บทนำ

บทนำ

3 ปีก่อน

“จะเอาแบบนี้ใช่ไหมพี!” เสียงหวานตะคอกถามแฟนหนุ่มที่เอาแต่นั่งเล่นเกมไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง

“อย่าเพิ่ง!” เขาตอบกลับ แต่สองมือยังคงจับโทรศัพท์ไม่ปล่อย

“ผู้หญิงคนนั้นคือใคร!!” เธอตวาดเสียงใส่ แต่อีกคนก็ยังง่วนอยู่กับการเล่นเกมอย่างเอาเป็นเอาตาย จนความอดทนของเธอหมดลง

ฟรึ่บ

“เฮ๊ย นับดาว!!” คิ้วเข้มขมวดเป็นปมทันทีที่โทรศัพท์ในมือถูกกระชากออกไป ปฐพีลุกขึ้นพยายามแย่งของตัวเองกลับมา “เฮ๊ย!!”

“ถามว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!!”

“ก็บอกว่าพี่ในคณะไงวะ ถามทำไมนักหนางงอะไร!”

“พี่ในคณะจำเป็นต้องแอดไลน์มาปะ แอบคุยกันมานานแค่ไหนแล้วอะ”

“อย่างี่เง่าว่ะนับ เอาโทรศัพท์มาจะเล่นเกม”

“ไม่ นับไม่ได้งี่เง่า”

“ที่กำลังทำนี่แหละที่เรียกว่างี่เง่า จะระแวงอะไรขนาดนั้นวะ!”

“ก็เพราะที่ผ่านมาไม่เคยทำให้เชื่อใจได้เลยไง!!” เธอตะคอกใส่เขาสุดเสียง ดวงตาร้อนผ่าว ๆ ก่อนจะรู้สึกว่ามีน้ำใส ๆ กำลังไหลอาบแก้มตัวเอง

ใช่ เธอร้องไห้

อีกแล้ว…

ช่วงแรกคบกันดูแลกันดี มีอะไรบอกทุกอย่าง ไม่เคยมีความลับให้เกียรติกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง แต่พอผ่านไปได้แค่ปีเดียวอีกฝ่ายก็เริ่มมีพฤติกรรมที่ต่างจากเดิม

เขามักจะมีความลับ หวงโทรศัพท์และมีจำนวนยอดฟอลโล่ในช่องทางโซเชี่ยลจากผู้หญิงมากหน้าหลายตาเพิ่มขึ้นในทุก ๆ วัน จนนับดาวอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกคนมีแค่เธอจริง ๆ หรือไม่

แต่พอเอาประเด็นพวกนี้ขึ้นมาพูดทีไร ก็จะจบด้วยคำพูดเดิม ๆ ไม่มีอะไร แค่ฟอลเอง นี่เพื่อน นั่นน้อง คนนี้เพื่อนของเพื่อนอีกที ไม่ได้คิดอะไร

แต่ล่าสุดที่เธอเจอคือมีผู้หญิงคนหนึ่งทักหาแฟนของตัวเองทางแชทส่วนตัว ด้วยข้อความที่ว่า

‘จะมาอีกไหม?’

ถึงแม้ปฐพีจะอธิบายเหตุผลไปแล้วว่าหมายถึงไปเตะบอลที่สนามอีกไหม เพราะทั้งคู่เจอกันที่นั่น

แต่คำถามคือ แลกฟอลกันทำไม?

เพิ่งเจอกันแต่กดฟอลกันทั้งยังมาถามแบบนี้หมายความว่ายังไง เป็นใครบ้างจะไม่สงสัย

บวกกับพักหลังมานี้ ปฐพีไม่ค่อยอยู่ห้อง เขาชอบออกไปข้างนอกและกลับมาในเวลาดึกดื่น อยู่ด้วยกันน้อยลง พูดคุยกันน้อยลง จนความเหินห่างในความสัมพันธ์เริ่มขยายวงกว้าง

แล้วยิ่งมีเรื่องให้คอยระแวงแบบนี้ นับดาวก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาไม่ได้มีแค่เธออย่างปากว่า

“ร้องไห้อีกละ ทะเลาะกันทีไรร้องไห้ตลอด”

“แล้วจะทำให้ร้องทำไมวะ” เธอตอบกลับทั้งน้ำตา เสียงสั่นไปหมด

“คิดมากเองแล้วก็มาลงที่พีตลอดปะ!”

“ไม่ได้คิดมาก ที่ถามก็เพราะมันเกิดขึ้นจริงหมดแล้วเลยถาม ถามหาเหตุผลไม่ใช่แค่การขึ้นเสียงใส่แล้วปัดตกคำถามของนับ!”

“ปัดตกตรงไหน ก็บอกว่าพี่ในคณะไง!”

“พี่ในคณะจะทักมาทำไมวะ คุยที่คณะมันไม่พอรึไง ทำไมจะต้องติดต่อกันทางโซเชี่ยลอีก!!”

