ใต้เงาจันทราข้านี้มิอาจเร้น

ใต้เงาจันทราข้านี้มิอาจเร้น

last updateآخر تحديث : 2025-05-20
بواسطة:  Luffy.gمكتمل
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
لا يكفي التصنيفات
58فصول
2.2Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เมื่อฉู่อันหลานต้องตกอยู่ในวังวนของการแย่งชิงอำนาจ นางถูกทรยศหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากชายที่นางรัก เมื่อหยางตงหยางต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทวงคืนฐานะให้แก่ตนเอง แม้จะต้องยอมทรยศต่อหญิงอันเป็นที่รักก็ตาม

عرض المزيد

الفصل الأول

ภาพบาดตาบาดใจ

"Ada yang ingin Mas bicarakan pada kalian berdua."

Inaya dan Dewi mendekat. Mereka duduk di sofa panjang tepat berseberangan dengan tempatku duduk saat ini.

"Apa yang ingin Mas bicarakan?" Dewi bertanya dengan ekspresi bingung. Ini kali pertama aku berbicara pada kedua istriku dalam waktu bersamaan. Sedangkan Inaya tetap diam. Hanya matanya yang menatapku begitu lekat. Ah, Inaya memang menjadi lebih pendiam semenjak aku memutuskan berpoligami. Ia tidak pernah menolak atau protes akan niatku itu. Akan tetapi, perubahan sikapnya selama satu tahun ini telah menjelaskan semuanya. Inaya menyimpan lukanya sendirian dan berusaha menyembunyikannya dariku.

"Mas bangkrut," ucapku dalam satu kali tarikan napas.

Inaya dan Dewi saling tatap. Keduanya belum ada yang membuka suara hingga aku memutuskan untuk melanjutkan bicara.

"Perusahaan mengalami kerugian besar. Mas terlilit hutang dan harus membayar gaji pekerja. Semua aset kita disita termasuk rumah dan kendaraan. Sekarang perusahaan diambil alih oleh Akbar. Papa memberhentikan Mas karena dianggap tidak becus menjalankannya. Maaf, mulai besok, kita harus keluar dari rumah ini."

"A-apa sampai separah itu, Mas? Papa sama sekali tidak mau membantu Mas? Bukankah perusahaan itu milik keluarga? Kenapa semuanya harus dilimpahkan sama Mas?" cecar Dewi yang sepertinya tidak terima. Memang, perusahaan yang aku kelola adalah milik keluarga. Akan tetapi, tentu saja aku yang harus bertanggung jawab karena aku lah yang menjadi pemimpin di sana. Segala resiko harus aku tanggung sendiri jika sampai terjadi hal seperti ini.

"Wi, kamu pasti mengerti bagaimana posisi Mas. Papa tidak akan pernah mau membantu karena memang ini semua tanggung jawab Mas. Sekarang Mas minta, kemasi barang-barang kalian. Kita akan pindah ke rumah yang sudah Mas beli tidak jauh dari sini. Tapi maaf jika nanti kalian kecewa karena rumah itu sangat jauh berbeda dengan rumah yang kita tempati sekarang," tuturku sembari menatap kedua istriku bergantian. Inaya hanya mengangguk sedangkan Dewi masih diam tanpa memberi respon.

"Kalau sudah tidak ada yang akan Mas bicarakan lagi, aku permisi ke kamar. Kasihan Syafa kalau harus ditinggal sendirian."

"Iya. Hanya itu yang mau Mas bicarakan. Istirahatlah karena besok kita harus bangun pagi-pagi."

Inaya beranjak menuju kamar di lantai bawah. Memang, semenjak aku berpoligami, Istri pertamaku tidak mau tidur di kamar atas dengan alasan Syafa yang sudah mulai aktif. Aku berpura-pura percaya saja meski sebenarnya diri ini tahu alasan yang sebenarnya. Inaya tidak ingin bersebelahan dengan kamar adik madunya.

