๔ ใครว่ากระต่ายไม่มีกรงเล็บ

๔

ใครว่ากระต่ายไม่มีกรงเล็บ

กระต่ายดูเป็นสัตว์ไร้พิษสง แต่ใครว่ากระต่ายจะไม่มีกรงเล็บ ยิ่งเป็นกระต่ายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีไม่ให้ต้องใช้เล็บขุดดิน เล็บยิ่งยาวกว่ากระต่ายป่า

หากดื้อรั้นขึ้นมาเสือก็ยังต้องยอมแพ้!

“ข้ารู้เจ้าค่ะว่าจวนแห่งนี้เป็นของฟูจวิน แต่ในเมื่อเรือนผิงอันถูกจัดสรรให้เป็นเรือนส่วนตัวของข้าแล้ว ฟูจวินก็ต้องเคารพความเป็นส่วนตัวของข้าโดยการนอนตั่ง ข้าในฐานะที่เป็นเจ้าของห้องนอนเตียง”

ชิงป๋ายทู่กอดอกชี้แจงอย่างจริงจัง นางปฏิเสธครั้งนี้เป็นครั้งที่ห้าแล้ว!

หากเขาดื้อรั้นจะนอนเตียงเดียวกับนางให้ได้ ไม่แคล้วถูกนางต่อว่าว่าใช้กำลังบังคับฝืนใจกัน สุดท้ายคืนนี้เขาก็ต้องระเห็จตัวเองมานอนที่ตั่งโดยนางหาที่นอนมาให้…

ส่วนเขาเป็นคนปูที่นอนเอง!

“ฟูจวินก็เห็นว่าข้าแรงน้อย จะฆ่าไก่สักตัวยังไม่ได้เลยเจ้าค่ะ เรื่องปูที่นอนฟูจวินต้องลงแรงเองแล้ว”

อูต้าฉงปูที่นอนเองโดยไม่เรียกสาวใช้หรือองครักษ์ให้เข้ามาช่วย ทั้งยังไม่ให้หญิงสาวทำเพราะเอ็นดูที่นางตัวเล็กบางเพียงเท่านี้

“หากฟูจวินไม่ใช่แม่ทัพที่ผ่านการนอนกลางดินกินกลางทรายมาแล้ว คงต้องพูดประโยคนี้ ข้าก็คุณชายเจ้าก็คุณหนูแล้ว ใครปูที่นอน”

ชิงป๋ายทู่นิ่งไปหลังคิดตามคำพูดของชายหนุ่ม

เมื่อคิดว่าตนดูเอาเปรียบเขาเกินไปก็เดินเข้าไปช่วยอีกฝ่ายปูที่นอน ทว่าเมื่อนางเดินไปเขาก็ปูเสร็จแล้ว…

เอนกายลงนอนในตอนที่นางมายืนตรงหน้าพอดี!

“เปลี่ยนใจอยากให้ฟูจวินไปนอนเตียงนุ่มด้วยหรือ”

ชิงป๋ายทู่หันหลังใส่เขาแล้วเดินหนีในทันที เพราะเช่นนี้ถึงไม่เห็นรอยยิ้มมุมปากของเขา

ชิงป๋ายทู่เอนกายลงนอน ไม่ได้เปลี่ยนไปใส่ชุดบางเบาเช่นเดียวกับตอนที่นอนคนเดียว

นางถอดเสื้อคลุมแขวนเอาไว้โดยที่เสื้อด้านในยังเป็นตัวเดิมกับที่ใส่ไปผิงไฟด้านนอก ทำให้กว่าจะนอนหลับก็ต้องพลิกกายซ้ายขวาอยู่หลายครั้ง ท่าทางของนางทำให้ชายหนุ่มที่มองผ่านความสลัวของโคมไฟไปทีเตียงนอนเล็กนั้นเป็นประกายอ่อนโยน

คงไม่ชินกับการมีใครนอนในห้องด้วยสิท่า ไม่เป็นไร ต่อไปเดี๋ยวเจ้าก็ชินเอง

เช้าวันต่อมาเรื่องที่อูต้าฉงกลับมาเมืองหลวงวันแรกก็ไปค้างที่เรือนผิงอันนั้นกระจายไปทั่วจวนแม่ทัพ

