Prologue [2]

“ทุกอย่าง?”

เสียงทุ้มเปี่ยมไปด้วยอำนาจเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง ขณะที่สายตาคมดุไล่สำรวจคุณหนูตระกูลในปกครองตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า

ร่างกายสั่นเทาของอีกฝ่ายไม่อาจเล็ดลอดจากสายตามาเฟียหนุ่มไปได้ ดูก็รู้ว่าคนตรงหน้าเขาอยู่ในสภาพที่ไม่มีอะไรจะเสีย

ใจกล้าใช้ได้

กล้ามาเสนอตัวให้เขาถึงที่โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะต้องเผชิญกับอะไร

ทว่าคนอย่างราฟาเอล ลูเธอร์ต้องการมากกว่าความใจกล้า เมื่อเหยื่อมาอยู่ตรงหน้าไม่ทางเลยที่เขาจะไม่ไล่ต้อนอีกฝ่ายให้จนมุมและยอมหมอบแทบเท้าเขาโดยศิโรราบ

“ค่ะ…ทุกอย่างที่คุณต้องการ”

หึ

มุมปากหยักยกยิ้มพอใจกับคำตอบที่ได้รับ สองมือแกร่งรวบเข้าประสานกัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่กระชากสติคนฟังให้ร่วงหล่นลงไปในหุบเหวลึกจนแทบหาทางกลับไม่ได้

“อ้าขาออกสิ…แล้วฉันจะพิจารณา”

นัยน์ตาสีอำพันจงใจจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาสีอ่อนของอีกฝ่ายราวกับจงใจสร้างแรงกดดัน เพื่อไล่ต้อนให้จนมุมและยอมทำในสิ่งที่ตนต้องการ

คิดจะใช้งานเขาก็ต้องยอมจ่ายในราคาที่เขาเรียกร้องให้ไหว

ธารเดือนที่หลงเหลือเศษเสี้ยวสติเพียงน้อยนิดเม้มริมฝีปากแน่น หายใจติดขัดเพราะสิ่งที่มาเฟียใหญ่ตรงหน้าพูดช่างหยาบคายและทำลายศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอจนสิ้น

ถึงจะคิดเอาไว้แล้วว่าการมาขอให้ราฟาเอลช่วยอาจจะนำพาเธอไปสู่จุดที่ถูกอีกฝ่ายด้อยค่า และกดให้อยู่ใต้อุ้งเท้านักล่าบนสุดของห่วงโซ่อาหารอย่างเขา ทว่าเมื่อได้เผชิญสถานการณ์ตรงหน้าเข้าจริง ๆ หญิงสาวกลับอยากย้อนเวลากลับไปตอนก่อนที่จะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่แห่งนี้

“ทำไม่ได้?” เสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจดึงสติของธารเดือนให้กลับมาเผชิญความเป็นจริงตรงหน้าอีกครั้ง

นี่สินะราคาที่เธอจะต้องจ่ายหากคิดจะใช้เขาเป็นหลุมหลบภัย

ทว่าหากให้เธอเลือกระหว่างเผชิญความอันตรายตรงหน้ากับถูกฝูงหมาลอบกัดอย่างญาติพี่น้องเฮงซวยของเธอรุมทึ้ง

มันก็เลือกไม่ยาก

ท่ามกลางความหวาดกลัวและสับสนก็มีความกล้าสายหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาพาเธอไปยังความตั้งใจแรก ที่อยากเอาชนะบรรดาญาติสารเลวของเธอ

จะไม่ยอมให้พวกมันชนะและได้สมบัติที่พ่อแม่เธอสร้างมาเด็ดขาด

กลับไปแบบคนไร้ศักดิ์ศรียังดีกว่ากลับไปแล้วพ่ายแพ้ให้กับคนพวกนั้น

ราฟาเอล ลูเธอร์จะเป็นทั้งหลุมหลบภัยและเปลวเพลิงเผาไหม้คนที่คิดจะทำร้ายเธอ

มือเรียวกำแน่นรวบรวมความกล้า ก่อนจะสอดมืออีกข้างเข้าไปในกระโปรงแล้วค่อย ๆ เกี่ยวเอาชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วให้ลงมากองที่ข้อเท้าเรียวสวยหนึ่งข้าง

เปลือกตาสีมุกปิดลงพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ก่อนจะแยกเรียวขาสวยออกจากกันช้า ๆ ตามคำสั่งของมาเฟียหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งดูภาพตรงหน้า ด้วยใบหน้าเรียบเฉยปราศจากคลื่นอารมณ์

หึ

ภาพตรงหน้าที่อีกฝ่ายจนมุมแล้วยอมทำตามที่สั่งทำให้มาเฟียหนุ่มพึงพอใจ มือแกร่งยกถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาส่งข้อความหาลูกน้องคนสนิทเพื่อสั่งการบางอย่าง

เสียงถ้วยกาแฟกระทบจานรองทำให้ร่างบางที่หลับตาอยู่ตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อย