Dewi pun beranjak tanpa mengucapkan sepatah kata. Aku paham pasti ia tengah kecewa. Tapi mau bagaimana lagi? Rencana ini sudah kususun rapi bersama Papa. Tidak mungkin aku batalkan hanya karena istriku yang merajuk.

Entah apa yang ada di pikiran Papa hingga memberiku ide gila seperti ini. Ia memintaku untuk berpura-pura bangkrut demi menguji kesetiaan kedua istriku. Ah, Papa memang ada-ada saja. Namun, tak ayal aku melakukannya karena memang diri ini pun ingin tahu sejauh mana kedua istriku bisa bersabar dalam menghadapi ujian kemiskinan.

"Kita lihat siapa yang lebih setia." Itu kata Papa.

🌺🌺🌺🌺

"Masih berkemas?"

Inaya terperanjat ketika aku memasuki kamar kami. Tangan yang tengah memasukkan pakaian ke dalam koper sempat terhenti.

"Iya, Mas. Ini belum selesai. Tinggal memasukkan baju-bajunya Syafa," jawabnya sambil meneruskan mengemas pakaian. Perlahan, aku mendekat. Duduk di bibir ranjang sambil memperhatikan dia yang sepertinya tidak nyaman akan kehadiranku.

"Nay, apa kamu kecewa karena Mas bangkrut?"

Inaya menatapku sejenak, lalu menggelengkan kepalanya perlahan tanpa menjawab.

"Maaf karena Mas tidak bisa membahagiakan kamu. Mas hanya bisa memberimu luka dan penderitaan dalam pernikahan ini. Tapi Mas harap, kamu jangan menyerah. Tetaplah bersama Mas sampai maut memisahkan kita. Mas berjanji akan berusaha memperbaiki semuanya meski kondisi kita tak lagi seperti dulu."

Inaya mengulas senyum. Mata indahnya menatapku lekat sebelum mengatakan sesuatu yang mampu memunculkan ketakutan pada diri ini.

"Aku akan selalu berusaha menjadi istri yang baik untuk Mas dalam kondisi apa pun. Aku akan bertahan tapi maaf entah sampai kapan."

"Maksudnya?"

"Aku akan pergi ketika diri ini sudah mulai lelah."

Aku terdiam. Jawaban Inaya membuatku tak berkutik. Sebegitu besarnya luka yang aku beri hingga dia ingin meninggalkanku? Atau ... Karena aku bangkrut dia tak ingin lagi mendampingiku?

"Maaf, Mas. Aku mau istirahat. Malam ini waktunya Abang bersama Dewi, kan?"

Aku mengangguk sebagai jawaban. Dengan berat, kulangkahkan kaki ini keluar kamar menuju kamarku yang lain. Begitu pintu kubuka, Dewi tengah duduk di depan meja rias sambil membereskan beberapa kosmetik miliknya.

"Belum tidur?"

"Sebentar lagi."

"Mau Mas bantu?"

"Gak usah, tinggal ini saja kok."

Aku duduk di bibir ranjang. Memperhatikan raut wajahnya yang nampak murung. Pasti karena mendengar berita kebangkrutanku.

"Kamu marah sama Mas?"

Dewi menghentikan sejenak kegiatannya, kemudian menggelengkan kepala.

"Maaf karena Mas tidak bisa menjadi suami yang baik. Mas harus kehilangan semuanya karena kecerobohan Mas. Tapi Mas minta, kamu tetaplah di samping Mas. Kamu itu penyemangat yang selalu membuat hari-hari Mas berwarna. Berjanjilah tidak akan meninggalkan Mas."

Inaya berdiri kemudian menghampiriku. Duduk bersebelahan sambil memegang lenganku.

"Aku akan berusaha untuk tetap di samping Mas meski keadaan kita tak lagi seperti dulu. Mas jangan menyerah. Aku yakin Mas akan bisa bangkit kembali."

Ah, aku lega mendengarnya. Dewi memang lebih pengertian jika dibanding Inaya. Untuk ujian yang pertama, aku memberi mereka skor 1 untuk Dewi dan 0 untuk Inaya karena mempunyai niat untuk meninggalkanku.

