Prologue

ลูเธอร์ กาสิโน

ม่านฝนในคืนฟ้าหม่นหอบเอาความชื้นแฉะและความหวังริบหรี่ของใครบางคนให้มายังสถานที่อันตรายแห่งนี้

กลิ่นน้ำที่กระทบผืนดินเบื้องล่างคละเคล้ากับกลิ่นไอดินที่ลอยฟุ้ง ทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

ไม่ชอบฝนเอาซะเลย

ยิ่งฝนกระหน่ำลงมามากเท่าไหร่ ความทรงจำโหดร้ายในวัยเด็กก็ย้อนกลับมาทำให้เจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

“ขอพบคุณราฟาเอลค่ะ” เสียงสั่นเพราะความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ กอปรกับความชื้นของเสื้อผ้าราคาแพงเพราะโดนละอองฝน เอ่ยบอกเจ้าหน้าที่สักคนตรงล็อบบี้ทันทีที่เข้ามา

“เอ่อ…”

“นัดไว้แล้วค่ะ” คำโกหกคำโตถูกเอ่ยออกไปพร้อมกับความกล้าภายในใจที่เริ่มลดน้อยถอยลง เมื่อเห็นบรรดาการ์ดตัวสูงใหญ่เดินตรวจตราประจำจุดท่ามกลางลูกค้าจำนวนมาก ที่ปักหลักใช้บริการจนเต็มแทบทุกพื้นที่ชั้นแรกของตึกสูงแห่งนี้

พนักงานหญิงที่เชื่อสนิทใจว่าสาวสวยตรงหน้านัดผู้เป็นนายเหนือหัวไว้แล้วจริง ๆ ยกหูโทรศัพท์แจ้งใครสักคน ก่อนจะผายมือพาร่างบางเดินตรงไปยังส่วนพื้นที่รับรอง จากนั้นไม่นานก็มีร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ทว่าแผ่รังสีน่ากลัวออกมาปกคลุมไปทั้งบรรยากาศตรงพื้นที่นั้น

“สวัสดีครับ” สายตาที่กำลังประเมินเธอสวนทางกับรอยยิ้มเป็นมิตรที่ระบายบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นตลอดเวลา ยิ่งทำให้แผ่นหลังของธารเดือนเย็นวาบขึ้นมากะทันหัน

หญิงสาวพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร และมีสถานะใดในตระกูลมาเฟียที่คุ้มกะลาหัวคนตระกูลย่อยอย่างเธออยู่ ทว่าอีกฝ่ายคงไม่รู้จักเธอ เพราะคนประเภทที่ถูกจัดให้อยู่บนยอดพีระมิดอย่างเขานั้นทั้งเย่อหยิ่งและเข้าถึงตัวยาก เว้นเสียแต่ว่าคนพวกนั้นจะยินยอมเปิดทางให้เข้าหาเสียเอง

“คุณหนูตระกูลย่อยมาถึงที่นี่โดยไร้ผู้ติดตามได้ยังไงกันครับ”

วาบ

ราวกับเซลล์ประสาททุกเซลล์ถูกแช่แข็งเดี๋ยวนั้น เมื่อผู้ชายตรงหน้าไม่เพียงแค่จับได้ว่าเธอโกหก ทว่าอีกฝ่ายยังรู้ว่าเธอเป็นใคร

“ธารเดือน ศิรวศิน…” ชื่อและนามสกุลที่เขาเอ่ยออกมาตอกย้ำว่าคนตรงหน้าอาจจะรู้จักเธอมากกว่าที่เธอคิด

“ลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวธานินทร์"

“…”

ไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ เพียงแค่เข้ามาอยู่ในอาณาเขตของลูเธอร์ไม่กี่นาที ธารเดือนก็ต้องพบเจอกับความหวาดหวั่นที่ยากจะรับมือ

นัยน์ตาลึกลับสีอเมทิสต์หรี่มองเพียงครู่ ก่อนจะเปลี่ยนมายิ้มเป็นมิตรให้อีกครั้งแล้วเอ่ยต่อ

