๕ ฟูจวินคำนี้ไม่ใช่ใครจะเรียกก็ได้

๕

ฟูจวินคำนี้ไม่ใช่ใครจะเรียกก็ได้

ชิงป๋ายทู่ดีใจที่ฟูจวินของนางไม่ได้มาทานอาหารเที่ยงด้วยกันเพราะติดงานในกองทัพ นางจึงผลัดเปลี่ยนไปใส่ชุดผ้าลื่น อาศัยช่วงเวลาที่เป็นเจ้าของห้องเพียงคนเดียวนอนอย่างสบายในชุดเบาสบายตัวบาง

“…คุณหนูเจ้าคะ”

การนอนที่แสนสบายของชิงป๋ายทู่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียกของเสี่ยวเซฺว่

ทักษะการนอนของชิงป๋ายทู่ไม่ธรรมดา ทักษะการปลุกของเสี่ยวเซฺว่ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน

นางอาศัยว่าตัวเองตัวใหญ่กว่าชิงป๋ายทู่ อุ้มนางขึ้นจากเตียงแล้วพานางไปหลังฉากบังลมเพื่อแต่งตัว

อุ้มกันขนาดนี้แล้ว ชิงป๋ายทู่ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่น นางอำนวยความสะดวกให้สาวใช้ทุกอย่าง

ยืนนิ่ง ๆ ยื่นแขนให้นางสวมชุดชั้นสามและสี่ให้ตามด้วยเสื้อคลุมกันหนาว บิดผ้าที่อยู่ในถังน้ำอุ่นให้หมาดแล้วส่งผ้าให้ชิงป๋ายทู่เช็ดหน้าเอง

“เสี่ยวเซฺว่ เราจะไปไหนกันหรือ ถึงต้องแต่งตัวด้วยชุดหลายชั้นขนาดนี้”

“ไปทานข้าวที่เรือนใหญ่เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพกลับมาจากค่ายทหารแล้ว”

ชิงป๋ายทู่ตื่นเต็มตาในทันที

“ไปทานข้าวเรือนใหญ่!”

“เจ้าค่ะ บ่าวเห็นอนุของท่านแม่ทัพวนเวียนอยู่แถวเรือนใหญ่ ไม่แน่ว่าอยากมาสำรวจคู่ต่อสู้ คุณหนูจะแพ้ไม่ได้นะเจ้าคะ”

เสี่ยวเซฺว่พูดอย่างใส่อารมณ์ไม่น้อย แต่พอเห็นสีหน้าของคุณหนู ท่าทีก็เบาลง

“บะ บ่าวพูดอันใดผิดหรือเจ้าคะคุณหนู”

“เจ้าเห็นตำแหน่งฮูหยินเอกของข้าเป็นอะไร อยู่ในตำแหน่งนี้แล้วต้องไปประชันกับใครอีก ได้เป็นเอกแล้วยังจะต้องกุมหัวใจให้ได้ด้วยหรือ”

เสี่ยวเซฺว่ก้มหน้างุด เริ่มเข้าใจความหมายของคุณหนูแล้ว เรียกเจ้านายเสียงอ่อย

“คุณหนู…”

“เรื่องหัวใจห้ามกันไม่ได้ หากหัวใจรักใครไม่ต้องพยายามก็รัก ชาติตระกูลข้าอยู่ในระดับนี้ ไม่ต้องแข่งกับใครข้าก็สามารถมีชีวิตที่ดีได้จนช่วงสุดท้ายของชีวิต แต่อนุสอง

คนนั้นไม่เหมือนกัน หากนางไม่แข่งขันก็ไม่มีที่ยืนในจวนนี้ เพราะฉะนั้นเราอย่าไปเพิ่มความกดดันให้พวกนางเลย”

เสี่ยวเซฺว่ถอนหายใจในความใจดีของคุณหนูตน ไม่คะยั้นคะยอให้กระต่ายน้อยต้องย้อมสีของตัวเอง

ช่วยชิงป๋ายทู่ถอดชุดออกจนใส่เพียงสามชั้นเท่านั้น คือชั้นในสุดสีขาว ชั้นที่สองสีเหลืองอ่อนและชั้นที่สามเป็นเสื้อคลุมกันหนาวตัวนอกสุด