หลายคนที่เคยหนักใจว่าสองอนุจะทำให้ฮูหยินเอกตกที่นั่งลำบากเริ่มเบาใจ

และฝ่ายที่เคยมีความมั่นใจมาเสมออย่างสองอนุก็เริ่มหนักใจว่าตนจะมีชีวิตอย่างไรในจวนแม่ทัพ

ทางด้านพ่ายพ่ายอนุวัย 29 หนาวไก่แก่แม่ปลาช่อนนั้นเคยคิดว่าทรวดทรงกระชากใจบุรุษของนางจะต้องมัดใจชายหนุ่มไปได้อีกนานแน่ก็เริ่มสั่นคลอน

“...ทำอย่างไรดีพ่ายพ่าย ท่านแม่ทัพยิ่งเป็นคนที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ด้วย ทำอย่างไรถึงจะเรียกความสนใจจากท่านแม่ทัพมาได้”

พ่ายพ่ายเดินไปเดินมาในเรือนหลังเล็กที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่าง แม้จะไม่ได้หรูหราเท่าเรือนใหญ่แต่ก็ถือว่าดีกว่าบ่าวรับใช้ในจวน

นางเดินมาหยุดอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ หมุนซ้ายหมุนขวาก่อนที่ความมั่นใจจะกลับมา มุมปากที่แต้มสีแดงชาดเอาไว้เหยียดยิ้มเมื่อนึกถึงหน้าเสี่ยวหลิน

“ยายเด็กนั่นก็มาตั้งนานแล้วมิใช่หรือพ่ายพ่าย แต่สุดท้ายท่านแม่ทัพก็หนีความหวานมาหาความเผ็ดร้อนอย่างข้า นอกจากข้าแล้วใครจะรับความหนักหน่วงของเขาได้เท่าข้า อย่างไรข้าก็ยังมีที่ยืนในจวนนี้”

เมื่อสบายใจแล้ว พ่ายพ่ายก็เดินไปเลือกชุดใหม่ในหีบ เมื่อเห็นว่าชุดดูเรียบร้อยเกินไป นางก็อาศัยที่ตนมีฝีมือในการตัดเย็บตัดแต่งชุดใหม่ให้ดูเป็นตัวเองมากขึ้น

สำคัญที่สุดต้องเน้นทรวดทรงขยี้ใจชาย!

ทางด้านเสี่ยวหลินอนุภรรยาวัย 20 หนาวที่มีภาพลักษณ์สดใสคล้ายชิงป๋ายทู่นั้นนับว่าหนักใจกว่าพ่ายพ่ายนางเป็นสาวใช้ของอูต้าฉงมาก่อนย่อมทราบอะไรมาไม่น้อย

“ทู่ทู่ ชิงป๋ายทู่ ข้าอยากจะเห็นนักว่าเป็นสตรีเช่นไร เป็นแบบไหนถึงทำให้ท่านแม่ทัพ…ฮึ่ม!”

เสี่ยวหลินสะกดความไม่พอใจเอาไว้ เดินตึง ๆ ออกจากเรือนไปเรือนใหญ่

ไม่มีใครห้ามนางให้อยู่แต่เรือนของตนเองเท่านั้น ดังนั้นนางจึงถือวิสาสะมาหาแม่ทัพหนุ่มที่เรือนใหญ่ ก่อนที่จะได้คำตอบว่าเขายังอยู่ที่เรือนผิงอัน

“เรือนผิงอันของฮูหยินหรือ”

“อนุหลินฟังไม่ผิด ได้โปรดกลับไปรอที่เรือนก่อน หากท่านแม่ทัพกลับมาที่เรือนใหญ่แล้วมีคำสั่งใดจะให้สาวใช้ไปบอกที่นั่น”

อูไน่เป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น สีหน้าเรียบเฉยของเขาทำให้นางไม่กล้าขัดคำพูด หมุนตัวเดินกลับไปรอที่เรือนตนเองแม้ในใจจะไม่ยินยอม