*

*

Bersambung.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
58 فصول
ภาพบาดตาบาดใจ
บทที่ 1 ภาพบาดตาบาดใจแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านโปร่งสีงาช้าง ลูบไล้ไปตามลำแขนเนียนของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงไม้หอมสลักลวดลายมังกรหยก สายลมอ่อน ๆ พัดกลิ่นบุปผาเจือจางผ่านหน้าต่างเข้ามาทว่าเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกจากสาวใช้ด้านนอกกลับทำให้หญิงสาวสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง “คุณหนู คุณหนู...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”หญิงสาวยังไม่ทันไม่รู้สึกตัวดี เสียงฝีเท้าดังถี่ก็ปรี่เข้ามา ฉู่อันหลานค่อยๆ ปรือตาขึ้นจากความมึนงงในหัวสมอง ความเย็นวาบประหลาดไล่จากสันหลังขึ้นถึงท้ายทอย ขณะที่นัยน์ตากลมโตเบิกโพลงขึ้น เมื่อพบว่าร่างกายของตนเอง...ไม่มีอาภรณ์ใดคลุมกายมือเรียวยกขึ้นกอดอกด้วยความตกใจ ร่างบางสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบถี่อย่างมิอาจควบคุม และก่อนที่นางจะได้ทันตั้งสติ เสียงครางแผ่วเบาก็ลอยมาจากข้างกายฉู่อันหลานเบือนหน้าไปทางต้นเสียง แล้วดวงหน้าที่เคยขาวเนียนก็ซีดเผือดลงในทันที สัญชาตญาณที่มีอยู่อย่างน้อยนิดจากสติที่พร่าเลือนทำให้นางรีบยกสองมือดึงรั้งเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ เพื่อปกปิดร่างกายที่เปล่าเปลือยของตนเองเอาไว้“ท่าน...องค์ชายหยาง...นี่ท่าน...ท่านมาอยู่ที่นี่ได้เช่นใด” เสียงแผ่
اقرأ المزيد
จำใจแต่ง
บทที่ 2 จำใจแต่งแดดยามสายสาดส่องผ่านกิ่งไม้หลิวพลิ้วไหวไปมา ทอดตัวเป็นเงาบนพื้นศิลาในจวนเสนาบดีฉู่ ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วทั้งจวน จนมิอาจมีใครกล้าจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาด้านหน้าโถงรับแขก ฉู่ม่อเย่ อัครเสนาบดีแห่งแคว้นเว่ยยืนนิ่งงัน สีหน้าฉายแววเคร่งเครียดและขุ่นมัวอย่างรุนแรง มือสองข้างกำแน่นขณะถือราชโองการที่เพิ่งมาถึงจากวังหลวง สายตาจ้องมองบุตรสาวคนเดียวของเขาตรงหน้าด้วยความผิดหวังและโกรธเคืองฉู่อันหลานนั่งคุกเข่ากับพื้นศิลาด้านหน้าโถงรับแขก แผ่นหลังบางสั่นสะท้านไปด้วยความขมขื่นและมืดมัว ใบหน้างดงามที่เคยสดในบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและทุกข์ทน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้อย่างไม่อาจควบคุม“ท่านพ่อ...ข้าไม่รู้เรื่องจริงๆ ข้าถูกให้ร้าย” ฉู่อันหลานพยายามส่งเสียงอ้อนวอนและร้องขอความเป็นธรรมอยู่ตลอดเวลา“หลานเอ๋อร์...เรื่องฉาวโฉ่ของเจ้ากระจายไปทั่วเมืองหลวง เจ้ายังจะปฏิเสธอยู่อีกหรือ” ฉู่ม่อเย่ตวาดออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง บุตรสาวที่ตนเองรักและทะนุถนอมมาตลอดกลับทำเรื่องงามหน้าจนเป็นที่อับอายไปทั่วเมืองหลวง“เวลานี้ฝ่าบาทมีราชโองการให้เจ้าแต่งงานกับองค์ชายห
