- 7 - มันเป็นของหนู

"เฮือก! ตกใจหมดเลย!"

แพรขวัญที่เพิ่งเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดแสนธรรมดาของตัวเองเสร็จ ผลักประตูห้องแต่งตัวออกมาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว 

ร่างบางถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเห็นร่างสูงของบรู๊คยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงกำแพงรออยู่หน้าประตู

"มาลอบสังหารกันหรือไงคุณลุง มายืนเงียบๆหน้าประตูคนอื่นแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ขวัญเอ๊ยขวัญมานะยัยแพร" เด็กสาวบ่นอุบอิบ ยกมือขึ้นลูบอกตัวเองป้อยๆ

บรู๊คมองท่าทางเกินจริงของยัยเด็กดื้อแล้วก็อดไม่ได้ที่จะระบายรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก 

นัยน์ตาทอดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ไร้เครื่องสำอางหนาเตอะด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

ทว่าบรรยากาศสงบสุขนั้นก็อยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที

"คุณบรู๊คขาาา"

เสียงแหลมปรี๊ดคุ้นหูดังแหวกอากาศมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างระหงของลิเดียในชุดเดรสรัดรูปสุดเปรี้ยวจะวิ่งถลาเข้ามาหาชายหนุ่ม 

ดาราสาวแทรกตัวเบียดแพรขวัญจนกระเด็นไปด้านข้าง ก่อนจะคว้าท่อนแขนแกร่งของบรู๊คไปกอดหมับ ซบหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างออดอ้อน

"คุณบรู๊คคุยธุระกับเจ๊เหมยเสร็จแล้วเหรอคะ รอนานไหมเอ่ย? ลิเดียเปลี่ยนชุดเสร็จพอดีเลยค่ะ วันนี้ลิเดียถ่ายแบบเหนื่อยมากเลย คุณบรู๊คพาลิเดียไปทานข้าวนะคะ นะคะๆ" 

ลิเดียดัดเสียงเล็กเสียงน้อย ช้อนตามองมาเฟียหนุ่มอย่างยั่วยวน

แพรขวัญที่ยืนเบ้ปากอยู่ด้านหลัง แอบกรอกตามองบน ความหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนทนไม่ไหว 

เด็กสาวจึงแอบทำปากขมุบขมิบ ล้อเลียนคำพูดและการกระทำอันแสนจะโอเวอร์ของดาราสาวอย่างเมามัน

‘บรู๊คขาาา เหนื่อยมากเลยค่าาา พาไปกินข้าวหน่อยนะค้าาา แหวะ! เลี่ยนจนจะอ้วก’

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังอินกับการล้อเลียนอยู่นั้น ลิเดียที่หางตาไวก็ตวัดสายตาหันมาเห็นพอดี

"นี่เธอ! ทำอะไรของเธอน่ะยัยเด็กเส้น! ล้อเลียนฉันงั้นเหรอ!" ลิเดียแหวลั่น ชี้หน้าแพรขวัญอย่างเอาเรื่อง

"หะ หืม? ใคร? ฉันเหรอคะ?" 

แพรขวัญสะดุ้ง รีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน ปั้นหน้าซื่อตาใสพร้อมกับยิ้มแหยๆส่งไปให้ 

"เปล่านะคะ แพรไม่ได้ทำอะไรเลย แค่... แค่ท่องบทรายงานอาจารย์ในใจเฉยๆค่ะ สงสัยปากมันจะขยับไปเอง แหะๆ"

บรู๊คที่มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างผ่านหางตาตั้งแต่ต้น ลอบกลั้นขำจนไหล่สั่นไหวเล็กน้อย 

มุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างชอบใจกับความแสบและแถสีข้างถลอกของเด็กสาว แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรายตามองลิเดียที่ยังคงเกาะแขนเขาแน่น

"กลับยัง?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นลอยๆ 

ลิเดียได้ยินดังนั้นก็หูผึ่ง นึกว่าชายหนุ่มเป็นห่วงและกำลังถามตัวเอง ดาราสาวจึงรีบฉีกยิ้มกว้าง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นทันที 

"วันนี้ผู้จัดการลิเดียไม่ได้เอารถมาค่ะ ลิเดียว่าจะกวนให้คุณบรู๊คไปส่งที่คอนโดหน่อย..."