“ค่อยเบาตัวหน่อย ไปเถอะ”

ชิงป๋ายทู่เบาตัวและเบาใจเพิ่มขึ้นมาก นางเดินนำเสี่ยวเซฺว่ที่ถือร่มกันหิมะสีน้ำตาลตามหลังคุณหนู

เมื่อเดินออกมานอกชายคาแล้วก็กางร่มให้นางแล้วพากันเดินฝ่าหิมะไปที่เรือนใหญ่ ไม่คิดว่าระหว่างทางจะได้พบเห็นเหตุการณ์บางอย่างเข้า

“มีเรื่องอันใดกับข้า”

เสี่ยวเซฺว่สัญชาตญาณสตรีร้องเตือนให้นางดึงตัวคุณหนูหลบเข้าที่ซ่อนก่อน ชิงป๋ายทู่ทันเห็นว่าสองร่างที่ยืนอยู่หน้าเรือนใหญ่คืออูต้าฉงและอนุภรรยาของเขา

“เสี่ยวเซฺว่ เสียมารยาท”

“ไม่เสียเจ้าค่ะ เราจะเดินไปทางนี้อยู่แล้ว เป็นสองคนนั้นมาสนทนาตัดหน้าเราเอง”

ชิงป๋ายทู่ยอมรับการกระทำนี้ไม่ได้ ดันตัวให้สาวใช้ไปแอบฟังเพียงคนเดียว ส่วนนางถอยห่างออกมาไม่อยากได้ยินไม่อยากเห็นเรื่องที่ทั้งคู่สนทนากัน

“…ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ในเมื่อให้โอกาสข้าเข้าเมืองหลวงมาแล้ว ไยไม่ยอมให้ข้าปรนนิบัติเจ้าคะ จะในฐานะสาวใช้ก็ดี อนุก็ดี คืนนี้มาหาข้าที่เรือนได้หรือไม่”

“ข้ามีหน้าที่ต้องปรนนิบัติเจ้าหรือ ที่พาเจ้ามาที่นี่ ให้การดูแล มอบเรือนให้ก็นับว่ามีความรับผิดชอบต่อเจ้ามากแล้ว”

เสี่ยวหลินน้ำตาร่วงเผาะ ยื่นมือไปหาชายหนุ่มหวังจะจับแขน ทว่าเขากลับแสดงท่าทางรังเกียจนางด้วยการถอยหลังออกห่าง

“ที่นี่ไม่ใช่ชายแดน ฮูหยินของข้ายังอยู่ที่นี่ทั้งคน นอกจากข้าจะต้องให้เกียรตินางแล้ว เจ้าก็ต้องให้เกียรตินางเช่นกัน”

เสี่ยวหลินเม้มปากแสดงท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจที่ตนไม่ได้เกิดมาฐานะสูงส่ง

“ท่านแม่ทัพจะทอดทิ้งข้าหรือเจ้าคะ ฟูจวิน…”

“หุบปาก!”

เสี่ยวหลินสะดุ้งเพราะไม่เคยได้รับการตวาดเช่นนี้จากอูต้าฉงมาก่อน

“ท่านแม่ทัพ เสี่ยวหลินไม่ใช่ภรรยาของท่านแม่ทัพหรือเจ้าคะ”

“คนที่จะเรียกข้าว่าฟูจวินได้คือฮูหยินเอกของข้าเท่านั้น ก่อนหน้าที่ข้าจะพาเจ้ากลับมาที่นี่ด้วย เจ้ารับปากกับข้าว่าอย่างไรจำไม่ได้แล้ว หรือจะต้องให้ข้าช่วยเตือนความจำอีกครั้ง”

เสี่ยวหลินนึกถึงสถานการณ์ก่อนที่จะได้นั่งรถม้ากลับมาที่เมืองหลวงด้วย ตอนนั้นอูต้าฉงมอบเงินหนึ่งหีบใหญ่ให้นางไปตั้งตัว เพื่อเป็นการตัดขาดกับนางไม่ให้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งไปยิ่งกว่านี้

