๒ เสี่ยวทู่ทู่โดนแทรกแซงกิจกรรมโปรด

๒

เสี่ยวทู่ทู่โดนแทรกแซงกิจกรรมโปรด

อูต้าฉงกลับมาจากถวายรายงานที่ท้องพระโรงแล้วโดยให้รถม้าที่โดยสารอนุทั้งสองกลับมารอที่จวนแม่ทัพก่อน เสร็จจากถวายรายงานแล้วถึงขี่ม้ากลับจวนพร้อมกับองครักษ์อีกสองนายนามว่าอูไน่และอูตู

ทั้งสองได้ร่วมแซ่อูเพราะเป็นเด็กกำพร้าไม่ทราบที่มาที่ไปของตน นายท่านผู้เฒ่าอูที่จากไปหลายปีแล้วรับอุปการะทั้งสองและให้ร่วมแซ่ด้วย เพียงแต่ไม่ได้เข้าผังทำเนียบตระกูล

“หยุด~”

อูต้าฉงดึงบังเหียนม้าเมื่อมาถึงหน้าประตูจวน เขากวาดสายตามองหาบางอย่าง ทว่าก็เห็นเพียงบ่าวรับใช้และองครักษ์เท่านั้นที่มาต้อนรับตน

“ยินดีต้อนรับคุณชายใหญ่กลับจวน”

อูต้าฉงมีน้องสาวร่วมสายเลือดหนึ่งคนแต่ออกเรือนไปก่อนที่เขาจะแต่งงาน พอกลับสู่จวนแม่ทัพก็ได้รับการเรียกขานเช่นเดิมอีกครั้ง

“ขอบคุณทุกคนที่มาต้อนรับ แยกย้ายกันไปทำหน้าที่เถอะ”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

ทุกคนทยอยกันเข้าไปในจวนทำหน้าที่ของตนเอง เท้าใหญ่รั้งท้ายบ่าวไพร่ ดวงตายังคงกวาดมองโดยรอบคล้ายกำลังหาอะไรอยู่

พ่อบ้านเหมาเห็นเช่นนั้นก็โค้งตังลงให้อย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยตอบ

“แม่นางทั้งสองถูกจัดแจงเข้าเรือนที่จะให้พักเรียบร้อยแล้วขอรับคุณชาย”

อูต้าฉงหยุดสายตาที่กำลังกวาดหา ไม่พูดอะไรตอบกลับพ่อบ้านเหมานอกจากถอนหายใจให้แล้วเดินตึง ๆ ไปที่เรือนใหญ่ของตน

พ่อบ้านเหมาและเก่ออินไม่เข้าใจท่าทางนี้ ต่างจากอูไน่และอูตูที่สบตากันครู่หนึ่งพร้อมส่งยิ้มให้อย่างรู้กัน

ทางด้านชิงป๋ายทู่…

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู!”

ชิงป๋ายทู่สะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนใจของเสี่ยวเซฺว่ ร่างบางในชุดนอนตัวบางผ้าลื่นมือค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพราะถูกขัดจังหวะฝันหวาน

“เอะอะอะไรแต่เช้าเสี่ยวเซฺว่”

เสี่ยวเซฺว่มองข้ามท่าทางหงุดหงิดของเจ้านาย จับมือบางเอาไว้แล้วเขย่าเบา ๆ

“ไม่เช้าแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ตอนนี้บ่ายแก่แล้ว ท่านแม่ทัพกลับจวนมาแล้วเจ้าค่ะ”

ชิงป๋ายทูนิ่งไป ไม่ใช่เพราะว่าชายหนุ่มกลับจวนมาแล้ว แต่เป็นเพราะถูกย้ำว่านางไม่ได้ฝันไป

เหตุการณ์บนคอหอยก็คือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน!