เมื่อเสี่ยวหลินเดินจากไปแล้ว เก่ออินที่ไม่ได้รู้จักนิสัยของอนุสาวดีก็เดินเข้ามาหาอูไน่

“หน้าคล้ายฮูหยินน้อยนัก”

อูไน่หันไปมองตามหลังเสี่ยวหลินก่อนที่จะตวัดสายตามามองสหาย

“ท่านแม่ทัพช่วยนางไว้จากโจรป่า เพราะหน้าตาที่คล้ายกับฮูหยินน้อยกระมังถึงรับนางเป็นสาวใช้ก่อนที่จะ…

นั่นแหละ! ท่านแม่ทัพสั่งไว้แล้วให้เจ้าส่งสาวใช้เข้าไปเป็นสายในเรือนนาง ฮูหยินเป็นพระนัดดาฮองเฮา อย่าให้ความหึงหวงของสตรีทำให้เกิดภัยต่อจวนแม่ทัพเป็นอันขาด”

เก่ออินพยักหน้ารับ เตรียมไปช่วยพ่อบ้านเหมาคัดบ่าวรับใช้ส่งเข้าไปในเรือนของอนุทั้งสอง อูไน่ยังรั้งอยู่ที่เรือนใหญ่ ส่วนอูตูนั้นรอติดตามอูต้าฉงที่เรือนผิงอัน

ณ เรือนผิงอัน

ชิงป๋ายทู่นั่งตาปรืออยู่หน้าโต๊ะอาหารที่ส่งกลิ่นหอมฉุยเพราะถูกปลุกก่อนเวลานอนปรกติเพื่อมาทานอาหารเช้า สายตาของนางว่างเปล่ามาก แม้แต่ตอนที่คีบเต้าหู้ร้อน ๆ เข้าปากก็ยังหลับตาเคี้ยว

“ฮูหยินทานก่อน อยากจะนอนค่อยไปนอนต่อก็ได้ อาหารเช้าสำคัญที่สุด”

ชิงป๋ายทู่กลืนเต้าหู้ลงท้อง

“อาหารเช้าสำคัญสำหรับคนที่ใช้พลังงานตอนเช้า ข้าไม่ได้ทำงาน ไม่ได้ทำอันใดเลยเจ้าค่ะ ทานไข่ต้มแค่ฟองเดียวพลังงานก็ถมเถ”

นี่ไม่ใช่เวลาอาหารของนาง ชิงป๋ายทู่แทบจะกลืนข้าวไม่ลง หากทานต่อไปอีกสักสามคำนางคิดว่าตนสามารถอาเจียนออกมาได้

เมื่อฝืนกายไม่ไหวก็วางตะเกียบลง ส่ายหน้าให้เขาบอกว่าตนทานต่อไม่ไหวแล้ว…

อยากนอน!

“เห็นทีสองปีมานี้เจ้าจะใช้ชีวิตอิสระจนเกินไป…แต่ไม่เป็นไร! วันนี้ถือว่าเจ้ายังไม่คุ้นเคย ต่อไปฟูจวินจะทำให้เจ้าชินกับการตื่นตอนเช้าและนอนในเวลากลางคืน มิใช่กลางวันนอนหลับ กลางคืนตาสว่างใส”

เหตุใดเขาพูดเหมือนต้าเกอของข้าไม่มีผิด เขากับต้าเกอคงไม่ได้เป็นสหายกันกระมัง

“ฟูจวินอายุ 27 เท่าต้าเกอของข้าเลยเจ้าค่ะ ไม่ได้เป็นสหายกันใช่หรือไม่”

“จะเป็นสหายกันได้ต้องอายุเท่ากันด้วยหรือ ไท่จื่อ 26 ชันษา ฟูจวินยังเป็นสหายร่วมเรียนของพระองค์เลย”