اقرأ المزيد
วิวาห์ขม
บทที่ 3 วิวาห์ขมเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน ฉู่อันหลานที่เอาแต่คลุกตัวอยู่แต่ภายในจวนสกุลฉู่โดยมิยอมพบปะกับผู้ใด นับตั้งแต่เกิดเรื่อง เสวียนเฟยหลงก็มิได้มาพบกับนางอีกเลย มีเพียงข่าวคราวที่หลงจู สาวใช้ของนางมาบอกเล่าให้ฟังแต่เพียงเท่านั้น“คุณหนู...ข้าได้ยินมารัชทายาทเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อให้ทรงยกเลิกราชโองการ ฝ่าบาทพิโรธหนักจึงสั่งกักบริเวณรัชทายาทให้อยู่แต่ภายในตำหนัก”“เช่นนั้นหรือ”“คุณหนู...ข้าว่ารัชทายาทยังคงมีเยื่อใยกับคุณหนูยิ่งนัก...หากคุณหนูต้องการ ข้าจะหาทางนัดพวกท่านให้ได้พบกัน” หลงจูกล่าวออกมาด้วยความหวังดี“ช่างเถิด...รักแล้วอย่างไรเล่า บัดนี้ข้ามิคู่ควรกับพี่เฟยหลงอีกแล้ว” ฉู่อันหลานกล่าวอย่างนึกปลง “นี่ก็ใกล้ถึงวันฤกษ์แล้ว...ข้ามิอยากคิดถึงสิ่งใดอีกแล้ว”และแล้ววันกำหนดแต่งงานของฉู่อันหลานก็มาถึง ขบวนขันหมากเรียงรายยาวเหยียดอยู่บริเวณหน้าจวนสกุลฉู่ ดนตรีบรรเลงอย่างเร่งเร้า เสียงฆ้องกลองก้องกังวานเพื่อเฉลิมฉลองงานสมรสระหว่างบุตรสาวคนเดียวของอัครเสนาบดีกับองค์ชายต่างแคว้นเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นเป็นระลอกๆ อย่างสนุกปากกับเรื่องราวของเจ้าบ่าวเจ้าสาวของงาน ที่ร่วมกันทำเรื่องงามหน้า
اقرأ المزيد
องค์ชายตัวประกัน
บทที่ 4 องค์ชายตัวประกัน“พวกเจ้า...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...พวกเจ้าเลิกรังแกเขาได้แล้ว” เสียงหวานดังตวาดขึ้นด้วยอารมณ์ขัดเคืองใจกับภาพตรงหน้ายิ่งนักหยางตงหยางที่นอนคุดคู้อยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ รายล้อมไปด้วยกลุ่มขันทีหนุ่มที่กำลังรุมทุบตีเขาไม่หยุดหย่อนหยางตงหยางปรือตาที่ปูดโปนขึ้นมองภาพของหญิงสาวร่างบางนางหนึ่งที่ยืนเคียงข้างโอรสสวรรค์ปรากฏตรงหน้า“กระหม่อมสมควรตาย...กระหม่อมสมควรตาย” เสียงวิงวอนของขันทีน้อยพร้อมกับโขกศีรษะลงกับพื้น เมื่อผู้มีอำนาจเหนือเขาตำหนิการกระทำอันสนุกสนานและคึกคะนองดังกล่าวเสวียนเฟยหลงทำเพียงโบกมือไล่บรรดาบ่าวไพร่ออกไป ก่อนจะหันไปหาฉู่อันหลาน “องค์ชายผู้นี้เป็นเพียงเชลยของแคว้น หลานเอ๋อร์...เจ้าอย่าได้สนใจไปเลย”ฉู่อันหลานยู่หน้าอย่างนึกขัดเคือง “พี่เฟยหลง...ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็นถึงองค์ชาย กลั่นแกล้งกันถึงเพียงนี้มิใจร้ายเกินไปหน่อยหรือ”“เอาละๆ หากเจ้าไม่ชอบ ต่อไปข้าจะให้คนคอยดูแลเขาดีหรือไม่” เสวียนเฟยหลงกล่าวออกมาอย่างเอาใจ แม้ว่าเขาจะมิได้ใส่ใจในตัวของชายหนุ่มตรงหน้ามากนัก แต่ก็มิได้มีจิตใจคิดร้ายอันใดต่อเขา ในเมื่อหญิงสาวคนรักของเขามิชอบใจกับสภาพตรงหน้า
اقرأ المزيد
สวมรอย