ที่ผ่านมานางรู้ว่าตนจะไม่ได้สถานะใดไปมากกว่าสาวใช้อุ่นเตียง เพราะวันแรกที่เขาช่วยเหลือนางจากโจรป่า นางก็คุกเข่าขอร้องเขาว่าจะดูแลรับใช้เขาตลอดไปในฐานะสาวใช้ แต่เมื่อได้ข้ามขั้นถึงขั้นอุ่นเตียงมาแล้ว

ต่อให้จะเทียบกับพ่ายพ่ายที่เติบโตมาจากหอคณิกาไม่ได้ แต่นางก็นับว่าตนเป็นสตรีของชายหนุ่มไปแล้ว

ก่อนที่จะกลับเมืองหลวง เสี่ยวหลินได้คุกเข่าอีกครั้งว่าไม่ขออันใดเพียงแค่ได้ตามกลับมารับใช้เขาที่เมืองหลวง หากไม่มีเขานางก็ไม่มีที่ให้ไป อูต้าฉงเห็นนางไร้พ่อขาดแม่ ไม่มีครอบครัวถึงได้ยอมให้นางตามกลับมาด้วย แต่ต้องแลกกับการที่นางห้ามเรียกร้องสิ่งใดต่อจากนี้อีกแล้ว

หากขัดขืนไล่ออกจากจวน!

“เมื่อครู่เจ้ากลืนคำพูดตัวเองแล้วรู้ตัวหรือไม่”

เสี่ยวหลิวสะดุ้งเฮือก รีบคุกเข่าลง นางยังทำใจไม่ได้ที่จะต้องไปจากจวนแม่ทัพในตอนนี้

“เสี่ยวหลินทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ เสี่ยวหลิวจะไม่เรียกร้องสิ่งใดจากท่านแม่ทัพแล้วเจ้าค่ะ”

ภาพสาวงามน้ำตาไหลพรากไม่ได้ทำให้อูต้าฉงใจอ่อนเลยสักนิด เขาไม่มีความละอายใจต่อนางเพราะนี่คือสิ่งที่เขาตกลงกับนางตั้งแต่เริ่ม

หากเขายังไม่เด็ดขาด คนที่ต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้ย่อมเป็นฮูหยินเอกที่เขาเต็มใจมอบสถานะคนร่วมเรียงเคียงหมอนให้ เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่มีอารมณ์และความต้องการ แม้เขาจะไถ่ถอนพ่ายพ่ายมาจากหอคณิกา ข้ามขั้นกับสาวใช้ แต่เสร็จสมอารมณ์หมายแล้วก็แยกย้าย

ไม่มีใครเคยได้ค้างคืนกับเขา!

“จำไว้ ไม่ว่าเจ้าหรือพ่ายพ่ายก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวข้า หากยังอยากมีชีวิตที่สุขสบายไม่ต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำแบบเมื่อก่อน อย่าคิดกระทำการใดให้ฮูหยินของข้าไม่สบายใจ”

เอ่ยเพียงเท่านั้นเขาก็เดินขึ้นเรือนจากไป ไม่หันมามองหน้าเสี่ยวหลินอีกเลย

เสี่ยวหลินน้ำตานองหน้า เดินกลับเรือนของตนเองปล่อยโฮโดยไม่อายใคร เมื่อสถานการณ์ตรงหน้าคลี่คลายแล้ว เสี่ยวเซฺว่ก็เดินกลับไปหาคุณหนูของนางที่กำลังย่อกายนั่งมองปลาในสระ

ใบหน้าน่ารักส่งยิ้มให้ปลาตัวน้อยคล้ายเอ็นดูนัก ไม่ได้สนใจเลยว่าฟูจวินของตนสนทนาเรื่องใดกับเสี่ยวหลิน

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวได้ความมาแล้วเจ้าค่ะ”

“หยุด! ไม่ต้องพูด ข้าไม่อยากฟัง เรื่องนี้เป็นเจ้าที่แอบฟังผู้อื่น ข้าไม่เกี่ยว”

ชิงป๋ายทู่รีบยกมือขึ้นอุดหู ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปที่เรือนใหญ่โดยมีเสี่ยวเซฺว่วิ่งดุกดิกตามมาด้วย