“เดี๋ยวผมนำไปหานายท่าน เชิญครับ” ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีแดงเข้มราคาแพงเดินนำไปที่ลิฟต์ ก่อนที่นิ้วเรียวจะกดไปที่ตัวเลขสามสิบเก้า ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินหรูหราทอดยาวเบื้องหน้า ที่นำทางไปสู่ห้องทำงานของนายเหนือหัวลูเธอร์คนปัจจุบัน

“เชิญครับ” ประตูห้องทำงานถูกเคาะสองสามครั้ง ก่อนที่คนข้าง ๆ จะเปิดมันออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต แล้วผายมือให้ร่างเล็กเดินเข้าไปเพียงลำพัง

ความเย็นเยือกภายในห้องที่ปะทะเข้ามา ไม่ต่างจากสัญญาณเตือนว่ามีอะไรกำลังรอเธออยู่ตรงหน้า

เดิมทีคุณชายใหญ่ลูเธอร์ไม่ใช่คนที่ใครจะขอเข้าพบได้ง่าย ๆ การที่เธอโกหกแล้วยังไม่โดนโยนออกไป กระทั่งมายืนตรงหน้าห้องทำงานของอีกฝ่ายได้เป็นความตั้งใจของมาเฟียหนุ่มแน่นอน

แกร๊ก

เสียงประตูบานใหญ่ที่ปิดลงดึงสติธารเดือนให้กลับเข้าที่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง

เอาวะ

ช่วงขาเรียวเดินตรงเข้าไปภายในห้องทำงานสีสะอาด ที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีเอิร์ธโทนให้ความรู้สึกอบอุ่น ตัดกับบรรยากาศเย็นยะเยือก ที่เริ่มกัดกินความกล้าภายในใจที่สั่งสมมาทั้งวัน

ร่างสมส่วนในชุดสูทสีเข้มราคาแพงของทายาทลูเธอร์ ที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟากลางห้องสะท้อนในนัยน์ตาคู่สวย

ใบหน้าคมคายที่มีส่วนผสมของเชื้อสายเอเชียและตะวันตกแฝงกลิ่นอายดุดัน กอปรกับเส้นผมสีบลอนด์เงินที่ถูกเซตอย่างดี ยิ่งส่งให้คนตรงหน้าดูดีประหนึ่งภาพวาดที่สวยงาม สมมาตร ไร้ที่ติ

รวมถึงความรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน ในวินาทีที่นัยน์ตาสีอำพันปราศจากคลื่นอารมณ์คู่นั้นจ้องมองมา

นี่น่ะเหรอ…ราฟาเอล ลูเธอร์

อันตรายทว่าดึงดูดคนมองได้อย่างน่าประหลาด

จริงอยู่ที่ธารเดือนเป็นคนในตระกูลย่อยใต้ปกครองของลูเธอร์ ทว่าตระกูลเธอเป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ ปลายแถว การจะได้พบเจอคนตำแหน่งสูง ๆ ในตระกูลหลักมีเพียงผู้นำตระกูลเท่านั้น

นี่จึงเป็นครั้งแรกที่คุณหนูตระกูลปลายแถวอย่างเธอได้มายืนตรงหน้าผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลหลัก

“จะยืนค้ำหัวอีกนานไหม” นัยน์ตาคมกริบละจากใบหน้าสวยก่อนจะปรายตามองไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม เป็นเชิงอนุญาตให้เธอนั่งลงได้ ธารเดือนจึงรักษามารยาทด้วยการทำตามที่อีกฝ่ายสั่ง ด้วยการเดินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามมาเฟียหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะ ฉันธะ…”

“ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร…” ประโยคที่ถูกอีกฝ่ายเว้นจังหวะการพูดไว้ กอปรกับนัยน์ตาสีอำพันลึกลับที่มองมาทำให้ธารเดือนรู้สึกหายใจติดขัดไปชั่วขณะ