บทที่ 5 สวมรอยหยางตงหยางจัดการเสวียนจื่อหาวอย่างง่ายดาย ก่อนจะรีบจับร่างชายหนุ่มตรงหน้าไปโยนไว้ที่บริเวณสวนด้านหลังอย่างรวดเร็วจากนั้นหยางตงหยางก็ตรงกลับมาที่ตำหนักดังเดิม และเมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง สายตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง ร่างบางตรงหน้านอนเปลือยเปล่าดีดดิ้นบิดเร้าอยู่ที่เตียงนอน ท่าทางที่ดูอึดอัดและทุรนทุรายจากฤทธิ์ยาทำให้ชายหนุ่มถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก ร่างบางที่ดูเย้ายวนส่งผลให้เลือดในกายฉีดพล่านไปทั่วบริเวณ โดยเฉพาะตรงกึ่งกลางลำตัวที่บัดนี้แข็งชันขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมหยางตงหยางสาวเท้าเดินตรงไปยังด้านหน้าของฉู่อันหลาน ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่แก้มนวลตรงหน้าที่บัดนี้แดงก่ำไปทั่วบริเวณ ริมฝีปากบางเผยอขึ้นอย่างต้องการเชิญชวนบุรุษตรงหน้าให้เข้ามาสัมผัสรสหวานหอมดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานเชิญชวนหมู่ภมรให้เข้ามาเชยชมเมื่อฉู่อันหลานได้รับสัมผัสอันร้อนผ่าวที่กำลังโหยหา ขนกายก็ลุกชันขึ้นด้วยความกระสัน นางหยัดกายขึ้นโอบกอดร่างหนาตรงหน้าอย่างลืมอาย “ข้าร้อน...ช่วยข้าด้วย”ร่างบางตวัดรัดร่างหนาเอาไว้แน่น พร้อมยกยื่นริมฝีปากเข้าลามเลียไปทั่วใบหน้าของชายหนุ่มตร
اقرأ المزيد
คืนเข้าหอ
บทที่ 6 คืนเข้าหอหลังจากภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นแล่นไหลผ่านความคิดของหยางตงหยาง เขาก็ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ความสุขสมที่ได้รับในค่ำคืนอันเร่าร้อนนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างมิรู้คลายหยางตงหยางยืนเงียบอยู่หน้าห้องหอครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังเรือนพัก เขาเปิดประตูและสาวเท้าเข้าไปด้านในห้องนอนที่บัดนี้ฉู่อันหลานกำลังนั่งนิ่งอยู่ที่เตียงนอนหลงจูเมื่อเห็นหยางตงหยางเข้ามาด้านใน ก็ย่อกายคำนับแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรู้งานหยางตงหยางยกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงไปนั่งด้านข้างของฉู่อันหลาน เขายกมือขึ้นเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกอย่างเบามือ ใบหน้างดงามดั่งหยกขาวปรากฏตรงหน้า ดวงตาคู่งามจ้องมองไปตรงหน้าราวกับมิได้ใส่ใจสิ่งใด บรรยากาศรอบตัวเงียบงันมีเพียงความเย็นชาที่ฉายชัดออกมาจนชวนให้รู้สึกอึดอัด“คุณหนูฉู่...” เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันที่เกิดขึ้น แต่ฉู่อันหลานกลับมิตอบรับสิ่งใด ร่างบางยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงคล้ายรูปสลักหินหยางตงหยางโน้มกายเข้าหา ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนห่างกันเพียงลมหายใจกลั้น แต่แล้วฉู่อันหลานกลับเลือกจะเบือนหน้าหนี สองม
اقرأ المزيد
ครอบครัวใหม่
