๓ ในเมื่อฟูจวินชอบทรง (โต) นี้ข้าก็ต้านไม่ได้

๓

ในเมื่อฟูจวินชอบทรง (โต) นี้ข้าก็ต้านไม่ได้

ลานกิจกรรมโปรดของชิงป๋ายทู่ยามนี้เหลือเพียงนางกับคนที่เข้ามาแทรกแซงกิจกรรมโปรดเท่านั้น เขาใช้มือเปล่ากลับด้านไข่และเผือกมันโดยไม่ต้องใช้ที่คีบ สร้างความตะลึงให้หญิงสาวจนนางมองมือเขาสลับกับใบหน้าตาแป๋ว

“ฟูจวินไม่ร้อนหรือเจ้าคะ”

ใจจริงหญิงสาวอยากถามเขาว่า ‘เจ้าร้อนหรือแกล้งไม่ร้อนกันแน่’ ดีว่าชนะเสียงในหัวได้จึงถามไปเช่นนี้

“ความร้อนเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอันใด ฟูจวินเจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่จะมาพ่ายแพ้ให้กับความร้อนบนเปลือกไข่ เปลือกมันได้อย่างไร”

ชิงป๋ายทู่ไม่พูดอะไรนอกจากอมลมเข้าปากบริหารกล้ามเนื้อบนใบหน้า พยักหน้าเบา ๆ อย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเขา ด้านชายหนุ่มเห็นหญิงสาวมองของกินไม่ละสายตาก็หยิบอันที่คิดว่าสุกแล้วมาปอกให้นาง

“รับไป”

ชิงป๋ายทู่ยิ้ม กำลังจะยื่นมือไปรับแต่ชายหนุ่มชักมือหนีเสียก่อน

“ไม่ต้องจับเอง มันร้อน”

เขาหมายถึงจะป้อนใช่หรือไม่

ชิงป๋ายทู่ไม่คิดอะไรมาก ยื่นหน้าเข้าไปใกล้มือเขาแล้วเป่าลมเบา ๆ ให้มันหวานเย็นตัวลงถึงค่อยอ้าปากจะกัดกิน ชายหนุ่มละสายตาไปมองทางอื่นแล้วพูดเสียงเบา

“ข้าหมายถึงให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าช่วยจับ”

กึก!

ชิงป๋ายทู่ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อตั้งสติได้ก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าจับของร้อนแทน นางไม่ได้เขินอายที่ตนเข้าใจผิดไปเอง ใครใช้ให้เขาพูดไม่ชัดเจน

“ตอนดึกแล้วอย่าทานเยอะ เพียงชิ้นนี้ก็พอแล้ว เป็นเด็กต้องเข้านอนเร็ว ๆ ร่างกายจะได้เจริญเติบโตได้เต็มวัย เข้าใจหรือไม่”

ชิงป๋ายทู่เงยหน้ามองเขาเมื่ออีกฝ่ายปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนเหมือนยามที่ไท่จื่อเกอเกอพูดกับนาง

ที่จริงนางมีความสงสัยเรื่องนี้อยู่พอสมควร เมื่อเขาทำให้นางรู้สึกว่าขณะนี้เขาปลอดภัยน่าเข้าใกล้ นางจึงเอ่ยถามข้อข้องใจด้วยสีหน้าใสซื่อ

“ช่วงบ่ายข้าพอจะเห็นเจี่ยเจีย [1] ทั้งสองท่านแล้ว ฟูจวินเห็นข้ายังไม่เติบโตพอใช่หรือไม่เจ้าคะ ถึงชอบทรงนั้น ทรง เอ่อ…”

ชิงป๋ายทู่เว้นคำพูดสุดท้ายเอาไว้แล้วก้มลงมองหน้าอกของตัวเอง

“เจ้า!”