“อ้อ แล้วอย่างไร”

“คุณหนูต้องไปต้อนรับท่านแม่ทัพได้แล้วเจ้าค่ะ ต่อให้ไปแล้วจะไม่ได้ทำอะไร ให้ท่านแม่ทัพเห็นหน้าก็ยังดี”

ชิงป๋ายทู่เอนกายลงนอนอีกครั้ง ตอบเสี่ยวเซฺว่ในใจว่าชายหนุ่มเห็นหน้านางแล้ว

พรึบ!

แต่เมื่อคิดได้ว่าเขาอาจจำหน้านางไม่ได้ ชิงป๋ายทู่ก็ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

“เจ้าคิดว่าท่านแม่ทัพจะจำหน้าข้าได้หรือไม่”

เสี่ยวเซฺว่ส่ายหน้า

“จำไม่ได้หรือ”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูอย่าเผลอเรียกว่าท่านแม่ทัพจนติดปากสิเจ้าคะ ให้เรียกฟูจวิน…ฟูจวินไหนลองเรียก”

เสี่ยวเซฺว่ร้องโอ๊ยทันทีเมื่อชิงป๋ายทู่ยื่นมือมาบีบแก้มนิ่มขาวจนเห็นเลือดฝาดข้างแก้ม

“ย้ำข้าเหลือเกินนะคำนี้ ข้าไม่ไป ข้าไม่เรียก”

ว่าแล้วก็ปล่อยมือจากแก้มนิ่มแล้วเอนตัวลงนอนอีกครั้ง คราวนี้ต่อให้สาวใช้จะเขย่ามือนางเท่าไรหรือพยายาม

จะฉุดนางให้ลุกขึ้นนั่งนางก็ไม่ยอม ขืนตัวเอาไว้จนในที่สุดเสี่ยวเซฺว่ก็เหนื่อยแล้วเลิกคะยั้นคะยอไปเอง

“บ่าวยอมแพ้แล้วก็ได้เจ้าค่ะคุณหนู”

เสี่ยวเซฺว่ดึงที่นอนของตนที่เก็บเอาไว้ใต้เตียงชิงป๋ายทู่ออกมา นอนเคียงบ่าเคียงไหล่เจ้านายแล้วตื่นในเวลาไล่เลี่ยกันอีกครั้งในช่วงตะวันลับฟ้า จันทราเข้ามาแทนที่

“อื้อ~เสี่ยวเซฺว่ยามใดแล้ว”

เจ้าของนามฝืนกายลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตาเบา ๆ งัวเงียไม่แพ้เจ้านายของตน

“น่าจะยามซวี [1] แล้วเจ้าค่ะคุณหนู”

“ถึงว่า หิวหน่อย ๆ”

ชิงป๋ายทู่ยังคงนอนอยู่บนเตียงเช่นเดิมแต่ไม่ได้หลับตาแล้ว นางกำลังคิดอยู่ว่าดึกนี้จะทานอะไรดี สุดท้ายเมื่อคิดไม่ออกก็เป็นเผือก มัน ไข่เหมือนเดิม

เมื่อคิดในส่ิงที่อยากทานได้แล้วก็ให้เสี่ยวเซฺว่ไปเตรียมสิ่งที่นางต้องการ ส่วนนางจัดการตัวเองด้วยการมัดผมอย่างง่าย ๆ แทนการรวบขึ้นแล้วปักปิ่น

สวมชุดคลุมเสื้อกันหนาวแล้วถือตำราออกมาด้านนอกลานหิมะใกล้สวนในเขตเรือนของนางซึ่งมีรั้วกั้นเอาไว้เพื่อกันสายตาคนนอกและเพื่อความเป็นส่วนตัว

“คุณหนู ของมาแล้วเจ้าค่ะ”

เสี่ยวเซฺว่ถือตะกร้าที่จัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วเพราะทางครัวทราบกิจวัตรประจำวันของฮูหยินน้อยแล้วเตรียมไว้คอยท่า เสี่ยวเซฺว่เพียงเดินไปเอาแล้วยกมาที่เรือนผิงอันเท่านั้น

“ก่อไฟเลย หนาว ๆ”

“สักครู่เจ้าค่ะคุณหนู”