บทที่ 7 ครอบครัวใหม่หยางตงหยางหัวเราะหึๆ ขึ้นมาในลำคอ สองมือหนาผละออกจากร่างบาง ก่อนจะยกมือขึ้นไขว้หลังราวกับต้องการให้นางได้ตรึกตรองอย่างถ้วนถี่“เจ้าคิดว่าใครกันที่ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้...เป็นข้าเช่นนั้นหรือ” หยางตงหยางพยายามหว่านล้อมและตอกย้ำให้ฉู่อันหลานได้ฉุกคิดอีกครั้งฉู่อันหลานกำหมัดแน่น แม้นางจะไม่อาจเชื่อหยางตงหยางได้อย่างสนิทใจ แต่ทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาก็ล้วนแล้วแต่มีความเป็นไปได้แทบทั้งสิ้น ใช่แล้ว...หากจะนับประโยชน์จากเรื่องนี้ แม้หยางตงหยางจะมีแผนการก็ตาม แต่ก็ถือว่าเสี่ยงมากจนแทบจะเรียกว่าเอาชีวิตตนเองเป็นเดิมพันก็ได้ แล้วมันคุ้มกันหรอกหรือ เช่นนั้นคนที่ต้องการประสงค์ร้ายกับนาง คนที่ต้องการวางแผนทำลายนางจนย่อยยับ คนผู้นั้นย่อยต้องเกี่ยวข้องกับเสวียนเฟยหลง...รัชทายาทแห่งแคว้นเว่ยเป็นแน่“คุณหนูฉู่...เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าคงมิต้องอธิบายความมากนัก...เอาเป็นว่าเวลานี้ เจ้าพักผ่อนเสียก่อนเถิด...หากเจ้าต้องการรู้ความจริง เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปพิสูจน์ด้วยตนเอง”หยางตงหยางตัดบทออกมา พร้อมกับเดินเข้าไปด้านหน้าของฉู่อันหลาน สองมือหนายกขึ้นจับลำแขนบางทั้งสองข้างของนางเอาไว้
اقرأ المزيد
สัมผัสที่อุ่นใจ
บทที่ 8 สัมผัสที่อุ่นใจ“หลานเอ๋อร์...เจ้าลูกคนนี้...พูดจาอะไรเช่นนั้น” ฉู่อี้เหรินเอ่ยปรามออกมา ก่อนจะหันไปยิ้มอย่างขอโทษขอโพยให้หยางตงหยางอีกครั้ง “องค์ชายหยาง เจ้าอย่าถือสาหลานเอ๋อร์เลยนะ เด็กคนนี้โดนตามใจเสียจนเคยตัว ต่อไปคงต้องให้ท่านช่วยสั่งสอนนางแทนเสียหน่อยแล้ว”“ท่านแม่...นี่ท่านว่าข้าหรือ...ท่านพ่อ...ท่านดูสิ เวลานี้ท่านแม่กลับเข้าข้างคนอื่นไปเสียแล้ว ท่านพ่อต้องช่วยลูกนะ” ฉู่อันหลานตัดพ้ออย่างแง่งอนออกมา พร้อมหันไปหาฉู่ม่อเย่อย่างต้องการหาพวกหยางตงหยางได้แต่นั่งอมยิ้มโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมา ความรู้สึกอบอุ่นของครอบครัวที่เขาไม่เคยได้พบพานทำให้บัดนี้หัวใจของเขาพองฟูขึ้นมาอย่างรู้สึกตื้นตัน“หลานเอ๋อร์...เจ้าโตจนออกเรือนแล้ว...ฟังท่านแม่เจ้าเสียบ้างเถิด” ฉู่ม่อเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่คำกล่าวกลับโอนเอนไปยังฮูหยินของตนอย่างเห็นได้ชัด“ท่านพ่อ...” ฉู่อันหลานพ้อออกมาเมื่อทั้งบิดาและมารดาต่างไม่เข้าข้างตนเอง นางจึงสะบัดหน้าหันไปจ้องมองหยางตงหยางตาเขม็งด้วยความไม่พอใจหยางตงหยางสบตากับฉู่อันหลานจึงหัวเราะหึๆ ในลำคออีกครั้ง เขายกมือขึ้นคีบกับข้าวบนโต๊ะแล้ววางลงบนถ้วยของฉู่
اقرأ المزيد
ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
