ตอนที่ 4 ข้อตกลง(2)

    เหมือนฟ้ายอมจำนนแล้ว เพราะเธอไม่มีทางเลือกจึงได้แต่พยักหน้าตอบรับออกไปแบบนั้น การพนันไม่เคยทำให้ใครรวยข้อนี้ป้าพรน่าจะรู้ดีไม่น่าต้องมาเป็นแบบนี้เลย ทีนี้จะมาอยากย้อนเวลาคงทำไม่ได้แล้ว

" งั้นไปกันเลย กูไม่มีเวลามานั่งรอมึงทั้งวันหรอกนะ "

    ฮันเตอร์แทบไม่รอให้เธอได้ตัดสินใจ เขาไม่ยึดบ้านหลังนี้เป็นของตัวเองก็บุญเท่าไหร่แล้ว

" แล้วรายละเอียดงานว่าฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะคุณ "

    เหมือนฟ้าแม้จะตกที่นั่งลำบาก แต่เธอก็ควรมีสิทธิ์รู้ว่าเขาจะเอาตัวเธอไปทำอะไรจะต้มย้ำทำแกงยังไงเธอก็ควรได้รับการเตรียมตัวเตรียมใจก่อน

" ไปถึงค่อยคุย "

    ฮันเตอร์พูดเพียงแค่นั้นก็หันหลังกลับแล้วนั่งรอบนรถตู้คันหรูที่จอดอยู่หน้าปากซอยเพราะบ้านนี้เป็นซอยแคบแถมอยู่หลังสุดท้ายรถตู้เขาจึงเข้ามาไม่ได้จำต้องเดินมา ส่วนเหมือนฟ้าหันหน้ามาร่ำลาผู้เป็นป้า แม้ว่าจะทำแบบนี้กับเธอก็ตามแต่ลึกๆแล้วเธอก็มีแต่ความผูกพันให้กับผู้เป็นป้าเพราะเธอโตมากับป้าเพียงแค่ 2 คน เธอไม่ได้คิดจะทิ้งป้าไปจริงๆหรอกแต่ระหว่างนี้จะกลับมาหาคงลำบากเพราะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเขาจะให้เธอทำงานหนักแค่ไหนจะมีเวลากลัมาเยี่ยมป้าพรบ้างหรือเปล่า

" ป้าพรดูแลตัวเองดีๆนะจ๊ะ ไม่มีฟ้าอยู่แล้ว เลิกเล่นการพนันได้แล้วนะ ถ้านายหน้าโหดนั่นอนุญาตฟ้าจะรีบกลับมาเยี่ยม "

    เหมือนฟ้าที่พูดทั้งน้ำตาทำให้พรมองหน้าหลานสาวพร้อมกับความรู้สึกผิด แต่เมื่อมารู้สึกผิดตอนนี้มันก็คงสายไปเสียแล้วในเมื่อมันแก้ไขอะไรไม่ได้

" ดูแลตัวเองดีๆนะ "

    ป้าพรของเธอที่ไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้กับใคร น้ำตาหยดลงแก้มอย่างน่าสงสารกว่าจะมารู้สึกตัวก็ได้เสียหลานสาวไปให้คนอื่นเสียแล้ว เหมือนฟ้ากอดญาติเพียงคนเดียวของตัวเองพร้อมกับเดินตัวเปล่าไปที่รถตู้สีดำคันหรูที่จอดอยู่หน้าปากซอย เมื่อไปถึงบอดี้การ์ดเปิดประตูให้เหมือนฟ้าได้ขึ้นไปนั่ง เธอเกือบจะก้าวเข้าไปแล้วถ้าฮันเตอร์ไม่เบรคเธอเสียก่อน

" ที่ของมึงไม่ใช่ที่นี่ ไปนั่งข้างหน้ากับคนขับรถ "

    คำพูดของฮันเตอร์หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงไม่พอใจ แต่เหมือนฟ้ากลับรู้สึกโล่งเพราะเธอไม่อยากนั่งใกล้เขาเลยแม้แต่นิดเดียว