"ฉันไม่ได้ถามเธอ"

น้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบของบรู๊ค ตัดบทลิเดียดังฉับราวกับกรรไกรตัดกระดาษ

ลิเดียหน้าเจื่อนลงในพริบตา รอยยิ้มหวานหยดย้อยค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า มือที่เกาะแขนแกร่งอยู่ค่อยๆกำเข้าหากันแน่นด้วยความอับอายและโกรธจัดที่ถูกหักหน้าตรงๆ

บรู๊คสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของดาราสาวอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วใส่คนที่ยืนทำหน้าเหลอหลาอยู่ไม่ไกล

"ฉันถามเธอแพรขวัญ กลับยังไง?"

"อ๋อ... ถามหนูหรอกเหรอคะ?" 

แพรขวัญชี้ที่ตัวเอง งุนงงเล็กน้อยที่จู่ๆเขาก็มาสนใจเรื่องการเดินทางของเธอ 

"ก็... อาจจะนั่งรถเมล์ค่ะ ถ้าสายไหนมาก็ขึ้นสายนั้นแหละ ไม่ก็อาจจะแท็กซี่มั้งคะ ทำไมเหรอคะ?"

"เดี๋ยวฉันไปส่ง" บรู๊คเอ่ยเสียงเรียบ ตัดสินใจแทนเสร็จสรรพ

"ห๊ะ? ไปส่งหนู? ไปส่งทำไมคะ ไม่เป็นไรค่ะ หนูเกรงใจ อีกอย่างทางกลับหอหนูมันไม่ได้ไปทางเดียวกับคฤหาสน์คุณสักหน่อย" แพรขวัญรีบปฏิเสธ พยายามโบกมือไปมา

"คุณบรู๊คคะ! ทำไมคุณถึงต้องไปส่งยัยเด็กนี่ด้วยล่ะคะ ลิเดียไม่ยอมนะ" ลิเดียทนไม่ไหว โวยวายขึ้นมาอีกครั้ง กระทืบเท้าเร่าๆเหมือนเด็กถูกขัดใจ 

"ลิเดียเป็นคนรู้จักคุณนะคะ ยัยนี่มันก็แค่นางแบบโนเนมกระจอกๆ คุณจะลดตัวไปส่งมันทำไม!"

คำพูดดูถูกที่หลุดออกมาจากปากของดาราสาว ทำให้แพรขวัญที่ตอนแรกกะจะปฏิเสธบรู๊คถึงกับคิ้วกระตุก ความดื้อรั้นและอยากเอาชนะปะทุขึ้นมาในอกทันที

ด่าฉันกระจอกงั้นเหรอ ได้! งั้นมาดูกันว่าคนกระจอกๆอย่างฉันจะทำอะไรได้บ้าง

เด็กสาวเหยียดยิ้มร้ายกาจในใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูไร้เดียงสา เธอเดินนวยนาดเข้าไปประชิดตัวร่างสูงใหญ่ของบรู๊ค แล้วถือวิสาสะสอดแขนเล็กเรียวเข้าไปควงแขนแกร่งของมาเฟียหนุ่มเอาไว้แน่น ซบหัวลงบนต้นแขนของเขาอย่างออดอ้อน

"อุ๊ย! จริงเหรอคะคุณบรู๊ค จะไปส่งหนูจริงๆหรอคะ แหม... เกรงใจจังเลย" 

แพรขวัญดัดเสียงหวานเจี๊ยบ ช้อนตากลมโตขึ้นมองบรู๊คปริบๆ ก่อนจะปรายตาไปมองลิเดียที่กำลังยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธจัด 

"แต่ในเมื่อคุณบรู๊คอุตส่าห์เสนอตัวอยากไปส่งหนูขนาดนี้ หนผุจะปฏิเสธก็คงดูเสียมารยาทแย่เลย งั้นเรารีบไปกันเถอะค่ะคุณบรู๊คขาาา หนูหิวข้าวแล้ว"

ลิเดียอ้าปากค้าง กรีดร้องลั่นในใจเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ ยัยเด็กหน้าจืดนั่นกล้าควงแขนผู้ชายที่เธอแอบชอบมาหลายปีหน้าตาเฉย

บรู๊คก้มลงมองยัยเด็กแสบที่กำลังใช้เขาเป็นเครื่องมือยั่วโมโหศัตรู นัยน์ตาพราวระยับไปด้วยความพึงพอใจ  เขาไม่ได้สะบัดแขนเธอออกเหมือนที่ทำกับลิเดีย แต่กลับปล่อยให้เธอควงแขนเขาเอาไว้หลวมๆ