คราวนี้เป็นอูต้าฉงแล้วที่หน้าแดงก่ำไปไม่เป็น เขาไม่คิดว่านางจะถามออกมาตามตรงเช่นนี้

“ไม่ต้องอายเจ้าค่ะ ในตำราบอกไว้แล้วว่าสามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง ฟูจวินมีเรื่องคับข้องใจใดบอกข้าได้”

สีหน้าชิงป๋ายทู่ยังคงใสซื่อ แววตากระจ่างใสไม่มีคลื่นอารมณ์ใด

ชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจ อารมณ์ตีกันไปหมดจนแม้แต่เขาเองก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่นางต้องเข้าใจ

“ฮูหยิน ต่อให้เราจะแต่งงานกันแล้วเจ้าก็ยังเป็นสตรี ฟูจวินเป็นบุรุษ กล่าวคำพูดใดต้องนึกถึงสถานะความต่างของเราบ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงห้ามพูดเรื่องนี้กับบุรุษอื่น”

ชิงป๋ายทู่รีบยกมือปฏิเสธ

“ข้าไม่พูดกับคนอื่นแน่นอนเจ้าค่ะ ฟูจวินวางใจ”

บอกให้เขาสบายใจนางก็กัดมันหวานในมือ คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบเมื่อครู่ไม่ถูกพูดถึงอีก

นางกลับมาให้ความสนใจกับตำราในมืออีกครั้ง กัดหนึ่งคำก็หันไปจ้องตัวอักษรบนตำรา ผ่านไปสองหน้าแล้วถึงค่อยกัดคำต่อไป อูต้าฉงเองก็ไม่ได้รบกวนนาง นอกจากจะช่วยย่างมันเผาแล้วยังจ้องปฏิกิริยานางอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งนางเปิดอ่านไปสี่หน้า ใบหน้าน่ารักก็เงยหน้าขึ้นจากเนื้อหาในตำรา ท่าทางมีคำถาม

“ทำไม หรือไม่เข้าใจศัพท์คำใด ฟูจวินช่วยเจ้า”

อูต้าฉงปัดมือแล้วยื่นมือมาให้หญิงสาว ชิงป๋ายทู่ไม่ได้ส่งตำราไปให้เขาเพราะว่าไม่ได้มีปัญหาเรื่องคำศัพท์

“ข้าเรียนเก่งเจ้าค่ะฟูจวิน แต่ข้าไม่เข้าใจเรื่องหนึ่ง หากว่าไม่มีใจรักมั่นต่อกันแล้ว ไยต้องฝืนอยู่กันต่อไปด้วย”

คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันเพราะสงสัยว่านางกำลังอ่านตำราใดอยู่กันแน่

ไม่รอช้ายื่นมือไปแย่งตำราในมือนางมาเปิดอ่านหน้าปกในทันที

“ชีพม้วยชีวาวาย เจ้ากำลังอ่านนิยายรักอยู่หรือ”

“นี่ไม่ใช่นิยายเจ้าค่ะ เรียกหนังสือชีวิต รวมเรื่องจริงของนักเขียนจากประสบการณ์โดยตรง ไม่ได้แต่งขึ้น”

ชิงป๋ายทู่แย่งตำราในมือชายหนุ่มกลับมา สำรวจด้วยว่าเขาทำตำรานางเลอะหรือไม่

ดีที่ไม่เลอะ

เห็นท่าทางเบาใจหลังสำรวจตำราของนาง เขาก็เอ่ยคำพูดที่แฝงความโอ้อวดไม่เบา

“ฟูจวินนำทัพชนะครั้งนี้นอกจากจะได้เลื่อนขั้นเป็นขุนนางบู๊ขั้นสองแล้วยังได้รับพระราชทานเงินทองมากมาย อย่าพูดถึงตำราเล่มเดียวเลย เงินฟูจวินสามารถซื้อได้ทั้งร้าน

ไม่สิ! เอาตำราของทุกร้านมารวมกันก็ยังเหลือเงินไว้ถมที่อีกมาก ฮูหยินไม่ต้องกังวลว่าตำราจะเลอะไป”

ชิงป๋ายทู่มองหน้าเขา สีหน้าคิดอย่างไรแสดงออกทางใบหน้าหมด

นอกจากเย่อหยิ่ง ชอบทรงโตแล้วยังโอ้อวดอีก

“ทำไม คิดว่าฟูจวินโอ้อวดหรือ”

ในใจนางตอบไปแล้วว่า ‘ใช่’ แต่สิ่งที่เอ่ยออกไปกลับเป็นคำถามแทนคำตอบ

“ดึกแล้ว ฟูจวินไม่ไปหาพี่สาวทรงที่ชอบหรือเจ้าคะ เดี๋ยวข้าก็จะไปนอนแล้ว รบกวนข้าแบบนี้เมื่อไรร่างกายจะเติบโตเต็มวัย”