“โคตรงี่เง่าเลย ก็บอกว่าพี่ พี่ พี่อะเข้าใจไหม!!!” ปฐพีตะคอกใส่ เขากระชากโทรศัพท์มาจากมือของเธอ ซึ่งนับดาวก็ยอมปล่อยมันแต่โดยดี

เธอยืนมองหน้าเขาทั้งน้ำตา ไม่มีคำพูดอะไรเล็ดลอดมา มีเพียงเสียงสะอื้นและร่างบางที่สั่นเทา คนตัวเล็กปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดที่จะเช็ดมันออก

เพราะต่อให้เช็ด มันก็ไหลออกมาอีกรอบอยู่ดี

ปฐพีเล่นโทรศัพท์ต่อหน้าตาเฉย ไม่ได้สนใจแฟนสาวที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างกาย เสียงร้องไห้ของเธอดังเข้ามาในโสตประสาทไม่หยุด จนความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเป็นคนอารมณ์ร้อน โมโหง่ายและขี้หงุดหงิด ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจึงเผลอตะคอกใส่เธอตลอด ทั้งตั้งใจให้อีกฝ่ายเงียบและไม่ได้ตั้งใจ

แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เธอกังวล เขาไม่ได้มีใครนอกจากนับดาว พวกผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ใครไม่รู้ที่อยากทำความรู้จักกับเขา

ทั้งที่ตัวปฐพีเองตั้งใจปฏิเสธไป แต่เพราะเพื่อนในกลุ่มอยากได้ช่องทางติดต่อจึงใช้บัญชีโซเชี่ยลของเขาเป็นช่องทางในการทักหาผู้หญิงพวกนั้นได้ง่าย ๆ โดยไม่ต้องไปเสียเวลาสืบหรือตามหาภายหลัง

และนั่นทำให้นับดาวเกิดระแวงเขาเอง

“อยากมีกันอยู่ไหม” หลังจากเงียบไปนาน คำถามแรกหลุดออกจากปากหญิงสาว

ปฐพีชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบเธอแต่กลับเลือกที่จะเงียบ เพราะเขายังใจร้อนอยู่ หากพูดอะไรไปตอนนี้จะทำให้ทะเลาะกันมากกว่าเดิม

“ถาม”

“อือ” เขาตอบผ่านเสียงในลำคอโดยที่ไม่หันมองหน้าเธอด้วยซ้ำ

“เลิกกันเถอะ”

“…”

“เหนื่อยแล้วว่ะ” เธอบอกเสียงสั่น “ไม่อยากทนอยู่อย่างนี้แล้ว”

“…” มือที่จับโทรศัพท์อยู่ทิ้งลงข้างตัว เขามองหน้าแฟนคนแรกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“เลิกกันเหอะ เหนื่อยฉิบหายเลย” เธอบอกอีกรอบก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้โฮอีกครั้ง น้ำตามากมายพลั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

ปฐพีรีบลุกขึ้นตั้งใจจะเข้าไปกอดปลอบเธออย่างที่เคยทำเป็นประจำ แต่คนตัวเล็กดันแผงอกเขาออกทั้งยังถดตัวถอยหลังหนี เสียงสะอื้นดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ยิ่งได้ยินยิ่งเจ็บที่หัวใจ

“อย่าเข้ามาใกล้กันอีก อย่ามาเจอหน้ากันอีกนับแต่นี้ต่อไป”

“…”

“เลิกกันแล้วอย่าวนกลับมาหากันอีกเลย”

“…”

“ให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายพอ”

“แต่วันนี้วันครบรอบ… หนึ่งปี” ปฐพีเอ่ย

“หนึ่งปีหนึ่งเดือน”

“…”

“อย่าให้มีเดือนต่อไปเลย พอแค่นี้”

“นับดาว...” มือใหญ่พยายามคว้าข้อมือของเธอไว้แต่นับดาวกลับชักแขนหนี

“เลิกกัน เลิกกันเถอะพี”

“…” ปฐพีเงียบ เขาจ้องมองใบหน้าแฟนสาวที่กำลังจะกลายเป็นอดีตแฟนด้วยแววตาสั่นไหว

“อย่ามาเจอกันอีกเลย” พูดจบร่างบางก็เดินออกจากห้องไปทั้งน้ำตา

เขาที่กำลังยืนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าทำได้แค่มองแผ่นหลังของเธอที่กำลังห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ เขายืนอยู่ตรงนั้น… ที่เดิม… ไม่ได้ขยับ

คิดว่านับดาวคงจะกลับมาหาเขาอย่างที่เคยทำเป็นประจำ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววว่าคนตัวเล็กจะกลับมา

และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ปฐพีได้เห็นนับดาวในระยะใกล้

เธอจากเขาไปและไม่คิดหันกลับ