนึกปลง “นี่ก็ใกล้ถึงวันฤกษ์แล้ว...ข้ามิอยากคิดถึงสิ่งใดอีกแล้ว”และแล้ววันกำหนดแต่งงานของฉู่อันหลานก็มาถึง ขบวนขันหมากเรียงรายยาวเหยียดอยู่บริเวณหน้าจวนสกุลฉู่ ดนตรีบรรเลงอย่างเร่งเร้า เสียงฆ้องกลองก้องกังวานเพื่อเฉลิมฉลองงานสมรสระหว่างบุตรสาวคนเดียวของอัครเสนาบดีกับองค์ชายต่างแคว้นเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นเป็นระลอกๆ อย่างสนุกปากกับเรื่องราวของเจ้าบ่าวเจ้าสาวของงาน ที่ร่วมกันทำเรื่องงามหน้า
Read more
องค์ชายตัวประกัน
บทที่ 4 องค์ชายตัวประกัน“พวกเจ้า...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...พวกเจ้าเลิกรังแกเขาได้แล้ว” เสียงหวานดังตวาดขึ้นด้วยอารมณ์ขัดเคืองใจกับภาพตรงหน้ายิ่งนักหยางตงหยางที่นอนคุดคู้อยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ รายล้อมไปด้วยกลุ่มขันทีหนุ่มที่กำลังรุมทุบตีเขาไม่หยุดหย่อนหยางตงหยางปรือตาที่ปูดโปนขึ้นมองภาพของหญิงสาวร่างบางนางหนึ่งที่ยืนเคียงข้างโอรสสวรรค์ปรากฏตรงหน้า“กระหม่อมสมควรตาย...กระหม่อมสมควรตาย” เสียงวิงวอนของขันทีน้อยพร้อมกับโขกศีรษะลงกับพื้น เมื่อผู้มีอำนาจเหนือเขาตำหนิการกระทำอันสนุกสนานและคึกคะนองดังกล่าวเสวียนเฟยหลงทำเพียงโบกมือไล่บรรดาบ่าวไพร่ออกไป ก่อนจะหันไปหาฉู่อันหลาน “องค์ชายผู้นี้เป็นเพียงเชลยของแคว้น หลานเอ๋อร์...เจ้าอย่าได้สนใจไปเลย”ฉู่อันหลานยู่หน้าอย่างนึกขัดเคือง “พี่เฟยหลง...ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็นถึงองค์ชาย กลั่นแกล้งกันถึงเพียงนี้มิใจร้ายเกินไปหน่อยหรือ”“เอาละๆ หากเจ้าไม่ชอบ ต่อไปข้าจะให้คนคอยดูแลเขาดีหรือไม่” เสวียนเฟยหลงกล่าวออกมาอย่างเอาใจ แม้ว่าเขาจะมิได้ใส่ใจในตัวของชายหนุ่มตรงหน้ามากนัก แต่ก็มิได้มีจิตใจคิดร้ายอันใดต่อเขา ในเมื่อหญิงสาวคนรักของเขามิชอบใจกับสภาพตรงหน้า
Read more
สวมรอย
บทที่ 5 สวมรอยหยางตงหยางจัดการเสวียนจื่อหาวอย่างง่ายดาย ก่อนจะรีบจับร่างชายหนุ่มตรงหน้าไปโยนไว้ที่บริเวณสวนด้านหลังอย่างรวดเร็วจากนั้นหยางตงหยางก็ตรงกลับมาที่ตำหนักดังเดิม และเมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง สายตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง ร่างบางตรงหน้านอนเปลือยเปล่าดีดดิ้นบิดเร้าอยู่ที่เตียงนอน ท่าทางที่ดูอึดอัดและทุรนทุรายจากฤทธิ์ยาทำให้ชายหนุ่มถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก ร่างบางที่ดูเย้ายวนส่งผลให้เลือดในกายฉีดพล่านไปทั่วบริเวณ โดยเฉพาะตรงกึ่งกลางลำตัวที่บัดนี้แข็งชันขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมหยางตงหยางสาวเท้าเดินตรงไปยังด้านหน้าของฉู่อันหลาน ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่แก้มนวลตรงหน้าที่บัดนี้แดงก่ำไปทั่วบริเวณ ริมฝีปากบางเผยอขึ้นอย่างต้องการเชิญชวนบุรุษตรงหน้าให้เข้ามาสัมผัสรสหวานหอมดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานเชิญชวนหมู่ภมรให้เข้ามาเชยชมเมื่อฉู่อันหลานได้รับสัมผัสอันร้อนผ่าวที่กำลังโหยหา ขนกายก็ลุกชันขึ้นด้วยความกระสัน นางหยัดกายขึ้นโอบกอดร่างหนาตรงหน้าอย่างลืมอาย “ข้าร้อน...ช่วยข้าด้วย”ร่างบางตวัดรัดร่างหนาเอาไว้แน่น พร้อมยกยื่นริมฝีปากเข้าลามเลียไปทั่วใบหน้าของชายหนุ่มตร
Read more
คืนเข้าหอ