“พวกนางจะอยู่ในฐานะอนุเท่านั้น ฟูจวินพากลับมาที่นี่ด้วยก็ถือเป็นการรับผิดชอบอย่างหนึ่งแล้ว อีกอย่างคืนนี้ฟูจวินจะค้างที่เรือนผิงอัน ยามที่เราอยู่ด้วยกันห้ามพูดถึงพวกนางอีก”

คะ ค้างกับข้าเช่นนั้นหรือ ไม่เอาด้วยหรอก

“แต่เรือนผิงอันมีเพียงห้องเดียวเจ้าค่ะ”

“แล้วอย่างไร ในเมื่อเราต้องนอนด้วยกัน”

อูต้าฉงไม่อ้อมค้อม ยิ่งเห็นท่าทางต่อต้านของนาง หว่างคิ้วยิ่งขมวดเข้าหากัน

“เตียงข้าเล็กนิดเดียว นอนไม่พอหรอกเจ้าค่ะ หากฟูจวินมีความต้องการแบบบุรุษ มีสองคนที่พร้อมทำหน้าที่อยู่นะเจ้าคะ เตือนความจำให้”

คราวนี้ไม่เพียงอูต้าฉงเท่่านั้นที่พูดตามตรง แม้แต่ชิงป๋ายทู่ก็ปฏิเสธออกไปตามตรงเช่นกัน

ตำราบอกแล้ว บุรุษที่มีสตรีหลายคนมักจะซ่อนโรคบางอย่างเอาไว้ บางทีฟูจวินอาจจะ…

ชิงป๋ายทู่หยุดความคิดของตัวเองเพียงเท่านั้น รู้สึกขนลุกจนต้องสะบัดตัวไล่ความรู้สึกนั้น

“ป๋ายทู่! ท่าทางแบบนี้หมายความว่าอย่างไร คงไม่ใช่ในตำราของเจ้าบอกอะไรไว้ใช่หรือไม่”

เขาทราบได้อย่างไรว่าข้าดำเนินชีวิตแบบในตำรา เพิ่งสนทนากันได้ไม่เท่าไรเดาใจข้าได้ขนาดนั้นเชียวหรือ

“เอาเป็นว่าคืนนี้ฟูจวินไปค้างกับเจี่ยเจียทั้งสองเถิดเจ้าค่ะ ข้าชินกับการต้องนอนคนเดียวมาทั้งชีวิตแล้ว ไม่ต้องมีเพื่อนนอนด้วยก็ได้”

คำก็ไล่สองคำก็ไล่ อูต้าฉงไม่เคยรู้สึกว่าตนไม่เป็นที่ต้องการขนาดนี้มาก่อน

“จวนนี้เป็นของข้า ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็เป็นของข้ารวมถึงเจ้าเช่นกันป๋ายทู่ เพราะฉะนั้นคืนนี้ข้าจะนอนที่ใดล้วนเป็นสิทธิ์ของข้า”

ชิงป๋ายทู่มองหน้าหล่อเหลานิ่ง นางเริ่มคิดแล้วว่าเขาเป็นคนประเภทชอบเอาชนะ

ตอนนี้ข้ากลายเป็นสิ่งที่แพ้ไม่ได้แล้วหรือ

“ฟูจวินอยากเอาชนะข้าหรือเจ้าคะ”

คำถามที่หลุดมาจากปากเล็กจิ้มลิ้มของสตรีตัวบางทำบุรุษร่างหนาเช่นเขาสั่นสะท้านได้

“ป๋ายทู่ ไยมองเรื่องนี้เป็นการเอาชนะที่ต้องตัดสินกันแพ้ชนะด้วย หรือเจ้าไม่พอใจที่ข้าพาพวกนางกลับมาที่จวน หากเป็นเช่นนั้นข้าจะส่งพวกนางกลับชายแดนไปเดี๋ยวนี้เลย”

ข้าไม่เชื่อหรอก รอให้ข้าส่ายหน้าไม่เป็นไรนะสิ หากเป็นแบบนั้นข้าก็จะทำให้ท่านสมหวัง