ชิงป๋ายทู่นั่งลงบนตั่งเล็กที่ด้านหน้ามีเตาฟืนอันเล็กสำหรับเอาไว้ย่างของรับประทาน ในขณะเดียวกันก็เป็นการผิงไฟท่ามกลางอากาศหนาว

ชิงป๋ายทู่ชอบกิจกรรมนี้มาก นอกจากจะไม่ต้องอุดอู้อยู่ในห้องแล้วยังได้อิ่มท้องและเพลิดเพลินไปกับตำราที่นางหลงใหล กว่าจะกลับเข้าไปนอนอีกครั้งได้ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแทบจะทุกวัน

ในคืนที่เหน็บหนาว นอกจากนางจะมีเสี่ยวเซฺว่ที่มักจะหลับก่อนเป็นเพื่อนก็ยังมีเตาเผาอีกอันหนึ่ง

“ซี๊ด~ร้อน!”

ชิงป๋ายทู่เงยหน้าขึ้นมาจากตำรามองไปยังเสี่ยวเซฺว่ที่สะดุ้งเพราะความร้อนจากเปลือกไข่

“ไม่ไหวก็วางลงก่อน อย่าเพิ่งฝืน”

ไข่ที่ทั้งสองเอามาปิ้งผ่านการนึ่งมาแล้ว เสี่ยวเซฺว่ที่ไม่อยากฝืนสังขารตัวเองทิ้งไข่ลงกับตะกร้า ยกนิ้วจับหูให้คลายความร้อน ดวงตายังจับจ้องไข่ใบนั้นเขม็ง

ชิงป๋ายทู่เห็นแบบนั้นก็หัวเราะเบา ๆ

“หิวหรือไม่อยากพ่ายแพ้กันแน่ ปลอบกระเพาะหน่อยว่าอย่างเพิ่งงอแง เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว”

เสี่ยวเซฺว่ไม่อยากพ่ายแพ้อย่างที่ชิงป๋ายทู่กล่าว นางฝืนตัวเองอีกครั้งจับเกล็ดหิมะเอาไว้ให้มือเย็นก่อนที่จะลงมือปลอกไข่ในตอนที่มือยังมีความเย็นอยู่

“สำเร็จ! บ่าวให้คุณหนูกินก่อนเจ้าค่ะ”

เสี่ยวเซฺว่ยื่นไข่ที่ปลอกเสร็จแล้วให้เจ้านายในวัยเดียวกับตน ทว่าชิงป๋ายทู่กลับส่ายหน้า

“ไม่ เจ้าเพิ่งจับหิมะมาแล้วยังไม่ได้ล้างมือ”

“คุณหนู~”

เสี่ยวเซฺว่เรียกเจ้านายเสียงอ่อนทันทีเมื่อโดนหยอกล้อเข้า ชิงป๋ายทู่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเสียงใส

ไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงหัวเราะของนางกระทบหูคนที่กำลังเดินเข้ามาในเรือนผิงอัน

“เหตุใดข้าได้ยินเสียงนางดังจากด้านนอก”

เก่ออินที่เดินตามหลังเจ้านายมาด้วยยิ้มแห้ง

“ขออภัยท่านแม่ทัพ เรื่องนี้ข้าน้อยไม่ได้รายงานไปในจดหมายด้วยขอรับ”

อูต้าฉงจ้องเก่ออินนิ่ง ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีสำนึกผิดแล้วถึงได้เดินไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงของหญิงสาว

เสี่ยวเซฺว่ที่นั่งหันหน้ามาทางทางเดินตาเบิกกว้าง แต่ปากกล่าวอันใดไม่ออกเพราะมีไข่อยู่เต็มปาก ชิงป๋ายทู่ในตอนนั้นกำลังมีสมาธิอยู่กับการปอกมันหวาน

เมื่อปอกได้ครึ่งหนึ่งแล้วก็กัดเข้าปากเต็มคำ เคี้ยวหมุบหมับอย่างมีความสุขเพราะได้เนื้อตามที่ต้องการ

“ดึกแล้วยังไม่นอนอีกหรือ”

ปากเล็กจิ้มลิ้มที่กำลังเคี้ยวเนื้อมันหวานชะงักอยู่เพียงเท่านั้น แต่ไม่นานก็ยืนขึ้นเต็มความสูง หันมามองเขาโดยที่ในปากยังมีเนื้อมันหวานอยู่ นางค่อย ๆ เคี้ยวพยายามไม่ให้อีกฝ่ายจับสังเกต

แต่มีหรือที่จะรอดพ้นสายตาคมดุจเหยี่ยวไปได้!