บทที่ 6 คืนเข้าหอหลังจากภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นแล่นไหลผ่านความคิดของหยางตงหยาง เขาก็ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ความสุขสมที่ได้รับในค่ำคืนอันเร่าร้อนนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างมิรู้คลายหยางตงหยางยืนเงียบอยู่หน้าห้องหอครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังเรือนพัก เขาเปิดประตูและสาวเท้าเข้าไปด้านในห้องนอนที่บัดนี้ฉู่อันหลานกำลังนั่งนิ่งอยู่ที่เตียงนอนหลงจูเมื่อเห็นหยางตงหยางเข้ามาด้านใน ก็ย่อกายคำนับแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรู้งานหยางตงหยางยกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงไปนั่งด้านข้างของฉู่อันหลาน เขายกมือขึ้นเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกอย่างเบามือ ใบหน้างดงามดั่งหยกขาวปรากฏตรงหน้า ดวงตาคู่งามจ้องมองไปตรงหน้าราวกับมิได้ใส่ใจสิ่งใด บรรยากาศรอบตัวเงียบงันมีเพียงความเย็นชาที่ฉายชัดออกมาจนชวนให้รู้สึกอึดอัด“คุณหนูฉู่...” เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันที่เกิดขึ้น แต่ฉู่อันหลานกลับมิตอบรับสิ่งใด ร่างบางยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงคล้ายรูปสลักหินหยางตงหยางโน้มกายเข้าหา ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนห่างกันเพียงลมหายใจกลั้น แต่แล้วฉู่อันหลานกลับเลือกจะเบือนหน้าหนี สองม
Read more
ครอบครัวใหม่
บทที่ 7 ครอบครัวใหม่หยางตงหยางหัวเราะหึๆ ขึ้นมาในลำคอ สองมือหนาผละออกจากร่างบาง ก่อนจะยกมือขึ้นไขว้หลังราวกับต้องการให้นางได้ตรึกตรองอย่างถ้วนถี่“เจ้าคิดว่าใครกันที่ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้...เป็นข้าเช่นนั้นหรือ” หยางตงหยางพยายามหว่านล้อมและตอกย้ำให้ฉู่อันหลานได้ฉุกคิดอีกครั้งฉู่อันหลานกำหมัดแน่น แม้นางจะไม่อาจเชื่อหยางตงหยางได้อย่างสนิทใจ แต่ทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาก็ล้วนแล้วแต่มีความเป็นไปได้แทบทั้งสิ้น ใช่แล้ว...หากจะนับประโยชน์จากเรื่องนี้ แม้หยางตงหยางจะมีแผนการก็ตาม แต่ก็ถือว่าเสี่ยงมากจนแทบจะเรียกว่าเอาชีวิตตนเองเป็นเดิมพันก็ได้ แล้วมันคุ้มกันหรอกหรือ เช่นนั้นคนที่ต้องการประสงค์ร้ายกับนาง คนที่ต้องการวางแผนทำลายนางจนย่อยยับ คนผู้นั้นย่อยต้องเกี่ยวข้องกับเสวียนเฟยหลง...รัชทายาทแห่งแคว้นเว่ยเป็นแน่“คุณหนูฉู่...เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าคงมิต้องอธิบายความมากนัก...เอาเป็นว่าเวลานี้ เจ้าพักผ่อนเสียก่อนเถิด...หากเจ้าต้องการรู้ความจริง เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปพิสูจน์ด้วยตนเอง”หยางตงหยางตัดบทออกมา พร้อมกับเดินเข้าไปด้านหน้าของฉู่อันหลาน สองมือหนายกขึ้นจับลำแขนบางทั้งสองข้างของนางเอาไว้
Read more
สัมผัสที่อุ่นใจ
บทที่ 8 สัมผัสที่อุ่นใจ“หลานเอ๋อร์...เจ้าลูกคนนี้...พูดจาอะไรเช่นนั้น” ฉู่อี้เหรินเอ่ยปรามออกมา ก่อนจะหันไปยิ้มอย่างขอโทษขอโพยให้หยางตงหยางอีกครั้ง “องค์ชายหยาง เจ้าอย่าถือสาหลานเอ๋อร์เลยนะ เด็กคนนี้โดนตามใจเสียจนเคยตัว ต่อไปคงต้องให้ท่านช่วยสั่งสอนนางแทนเสียหน่อยแล้ว”“ท่านแม่...นี่ท่านว่าข้าหรือ...ท่านพ่อ...ท่านดูสิ เวลานี้ท่านแม่กลับเข้าข้างคนอื่นไปเสียแล้ว ท่านพ่อต้องช่วยลูกนะ” ฉู่อันหลานตัดพ้ออย่างแง่งอนออกมา พร้อมหันไปหาฉู่ม่อเย่อย่างต้องการหาพวกหยางตงหยางได้แต่นั่งอมยิ้มโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมา ความรู้สึกอบอุ่นของครอบครัวที่เขาไม่เคยได้พบพานทำให้บัดนี้หัวใจของเขาพองฟูขึ้นมาอย่างรู้สึกตื้นตัน“หลานเอ๋อร์...เจ้าโตจนออกเรือนแล้ว...ฟังท่านแม่เจ้าเสียบ้างเถิด” ฉู่ม่อเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่คำกล่าวกลับโอนเอนไปยังฮูหยินของตนอย่างเห็นได้ชัด“ท่านพ่อ...” ฉู่อันหลานพ้อออกมาเมื่อทั้งบิดาและมารดาต่างไม่เข้าข้างตนเอง นางจึงสะบัดหน้าหันไปจ้องมองหยางตงหยางตาเขม็งด้วยความไม่พอใจหยางตงหยางสบตากับฉู่อันหลานจึงหัวเราะหึๆ ในลำคออีกครั้ง เขายกมือขึ้นคีบกับข้าวบนโต๊ะแล้ววางลงบนถ้วยของฉู่