"อืม ไปสิ"

ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินนำพาแพรขวัญที่ยังคงเกาะแขนเขาแน่นออกไปจากสตูดิโอ ทิ้งให้ลิเดียยืนกระทืบเท้า กรีดร้องโวยวายด้วยความแค้นอยู่เบื้องหลังเพียงลำพัง

บรรยากาศภายในรถคันหรูเงียบสงบ แพรขวัญนั่งชิดฝั่งหน้าต่าง เธอลอบถอนหายใจยาว แอบรู้สึกผิดนิดๆที่เผลอทำตัวบ้าบิ่นควงแขนมาเฟียสุดโหดไปแบบนั้น

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายดังขึ้นทำลายความเงียบ 

แพรขวัญรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้าแคนวาสใบเก่งของตัวเองเพื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาดู แต่เพราะความรีบร้อนและของในกระเป๋าที่อัดแน่นจนเกินไป ทำให้จังหวะที่เธอดึงโทรศัพท์ออกมา มีบางสิ่งบางอย่างร่วงหล่นตามออกมาด้วย

แกร๊ก...

วัตถุชิ้นเล็กๆหล่นกระทบพรมปูพื้นรถเสียงเบา ทว่าในพื้นที่แคบๆมันกลับชัดเจน

บรู๊คที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆปรายตามองตามเสียงสัญชาตญาณ ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปหมายจะช่วยเก็บของชิ้นนั้นให้ 

ทว่าวินาทีที่ปลายนิ้วแกร่งสัมผัสเข้ากับวัตถุเย็นเฉียบโลหะ นัยน์ตาคมกริบของเขาก็เบิกกว้างขึ้น ร่างสูงชะงักค้างไปราวกับถูกแช่แข็ง

มันคือ 'เข็มกลัดรูปผีเสื้อ' ประดับคริสตัลเม็ดเล็กๆที่ดูเก่าและหมองลงตามกาลเวลา

ลวดลายของมัน... 

ขนาดของมัน... 

และรอยตำหนิเล็กๆที่ปลายปีกฝั่งขวา...

มันเหมือนกับเข็มกลัดที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในตู้เซฟนิรภัยของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

"เอ๊ะ! ขอบคุณค่ะคุณลุง หนูเก็บเอง..." แพรขวัญกำลังจะยื่นมือไปรับของคืน

หมับ!

ทว่าบรู๊คกลับกำเข็มกลัดชิ้นนั้นไว้แน่น ฝ่ามือหนาอีกข้างพุ่งเข้าคว้าหมับที่ต้นแขนเล็กของเด็กสาว บีบรัดแน่นจนแพรขวัญนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด 

นัยน์ตาที่เคยเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ดุดัน และเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อัดอั้นอยู่ภายใน

"เธอเอาเข็มกลัดอันนี้มาจากไหน?" 

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาด ดังก้องไปทั่วทั้งจนทิมที่นั่งอยู่ด้านหน้ายังต้องสะดุ้งมองผ่านกระจกมองหลัง

แพรขวัญตกใจสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองใบหน้าถมึงทึงของเขาด้วยความหวาดกลัว 

"โอ๊ย! ปล่อยนะ! หนูเจ็บ! คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย จู่ๆมาบีบแขนหนูทำไม!"

"ฉันถามว่าเธอเอาเข็มกลัดนี่มาจากไหน! ตอบมาเดี๋ยวนี้แพรขวัญ!" 

บรู๊คเค้นเสียงลอดไรฟัน แรงบีบที่ต้นแขนเพิ่มมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำในอดีตที่ถูกฝังกลบลึกตีตื้นขึ้นมาจนทำให้เขาควบคุมสติตัวเองไม่อยู่

"โอ๊ย! เจ็บนะลุง! ทำบ้าอะไรเนี่ย!" 