“ว่าอย่างไร ทำไมมานั่งตากหิมะอยู่ตรงนี้”

คำถามของเขาทำให้นางต้องเร่งกลืน คราวนี้ชัดเจนจนชายหนุ่มไม่ต้องสังเกตก็เห็นอย่างแจ่มชัด

“ฟูจวินมาได้อย่างไรเจ้าคะ”

เสี่ยวเซฺว่ยิ้มเต็มใบหน้าเมื่อคุณหนูของนางเรียกคำว่า ‘ฟูจวิน’ ได้เต็มปากทั้งที่ก่อนหน้านี้ปฏิเสธที่จะกล่าวคำนี้

ฟะ ฟูจวิน

แม้แต่อูต้าฉงเองก็ยังนิ่งไปกับคำเรียกนี้ เก่ออินเม้มปาก มองชายหนุ่มกับหญิงสาวสลับกัน ฮูหยินน้อยย่อมมอง

แม่ทัพหนุ่มตาแป๋ว ก็รอดูว่าท่าทีของเจ้านายเขาจะเป็นอย่างไร ตอบกลับเช่นไร

“ข้าไม่เห็นเจ้าไปต้อนรับก็เลยมาหา”

…แล้วเขาก็ปล่อยผ่าน ไม่ติดใจที่นางเรียกเช่นนี้!

“เมื่อช่วงกลางวันข้าไปรับฟูจวินที่หน้าเมืองแล้วเจ้าค่ะ เห็นทีฟูจวินจะจำหน้าข้าไม่ได้จริง ๆ”

ชิงป๋ายทู่ก้มหน้าลงต่ำเอ่ยประโยคหลังเสียงเบา ทว่าอูต้าฉงกลับได้ยินคำพูดของนางอย่างชัดเจน

ยามนี้อูต้าฉงได้รับคำตอบแล้วว่านางเพิ่งเคยเห็นหน้าเขาตอนเข้าหอเป็นครั้งแรก…

ต่างจากเขาที่เห็นนางจนชินตาแล้ว!

“อ้อ เช่นนั้นกลับเข้าเรือนเถอะ ดึกแล้วอย่ามาตากอากาศหนาวอยู่ข้างนอกเลย หากเจ้าป่วยเป็นอันใดขึ้นมา ฮองเฮาและไท่จื่อจะทรงตำหนิข้าได้”

นี่คือกิจกรรมที่นางโปรดปราน ชิงป๋ายทู่รีบต่อสู้เพื่อตัวเองทันทีเพื่อที่นางจะได้ทำกิจกรรมนี้ต่อไป

“ฟูจวินวางใจ ข้าผิงไฟอยู่หน้าเตาทุกวัน ร่างกายชินแล้ว ไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยเลยเจ้าค่ะ”

อูต้าฉงกอดอกเมื่อเห็นเด็กเริ่มแสดงความดื้อดึงต่อหน้าเขาแล้ว

“เช่นนั้นก็ได้ ฟูจวินจะนั่งเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

ว่าแล้วเขาก็เดินเข้าไปนั่งหน้าเตาแย่งเก้าอี้ตัวเตี้ยของเสี่ยวเซฺว่ ท่าทางที่ดื้อดึงไม่แพ้กันของเขาทำเอาชิงป๋ายทู่เผลอทำแก้มป่อง ในใจคิด…

ยังจะมารบกวนข้าอีก

---

[1] ยามซวี คือ 19.00-20.00 น.