ถึงจะสั่นกลัวตลอดเวลาแต่กระต่ายน้อยตรงหน้าใจกล้ากว่าที่เขาคิดไว้มาก

ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อปกป้องสิ่งที่อยากปกป้อง

ไม่เลวเลยธารเดือน

ราฟาเอลหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่ช่วงขาแกร่งจะเดินไปหยุดตรงหน้าคนตัวเล็กกว่าที่ยังคงนั่งตัวสั่นอ้าขาเล็กน้อยรอฟังคำสั่งถัดไป จากผู้ที่ตนยอมถวายตัวรับใช้ทุกอย่างนับตั้งแต่วินาทีนั้น

นัยน์ตาสีอำพันกวาดมองใบหน้าสวยไร้ที่ติ ก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่าข้างเดียวเพื่อให้ใบหน้าคมอยู่ระดับเดียวกันกับคนตรงหน้า

มือแกร่งส่งไปแตะเบา ๆ ที่ต้นขาเนียนขาว

ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงที่เส้นประสาท หัวใจธารเดือนกระตุกวูบเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสของอีกฝ่ายที่บริเวณต้นขา ลมหายใจหอบถี่ด้วยความกลัวผสมปนเปไปกับความตื่นเต้นเพราะสัมผัสอ่อนโยนนั้น

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือแกร่งเลื่อนไปจับที่ข้อเท้าเรียว ก่อนจะใส่มันลงไปในที่ช่องว่างข้างหนึ่งของชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋ว แล้วค่อย ๆ ดึงขึ้นมาจนมาหยุดที่ต้นขาเนียนสวย

“มองหน้าฉัน” คำสั่งประกาศิตเอ่ยแผ่วเบา ก่อนที่มือแกร่งจะเลื่อนไปดึงกระโปรงที่ถูกถลกขึ้นไปกองที่เอวบางลงมา เพื่อปกปิดอะไรต่อมิอะไรที่เปลือยเปล่าต่อหน้าเขาเมื่อครู่

นัยน์ตาสีอำพันที่จ้องลึกลงไปในนัยน์ตาสวยของคนเด็กกว่าตรงหน้า ทำเอาอีกฝ่ายร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่างประหนึ่งกำลังยืนอยู่ปากปล่องภูเขาไฟ

ตาชั่งภายในหัวของคุณหนูตระกูลย่อยกำลังทำงานอย่างหนัก

ราฟาเอล ลูเธอร์ทั้งรับมือยากและซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา

ไม่กี่นาทีก่อนหน้าคนคนนี้เพิ่งจะกระชากศักดิ์ศรีเธอโยนลงไปในบ่อลาวา ทว่าอีกไม่กี่นาทีต่อมาเขากลับปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยน ด้วยการใส่ชั้นในตัวจิ๋วกลับคืนให้โดยไม่ได้ล่วงเกิน หรือรีดไถให้เธอจ่ายมากกว่าที่ร้องขอ

กับดักหรือเปล่านะ

ความอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นอีกด้านของคุณชายใหญ่ลูเธอร์ที่ไม่เผยให้ใครเห็นง่าย ๆ

ทว่าเขากลับจงใจปฏิบัติกับเธอ

หรือเขาแค่จะหลอกซื้อใจกัน

ขณะที่ธารเดือนกำลังประมวลผลตาชั่งภายในหัว ฝ่ามือแกร่งก็เอื้อมไปวางบนศีรษะเล็กแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่น มั่นคง

นัยน์ตาคู่สวยที่ยังคงสบประสานนัยน์ตาสีอำพันที่ยากจะอ่านเริ่มเอ่อรื้นด้วยหยาดน้ำใส ก่อนจะร่วงหล่นอาบสองแก้มเนียนหลังประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

“เป็นเด็กดี…แล้วจะไม่มีใครแตะต้องเธอได้”

ราวกับมีร่มคันใหญ่กางออกในใจคนฟัง สายฝนที่พัดกระหน่ำทั้งภายนอกและภายในใจหยุดลง เพียงเพราะคนตรงหน้าหยิบยื่นร่มมาให้

ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดจากเขาบดบังเธอไว้จากความหนาวเหน็บลำพัง

ความพยายามตอบรับเธอแล้ว

จากนี้จะไม่มีใครแตะต้องเธอได้นอกจากเขา

ตาชั่งภายในหัวเมื่อครู่อันตรธานจนสิ้น

ไร้ซึ่งความกังขาคลางแคลงใจต่อคนตรงหน้า

มือแกร่งถอนออกไปพร้อมกับที่ร่างบางสั่นเทาถูกห่อหุ้มด้วยสูทราคาแพง

“รอนี่…เดี๋ยวให้คนไปส่ง” จบประโยคราฟาเอลก็เดินจากไปพร้อมกับสลักความภักดีให้ฝังรากลึกลงไปกลางใจคนฟังในวินาทีนั้น

การอยู่ในกำมือของราฟาเอลไม่ต่างจากการกระโดดเข้าปล่องลาวาจนร่างกายถูกเผาไหม้ไม่เหลือแม้เถ้ากระดูก ทว่าคนจนตรอกอย่างเธอมีเพียงบ่อลาวานี้เป็นที่พึ่ง หากอีกฝ่ายเป็นอสูรร้ายแผดเผาศัตรูให้เธอได้ เธอก็พร้อมจะกระโดดลงไปในบ่อลาวานั้นอย่างเต็มใจ

ในปกครองมาเฟีย