แพรขวัญนิ่วหน้า พยายามแกะมือคีมเหล็กของเขาออก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด

เสียงร้องประท้วงและหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอของเด็กสาว ทำให้สติของบรู๊คถูกดึงกลับมา 

ชายหนุ่มชะงัก รีบคลายมือออกจากต้นแขนเล็กทันที เขามองรอยแดงปื้นที่ปรากฏบนผิวขาวเนียนของเธอด้วยความรู้สึกผิดที่วาบขึ้นมาในอก แต่ความสงสัยและอยากรู้ก็ยังมีมากกว่า

บรู๊คสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้สงบลง แบมือที่กำเข็มกลัดผีเสื้อออกตรงหน้าเธอ

"ตอบฉันมาของชิ้นนี้ เธอได้มันมาจากไหน?" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมาก แต่ยังคงแฝงไปด้วยความจริงจังขั้นสุด

แพรขวัญลูบต้นแขนตัวเองป้อยๆ มองชายหนุ่มด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะรีบคว้าเข็มกลัดคืนมาจากมือเขา นำมาปัดฝุ่นเบาๆอย่างหวงแหน

"มันเป็นของหนู  แม่ทิ้งมันเอาไว้ให้หนูก่อนที่ท่านจะเสีย" 

เด็กสาวตอบเสียงแผ่วลง แววตาเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงมารดาผู้ล่วงลับ 

"แม่เคยบอกหนูไว้ว่า... เข็มกลัดอันนี้มันสำคัญมาก ให้หนูเก็บรักษามันเอาไว้ให้ดีที่สุด ห้ามทำหายเด็ดขาด เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงถึงคนสำคัญ แล้ววันหนึ่งคนๆนั้นอาจจะกลับมาปกป้องหนูได้"

บรู๊คฟังคำตอบนั้น นัยน์ตาคมกริบสั่นไหวอย่างรุนแรง กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน

"แม่เธองั้นเหรอ?" 

เขาเอ่ยทวนคำเสียงพร่า หัวใจที่ด้านชามานานนับสิบปีเต้นกระหน่ำรัวเร็วอย่างไม่อาจควบคุม

"ใช่ค่ะ แม่ของหนูเอง คุณมีปัญหาอะไรกับเข็มกลัดอันนี้หรือเปล่าคะ? ทำไมถึงต้องทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นด้วย" แพรขวัญขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย

แต่ยังไม่ทันที่บรู๊คจะได้ตอบอะไร รถคันหรูก็แล่นมาจอดเทียบที่หน้าหอพักของเด็กสาวพอดี

"อ๊ะ ถึงหอหนูพอดีเลย งั้นหนูขอตัวลงตรงนี้นะคะ" 

แพรขวัญรีบคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเอง รูดซิปเก็บเข็มกลัดผีเสื้อลงไปอย่างมิดชิด เธอไม่อยากอยู่บนรถคันนี้ต่อแล้ว บรรยากาศมันอึดอัดและน่ากลัวแปลกๆ

เด็กสาวเปิดประตูรถ ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยขอบคุณตามมารยาท 

"เอ่อ... ขอบคุณนะคะคุณบรู๊ค ที่อุตส่าห์มาส่ง แล้วก็ขอบคุณเรื่องงานวันนี้ด้วยค่ะ สวัสดีค่ะ"

แพรขวัญก้าวลงจากรถ แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในตัวหอพักอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย

บรู๊คนั่งนิ่งอยู่บนเบาะหลัง นัยน์ตาทอดมองตามแผ่นหลังเล็กจนลับสายตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน โหยหา และความหวังที่ริบหรี่ซึ่งถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง

เข็มกลัดผีเสื้อ...

แม่ของเธอ...

ความสำคัญที่ต้องเก็บรักษาไว้...

ภาพจิ๊กซอว์ในอดีตที่ขาดหายไปนาน เริ่มถูกนำมาปะติดปะต่อกันในหัวของผู้นำมาเฟียแห่งเบรคคิง 

ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองแรงๆหนึ่งครั้ง ก่อนจะเอ่ยบอกกับทิมที่นั่งอยู่ด้านหน้า

"ทิม" น้ำเสียงของบรู๊คเย็นเยียบและเด็ดขาด

"ครับนาย"

"สั่งคนของเรา ไปสืบประวัติแม่ของแพรขวัญมาให้ละเอียดที่สุด ตั้งแต่ก่อนที่แพรขวัญจะเกิด จนถึงวันที่แม่ของเธอเสียชีวิต กูอยากรู้ทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ"

"รัับทราบครับนาย"

บรู๊คตัดเอนหลังพิงพนักเบาะ หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบสงบภายในรถโอบล้อมความคิดที่กำลังตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว

ถ้าสิ่งที่เขาคิดมันเป็นความจริง

โลกใบนี้... ก็คงจะกลมเกินกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้มากจริงๆ