" ค่ะ "

    เธอรีบรับปากพร้อมกับไปนั่งข้างหน้ากับคนขับรถจนเดินทางมาถึงคาสิโนที่เธอเดินผ่านแทบทุกวันแต่ไม่คิดจะย่างกรายเข้ามา

" ตามมา "

    เมื่อฮันเตอร์ลงจากรถตู้พร้อมกับที่เหมือนฟ้าเพิ่งลงมาเหมือนกัน เขาจึงสั่งให้เธอตามมาจนถึงห้องทำงานของเขา ในระหว่างที่เดินขึ้นบันไดมาเธอมองรอบๆที่นี่หรูหรามากไม่แปลกที่นักพนันทั่วไปจะกล้าเสี่ยงดวงด้วยเงินจำนวนที่มหาศาลเพราะบรรยากาศที่ดูหรูหราการเสี่ยงดวงก็คงใจป๋าตามไปด้วย

" พวกมึงออกไปก่อน "

    ฮันเตอร์บอกบรรดาลูกน้องที่เข้ามาในห้องกับเขาด้วยจนตอนนี้เหลือแค่เขาและเหมือนฟ้าเพียงแค่สองคน

" นั่งสิ เคยทำอะไรมาบ้าง "

    ฮันเตอร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เหมือนฟ้าจึงนั่งลงพร้อมกับตอบไปตามตรง

" เคยเป็นเด็กเสิร์ฟที่คาเฟ่เล็กๆแถวนี้ล่ะค่ะ แล้วก็เป็นลูกมือในร้านอาหารตามสั่ง 2-3 ร้านแถวนี้เหมือนกันค่ะ "

" ไม่มีงานประจำหรอ "

    ฮันเตอร์สงสัยเพราะหน้าตาเธอไม่ได้เด็กขนาดที่จะว่างงานได้ เธอเป็นสาวสะพรั่งน่าจะต้องเริ่มทำงานจริงจังแล้ว

" มีนัดสัมภาษณ์งานพรุ่งนี้ค่ะ ฟ้าเพิ่งเรียนจบ "

" อื้ม...อย่างนั้นเองสินะ แล้วถ้ามึงทำงานประจำแล้วมึงจะมีเวลามาทำงานให้กูหรอ "

ฮันเตอร์พูดอย่างคนที่ไม่อยากเสียผลประโยชน์ใดๆ

" ขอเป็นทำงานหลังเลิกงานได้ไหมคะ "

" ถ้าเป็นงานหลังเลิกงานก็มีอย่างเดียวนั่นแหละ มึงคงไม่คิดว่าเงินขนาดนั้นกูจะให้มึงทำงานในคาสิโนอย่างเดียวหรอกนะ มึงต้องทำทุกอย่างตามที่กูสั่งแล้วตอนกลางคืนก็เป็นนางบำเรอให้กูบนเตียง "

" ไม่!! "

เหมือนฟ้าตอบอย่างไม่ต้องคิด เธอไม่อยากไร้ค่าขนาดนั้น

" ถ้ามึงไม่ทำก็หาเงินมาคืนกู แต่กูต้องได้วันนี้นะ ถ้าไม่อย่างนั้นมึงก็เหลือทางเดียวให้เลือกแล้วล่ะ "

    เหมือนฟ้าแทบไม่มีทางเลือกให้กับตัวเองเลย เธอหน้าเศร้าจนฮันเตอร์แอบวูบไหวแต่ก็เพียงชั่วครู่เพราะเขาทำธุรกิจก็หวังจะได้กำไร

" แล้วถ้าฟ้าเป็นนางบำเรอของคุณ ฟ้าต้องเป็นไปถึงเมื่อไหร่ หนี้สินมันถึงจะหมดสักที "

" หึ ถ้านางแบบสวยๆกูก็ให้รอบละ 5 หมื่นถึงแสน แต่เด็กกะโปโลอย่างมึง 2 ปี ถ้าถึงกำหนดระยะเวลา 2 ปีกูจะปล่อยมึงไปแต่ไม่ต้องกลัวไปหรอกกูไม่ชอบกินของซ้ำ "