Read more
ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
บทที่ 9 ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง“รัชทายาท...ท่านยังหงิดหงุดเรื่องของนางอยู่อีกหรือ” เสียงหวานดังขึ้นออดอ้อนชายหนุ่มตรงหน้า พร้อมกับเบียดกายเข้าหาเขาอย่างยั่วยวน“ชิงโหล...เจ้าเลิกเอ่ยถึงนางได้แล้ว ข้าไม่อยากได้ยินชื่อของนางในเวลานี้เลย” เสียงทุ้มต่ำดังตวาดขึ้นอย่างนึกอารมณ์เสีย“ข้าผิดไปแล้ว...ต่อไปข้าจะไม่พูดให้ท่านขุ่นเคืองอีก” โม่ชิงโหลโน้มใบหน้าคลอเคลียที่ลำคอของชายหนุ่มอย่างเอาใจ “ให้ข้าปรนนิบัติท่านดีหรือไม่”เสวียนเฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะออกมา เรือนร่างที่เย้ายวนตรงหน้าทำให้เลือดในกายของเขาเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าก็อยากเห็นว่าเจ้าจะปรนนิบัติข้าเช่นใด” เสียงกระเส่าดังขึ้นพร้อมกับอารมณ์ที่ดูเร่าร้อนก่อนที่จะได้ยินเสียงที่น่าอับอายมากไปกว่านี้ ฉู่อันหลานก็รีบเบียดตัวออกห่างจากผนัง ดวงตาของนางเบิกตากว้าง ลมหายใจขาดช่วงไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิด ใบหน้าซีดเผือดลงราวกับเลือดไหลย้อนกลับสู่หัวใจภาพในอดีตปรากฏขึ้นซ้อนทับกับเสียงที่เพิ่งได้ยิน ภาพของเสวียนเฟยหลง ผู้ที่เคยกล่าวคำมั่นสัญญาว่าจะรักและดูแลนางไปจนวันตาย บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเสียงพร่ำบอกรักหญิงอื่นใน
Read more
หวั่นไหว
บทที่ 10 หวั่นไหวแสงอาทิตย์ยามเช้าสอดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉู่อันหลานรู้สึกสิ้นหวังและท้อแท้ใจเป็นอย่างมาก นางจึงเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ภายในห้อง ทุกวันได้แต่เหม่อลอยและระทมทุกข์กับความจริงที่ต้องเผชิญ“คุณหนูฉู่...เจ้าจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดหรือ” เสียงเข้มเอ่ยดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดที่มี พร้อมร่างหนาที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของหญิงสาวฉู่อันหลานเงยหน้าขึ้นมองหยางตงหยาง ริมฝีปากเบะออกอย่างนึกหงุดหงิดคนตรงหน้า จากนั้นนางจึงเลือกเบือนหน้าหนีอย่างไม่คิดจะตอบโต้สิ่งใด“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจหนักดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่หยางตงหยางจะเดินตรงมานั่งด้านข้างของฉู่อันหลาน เขายังคงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา“คุณหนูฉู่...เจ้ามิใช่คนไร้ความคิด เหตุใดเจ้าจึงยอมจมปลักกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่อีก” มือหนาเอื้อมมากอบกุมมือบางถือวิสาสะ พร้อมบีบกระชับเบาๆ อย่างต้องการให้นางรู้สึกตัวเสียที“ข้ามิได้จมปลักเสียหน่อย...ข้าแค่ต้องการเวลาคิดทบทวนเท่านั้น” ฉู่อันหลานเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน“หึๆ...” เสียงหัวเราะในลำคอทำให้ฉู่อันหลานสะบัดหน้าจ้องมองหยางตงหยางอีกครั้ง “นี่ท่านกำลังล้อ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status