บทที่ 9 ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง“รัชทายาท...ท่านยังหงิดหงุดเรื่องของนางอยู่อีกหรือ” เสียงหวานดังขึ้นออดอ้อนชายหนุ่มตรงหน้า พร้อมกับเบียดกายเข้าหาเขาอย่างยั่วยวน“ชิงโหล...เจ้าเลิกเอ่ยถึงนางได้แล้ว ข้าไม่อยากได้ยินชื่อของนางในเวลานี้เลย” เสียงทุ้มต่ำดังตวาดขึ้นอย่างนึกอารมณ์เสีย“ข้าผิดไปแล้ว...ต่อไปข้าจะไม่พูดให้ท่านขุ่นเคืองอีก” โม่ชิงโหลโน้มใบหน้าคลอเคลียที่ลำคอของชายหนุ่มอย่างเอาใจ “ให้ข้าปรนนิบัติท่านดีหรือไม่”เสวียนเฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะออกมา เรือนร่างที่เย้ายวนตรงหน้าทำให้เลือดในกายของเขาเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าก็อยากเห็นว่าเจ้าจะปรนนิบัติข้าเช่นใด” เสียงกระเส่าดังขึ้นพร้อมกับอารมณ์ที่ดูเร่าร้อนก่อนที่จะได้ยินเสียงที่น่าอับอายมากไปกว่านี้ ฉู่อันหลานก็รีบเบียดตัวออกห่างจากผนัง ดวงตาของนางเบิกตากว้าง ลมหายใจขาดช่วงไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิด ใบหน้าซีดเผือดลงราวกับเลือดไหลย้อนกลับสู่หัวใจภาพในอดีตปรากฏขึ้นซ้อนทับกับเสียงที่เพิ่งได้ยิน ภาพของเสวียนเฟยหลง ผู้ที่เคยกล่าวคำมั่นสัญญาว่าจะรักและดูแลนางไปจนวันตาย บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเสียงพร่ำบอกรักหญิงอื่นใน
اقرأ المزيد
หวั่นไหว
บทที่ 10 หวั่นไหวแสงอาทิตย์ยามเช้าสอดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉู่อันหลานรู้สึกสิ้นหวังและท้อแท้ใจเป็นอย่างมาก นางจึงเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ภายในห้อง ทุกวันได้แต่เหม่อลอยและระทมทุกข์กับความจริงที่ต้องเผชิญ“คุณหนูฉู่...เจ้าจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดหรือ” เสียงเข้มเอ่ยดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดที่มี พร้อมร่างหนาที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของหญิงสาวฉู่อันหลานเงยหน้าขึ้นมองหยางตงหยาง ริมฝีปากเบะออกอย่างนึกหงุดหงิดคนตรงหน้า จากนั้นนางจึงเลือกเบือนหน้าหนีอย่างไม่คิดจะตอบโต้สิ่งใด“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจหนักดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่หยางตงหยางจะเดินตรงมานั่งด้านข้างของฉู่อันหลาน เขายังคงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา“คุณหนูฉู่...เจ้ามิใช่คนไร้ความคิด เหตุใดเจ้าจึงยอมจมปลักกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่อีก” มือหนาเอื้อมมากอบกุมมือบางถือวิสาสะ พร้อมบีบกระชับเบาๆ อย่างต้องการให้นางรู้สึกตัวเสียที“ข้ามิได้จมปลักเสียหน่อย...ข้าแค่ต้องการเวลาคิดทบทวนเท่านั้น” ฉู่อันหลานเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน“หึๆ...” เสียงหัวเราะในลำคอทำให้ฉู่อันหลานสะบัดหน้าจ้องมองหยางตงหยางอีกครั้ง “นี่ท่านกำลังล้อ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status