เก่อยินที่กอดอกมองภาพนี้ผ่านหน้าต่างมุมปากผุดรอยยิ้มเอ็นดู

อูต้าฉงที่นั่งจิบชาอยู่เห็นเช่นนั้นก็ยื่นหน้าไปดู ดวงตาที่ฉายความคุกรุ่นเมื่อครู่เริ่มมีความอ่อนโยนเข้ามาแทนที่ อดใจรอไม่นานร่างบางในชุดสีที่เหมาะกับนางก็เดินนำเสี่ยวเซฺว่เข้ามาในห้องอาหาร

“ฟูจวิน”

นางย่อกายลงคารวะเขาตามธรรมเนียม เมื่อเขาผายมืออนุญาตให้นั่งได้ นางก็หย่นก้นลงนั่งเก้าอี้ที่เก่ออินเลื่อนออกให้ เดินผสมวิ่งเมื่อครู่ทำให้นางเผลอหายใจทางปาก ริมฝีปากเผยอออกน้อย ๆ

ดวงตาของนางมองเขาเพียงตอนที่เดินเข้ามาเท่านั้น แต่เมื่อนั่งลงก็โดนอาหารตรงหน้าแย่งความสนใจไปจนสิ้น เป็นอีกครั้งที่อูต้าฉงรู้สึกว่าตนไม่ได้เป็นที่น่าสนใจของฮูหยิน

“ฮูหยิน ทานได้”

ชิงป๋ายทู่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มติดมุมปากน้อย ๆ ตอนเที่ยงคือเวลาอาหารของนาง ดังนั้นไม่ต้องฝืนทานนางก็สามารถอิ่มเอมกับอาหารตรงหน้าได้เต็มที่

อาหารวันนี้มีทั้งหมดห้าอย่าง พระกระโดดกำแพง เคาหยก ปลานึ่งซีอิ๊ว น้ำแกงเผ็ด กุ้งนึ่งน้ำจิ้มซื่อชวน ส่วนข้าวนั้นมีทั้งข้าวสวยและข้าวต้ม

ชิงป๋ายทู่เลือกทานข้าวต้ม เสี่ยวเซฺว่ตักข้าวต้มผักให้นายสาวหนึ่งถ้วยแล้วถอยออกห่าง ชิงป๋ายทู่ตักข้าวต้มคำน้อย ๆ ทานในขณะเดียวกันดวงตาก็จับจ้องไปที่อาหารแต่ละจานตาละห้อย

ไม่ใช่ว่านางไม่อยากทานปลาและกุ้ง แต่นางไม่ชอบให้มือเปื้อนอาหารจึงคีบเฉพาะส่วนที่ตะเกียบของนางคีบได้เท่านั้น เสี่ยวเซฺว่เห็นคุณหนูไม่ทานกุ้งของโปรดก็ปวดใจ แต่ด้วยความเกรงใจอูต้าฉงจึงไม่ได้ไปยืนแกะกุ้งให้คุณหนูเช่นตอนที่ตนทำอย่างทุกที

“ฟูจวินได้ยินมาว่าเจ้าชอบกินกุ้ง เหตุใดไม่แตะเลย”

ชิงป๋ายทู่ช้อนตาขึ้นมองเขา กำลังคิดอยู่ว่าจะตอบไปตามความจริงดีหรือไม่

ชายหนุ่มที่อ่านสีหน้าเสี่ยวเซฺว่ออกก็ยื่นมือไปยกจานกุ้งมาใกล้ ๆ แล้วลงมือแกะกุ้งจากหนึ่งตัวเป็นสองตัว จากสองตัวเป็นทั้งหมด

จะเอาคนเดียวหมดจานเลยหรือ

ชิงป๋ายทู่กลืนน้ำลาย ในใจคิดไปแล้วว่าเขาจะฮุบจานนี้เพียงคนเดียว จนกระทั่งเขายื่นจานกุ้งที่แกะเปลือกแล้วมาให้ เอ่ยถ้อยคำที่นางอยากได้ยินที่สุดในตอนนี้

“ฟูจวินให้เจ้าหมดเลย”

เพียงเท่านี้เขาก็ได้รับรอยยิ้มงดงามจากฮูหยินน้อยในทันที ในตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มคิด…

ฮูหยินของข้าซื้อด้วยกุ้งเพียงจานเดียวได้แล้วหรือ