ม่านฝนที่โปรยลงมาปกคลุมตึกสูงยิ่งทำให้อากาศภายในห้องหนาวเย็นจับใจ ร่างกายบอบบางสั่นเทาราวกับเหยื่อตัวน้อยที่ถูกจ้องมองด้วยสัตว์นักล่าตัวใหญ่

“…พูดธุระของเธอมา” เสียงทุ้มเอ่ยต่อก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนจานรอง ขณะที่นัยน์ตาสีอำพันยังคงวางไว้ที่ร่างเล็กตรงหน้าไม่ละไปไหน ราวกับกำลังประเมินอีกฝ่ายที่กล้ามาขอพบเขา โดยที่ไม่ได้นัดหมายไว้ล่วงหน้า

บรรยายกาศรอบตัวของราฟาเอลนั้นทั้งสร้างความอึดอัดและสร้างความยากลำบากในการหายใจให้คู่สนทนาไม่น้อย

ร่างกายบอบบางพยายามเก็บซ่อนความสั่นกลัวไว้ให้ลึกสุดใจ ก่อนจะรวบรวมความกล้าที่สั่งสมมาทั้งวัน เอ่ยในสิ่งที่อาจจะทำให้คนตรงหน้าจับเธอโยนลงมาจากชั้นสามสิบเก้า ของโรงแรมกาสิโนที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของเอเชีย

“ฉันอยากให้คุณ 'คุ้มครอง' ฉันค่ะ”

ราวกับถูกใบมีดนับร้อยกรีดลงบนเส้นประสาท เมื่อจบประโยคนั้น สายตาคมดุภายใต้ความนิ่งเรียบปราศจากคลื่นอารมณ์ที่มองมา สร้างความหวาดหวั่นน่ากลัวให้จนยากที่จะรับมือ

ด้วยรู้ดีว่าคุณชายใหญ่ลูเธอร์อย่างราฟาเอล ไม่มีทางที่จะทำในสิ่งที่เธอร้องขอ เพราะอีกฝ่ายไม่ชอบความยุ่งยากจึงไม่เคยยื่นมือไปแทรกแซงปัญหาภายในของตระกูลย่อยในปกครองเลยสักครั้ง

ทว่าเธอเองก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วในการเดิมพันครั้งนี้

หากวินาทีต่อจากนี้จะถูกอีกฝ่ายโยนลงตึกสูง ก็ยังดีกว่ากลับไปให้ญาติพี่น้องโลภมากในตระกูลรุมทึ้งโดยไร้คนปกป้อง

“อะไรทำให้เธอคิดว่าฉันจะทำในสิ่งที่เธอร้องขอ” คำถามเมื่อครู่ไม่ต่างจากมือมัจจุราช ที่ยื่นมาดันแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นให้ก้าวไปยืนบนขอบตึกสูง

ธารเดือนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยตอบมาเฟียหนุ่มตรงหน้าไปด้วยน้ำเสียงไม่คงที่นัก

“ฉะ…ฉันจะยอมทำทุกอย่าง…ที่คุณต้องการค่ะ” คำตอบที่ไม่ตรงคำถามทำให้คิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีอำพันเลิกขึ้นเล็กน้อย เพราะคำตอบจากอีกฝ่ายผิดไปจากที่ตนคาดการณ์ไว้

การที่คุณหนูตรงหน้ามาโดยไร้ข้อต่อรอง ทั้งยังยื่นข้อเสนอที่ตนเป็นฝ่ายเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง ไม่ต่างจากการขุดหลุมเตรียมฝังตัวเองลงไปในขุมนรกที่มีเขาเป็นผู้ควบคุม

ไม่จนตรอกจนไม่เหลือทางเลือกก็โง่เง่าสิ้นดี

“ทุกอย่าง?”

ในปกครองมาเฟีย

ฝากเนื้อ ฝากตัว ฝากกดติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