พี่ชายคนโตของชิงป๋ายทู่นามว่าชิงชาง อายุ 27 หนาวเป็นรองเสนาบดีกระทรวงการคลัง ขุนนางบุ๋นอนาคตไกล ส่วนพี่ชายคนรองชิงยี่ถาน ศิลปินที่ผลงานภาพวาดมีราคาเป็นอันดับของเมืองหลวงวัย 25 หนาว

มารดาของชิงป๋ายทู่รอมานานหลายปีกว่าจะได้ลูกสาวคนนี้ เพราะฉะนั้นจึงรักและตามใจนางที่สุด ให้อิสระในการใช้ชีวิตเต็มที่ หากการออกเรือนครั้งนี้นางไม่มีความสุขก็พร้อมทวงคืนบุตรสาวกลับมาได้ทุกเมื่อ

“อ้อ เช่นนั้นแล้วเป็นสหายกันหรือไม่เจ้าคะ”

ชิงป๋ายทู่ตีสีหน้าจริงใจใส่ชายหนุ่ม หนึ่งเพราะอยากทราบจริง ๆ สองเพราะจะได้หาเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจของเขาให้เลิกบังคับนางทานอาหารเช้าเสียที

“แน่นอน ชิงชางก็เป็นสหายร่วมเรียนของไท่จื่อ ว่าแต่เจ้าถามเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม หรือจะหาเรื่องไม่ทานอาหารเช้า คิดว่าฟูจวินรู้ไม่ทันเจ้าหรือ”

ไยฉลาดเช่นนี้

“ทานต่ออีกสักคำ ฟูจวินรู้นะว่าเจ้าอยู่จวนก็ชอบไม่ทานอาหารเช้า ท่านพ่อตาตามใจเจ้า ท่านแม่ยายยิ่งไม่คิดขัดใจเจ้า นอกจากชิงชางแล้วก็ไม่มีใครบังคับเจ้าได้”

ชิงป๋ายทู่จากที่หดคอลงเพราะไม่อยากทานยืดกายขึ้นทันทีเพราะสนใจเรื่องของเหล่าเกอเกอทั้งหลายแล้ว

“ฟูจวินรู้เรื่องของข้าเยอะเพียงนี้ เราไม่ได้เพิ่งเจอกันครั้งแรกที่ห้องหอหรือเจ้าคะ”

อูต้าฉงอยากยื่นมือไปบีบปลายจมูกเล็กนัก

นางไม่เคยชายตามองข้าสักครั้งเลยหรือ

“เสี่ยวทู่ทู่ ข้าเป็นสหายพี่ชายเจ้า แม้จะไม่สนิทกันมากนัก แต่เจ้าไม่เคยเห็นหน้าข้าในตอนที่เข้าวังเลยหรือ”

สรรพนามเปลี่ยนแล้ว กระต่ายน้อยตื่นตูมรับอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงของสิ่งรอบตัวได้ง่ายเผลอหดคอลง

“แค่เดินเข้าวังก็เหนื่อยแล้วเจ้าค่ะ อีกอย่างท่านก็อายุมากกว่าข้าถึง 10 ปี ใครจะคิดว่าวันหนึ่งจะได้แต่งงานเป็นสามีภรรยากัน”

อาหารเช้าวันนี้ไม่น่ารับประทานสำหรับแม่ทัพหนุ่มแล้ว ที่ผ่านมาเขามักได้รับความสนใจจากสตรีในเมืองหลวงขนานนามให้เขาเป็นแม่ทัพทรงเสน่ห์ ต่างตามหาภาพเหมือนของเขากันให้ควั่ก

ทว่าฮูหยินที่เขาตบแต่่งด้วยกลับเพิ่งเห็นหน้าตาเขาเป็นครั้งแรกก็ในห้องหอ

แล้วเขาจะไม่เสียความมั่นใจได้อย่างไร!

มือหนาวางตะเกียบลงโต๊ะแล้วดื่มชาเป็นการปิดท้ายอาหารมื้อเช้า ชิงป๋ายทู่เห็นเช่นนั้นก็ก้มหน้ายิ้มในทันที

รอดแล้วข้า

“อย่าเพิ่งดีใจไป ตอนเที่ยงฟูจวินจะมาทานด้วย”