“ฟูจวินยังหนุ่มยังแน่น จะมีสตรีไว้คอยปรนนิบัติ ข้าเข้าใจได้เจ้าค่ะ ตำราสอนหญิงบอกแล้วไม่ให้สตรีคิดเล็กคิดน้อยเรื่องนี้ ข้าจะทำตัวว่าง่าย นั่งตำแหน่งฮูหยินเอกของฟูจวินโดยไม่ทำตัวระรานสตรีที่ฟูจวินพาเข้าจวนมาด้วย”

ใช่! ตำราสอนหญิงไม่ให้สตรีคิดเล็กคิดน้อยเรื่องบุรุษมีสามภรรยาสี่อนุ แต่อย่าหวังว่าจะได้แตะตัวข้าเลย

ชิงป๋ายทู่มองเขาตาใสภายใต้ความคิดที่ไม่ได้ใสซื่อเช่นแววตา แม้แต่นักรบที่อ่านกระดานหมากของข้าศึกออกก็ยังไม่รู้ว่านางคิดอันใดอยู่

“เจ้าแสดงความใจกว้างเช่นนี้ฟูจวินก็เบาใจ แต่เรื่องความใจกว้างก็คือความใจกว้าง ไม่อาจหักล้างเรื่องที่ฟูจวินจะค้างที่นี่ได้”

ชิงป๋ายทู่ถึงกับคอตกทันทีเมื่อได้เห็นท่าทางมั่นคงดั่งขุนเขาของเขา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วชวนเขาเข้ามานอนให้จบ ๆ ไปเสีย

“ในเมื่อฟูจวินยืนยันเช่นนั้นก็เชิญเข้ามาด้านในเถิดเจ้าค่ะ เดินทัพมาทั้งวันแล้วคงเหนื่อย อยากพักผ่อน”

บทจะว่าง่ายก็ว่าง่ายเลยหรือ

“เดินทางเพียงเท่านี้ไม่ทำให้ฟูจวินเหนื่อยล้าได้ ไปเถอะ! ฟูจวินไม่อยากให้เจ้าตากอากาศหนาวนาน”

ว่าแล้วเขาก็ทำท่าเอื้อมมือมาจับมือบาง ทว่านางสลับมือข้างนั้นไปถือตำราทำให้เขาพลาดโอกาส

ท่าทีต่อต้านอย่างตรงไปตรงมาของนางทำหัวใจเขาคันยุบยิบ มันเขี้ยวจนเผลอขบกราม

หากนางหันมามองเขาสักนิดจะเห็นว่าแววตาของชายหนุ่มในตอนนี้ เสือชมชื่อ [2]

เป็นกำลังใจให้กระต่ายน้อยว่าจะรอดพ้นกรงเล็บเสือหิวในคืนนี้ไปได้หรือไม่!

ทางด้านเสี่ยวเซฺว่ที่ยังไม่เข้านอนเพราะรอคุณหนูก่อนทำท่าจะเดินตามชิงป๋ายทู่ไปด้วย ทว่าเก่ออินดึงแขนนางเอาไว้เสียก่อน

“นุ่มนิ่มไม่ต้องตามไป”

เสี่ยวเซฺว่ถลึงตาใส่เก่ออินอย่างไม่เกรงใจที่เขาอายุมากกว่า นางไม่ได้ติดใจที่เขาเรียกนางนุ่มนิ่ม แต่ติดใจที่อีกฝ่ายมาแตะเนื้อต้องตัวนางโดยไม่ได้รับอนุญาต

“ข้าไม่ตามคุณหนูไปก็ได้ แต่ไม่ต้องมือไม้ถึงเช่นนี้ ถึงข้าจะเป็นสาวใช้แต่ก็ถือว่าเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน หวังว่าองครักษ์เก่อจะไม่ลืมความจริงในข้อนี้”

ว่าแล้วก็สะบัดหน้าใส่เขาแล้วเดินจากไป

สาวใช้ยังฤทธิ์เยอะแบบนี้ ลองจินตนาการถึงคนเป็นเจ้านายดู จะฤทธิ์เยอะสมกันหรือไม่

---

[1] เจี่ยเจีย (姐姐) พี่สาว

[2] ต้าฉง (大虫) หมายถึง เสือ

ส่วน ป๋ายทู่ (白兔) ชื่อนางเอก หมายถึง กระต่ายขาว