    เหมือนฟ้ากำมือแน่น 2 ปีสำหรับใครบางคนอาจเป็นระยะเวลาเพียงแป๊บเดียว แต่สำหรับเธอที่ต้องมาตกนรกทั้งเป็นกับคนที่เธอไม่ได้รักนั่นมันเหมือน 10 ปีเลยนะ

" ค่ะ หลังจาก 2 ปีนี้ฟ้าขออิสระคืน พร้อมกับการที่คุณไม่ต้องมารังควานอะไรฟ้าอีก ทำเป็นไม่รู้จักกันฟ้าจะขอบคุณมาก "

" กูไม่มีทางไปรังควานเด็กกะโปโลแบบมึงหรอก มึงจงดีใจไว้ซะนะที่กูไม่ชอบกินของซ้ำไม่แน่มึงอาจจะได้ทำแค่งานที่มันใช้แรงก็ได้ "

" ค่ะ ฟ้าขอแค่ตอนกลางวันให้ฟ้าได้ออกไปทำงานประจำแค่นั้นก็พอค่ะ เพราะหลังจากเลิกงานแล้วคุณจะโขกสับฟ้ายังไงก็ได้ คุณต้องเข้าใจด้วยนะคะว่าหลังจากที่ฟ้าเป็นอิสระแล้วฟ้าก็ต้องมีเงินไปตั้งตัวเหมือนกัน "

    เหมือนฟ้าบอกออกไป ถึงแม้ว่าเธอจะทำงานใช้หนี้แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ต้องมีเงินเก็บบางส่วนเอาไว้สำหรับเลี้ยงชีพตอนที่เขาปล่อยตัวเธอออกไปเหมือนกัน

" ก็ถือว่าฉลาดใช้ได้ มึงเป็นคนแรกเลยนะที่กล้าต่อรองกับกูแบบนี้แต่อย่าต่อรองให้มันมากนักเพราะกูให้ได้เท่านี้ ถ้าอย่างนั้นมึงออกไปก่อนกูจะร่างสัญญาแล้วคืนนี้จะไปให้มึงเซ็นต์....ถึงเตียง "

    ฮันเตอร์เน้นย้ำคำสุดท้ายให้กับเธอได้ฟังทำเอาเหมือนฟ้าถึงกับสะดุ้งหน้าร้อนผ่าวจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ เขากล้าพูดจาทะลึ่งขนาดนี้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันเป็นวันแรกเลยหรือ

" หึ อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลย กูไม่เชื่อหรอกนะว่ามึงจะไร้เดียงสาจริงๆ กูผ่านผู้หญิงแบบพวกมึงมาเยอะแล้ว มารยาแค่นี้หลอกกูไม่ได้หรอก ออกไปได้แล้วเดี๋ยวลูกน้องกูจะพามึงไปส่งเอง "

" คุณจะให้ฟ้าไปอยู่ที่ไหน "

    ร่างเล็กถามเพราะทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอมีแค่เสื้อยืดสีขาวเก่าๆกับกางเกงยีนส์ขายาวที่ใส่ติดตัวมาเท่านั้น

" ที่ไหนเดี๋ยวมึงก็รู้เองนั่นแหละ ออกไปได้แล้ว "

    ฮันเตอร์กดต่อสายหาลูกน้องให้ไปส่งเธอบนที่พักของเขาที่อยู่ที่นี่พร้อมกับบอกให้หาข้าวของเครื่องใช้ให้เธอให้เรียบร้อยในแบบที่เขาชอบ เขาไม่คิดจะพาเธอกลับบ้านใหญ่หรอกนะเพราะสถานที่แห่งนั้นเป็นสถานที่ที่คนสำคัญเท่านั้นจะเข้าออกได้นางบำเรอขัดดอกแบบเธอไม่มีสิทธิ์