บทที่ 1 หลุมพราง

กลิ่นไอดินหลังฝนตกที่ฟุ้งกระจายคละเคล้าเข้ากับกลิ่นปูนของสิ่งก่อสร้าง และถนนสร้างความรู้สึกผ่อนคลาย ต่างจากบรรยากาศภายในรถหรูที่มาเฟียหนุ่มเพิ่งเข้ามานั่ง

แม้ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของราฟาเอลจะเรียบนิ่งปราศจากคลื่นอารมณ์ ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทั้งน่าหวาดหวั่นและน่าเกรงกลัวไปพร้อมกัน

“เบาหน่อยเสี่ย อากาศกำลังดีแท้ ๆ” เสียงแหบทุ้มเอ่ยทำลายความเงียบพร้อมกับที่นัยน์ตาสีอเมทิสต์เหลือบมองเพื่อนสนิทครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนกลับไปมองที่พื้นถนนเบื้องหน้าเช่นเดิม

“ได้เรื่องว่าไงบ้าง”

“ก็พล็อตน้ำเน่า คุณหนูตระกูลปลายแถว พ่อแม่ตายกะทันหันญาติพี่น้องเลยตามรุมทึ้งจะฮุบสมบัติ” ข้อมูลเบื้องต้นที่เจ้าตัวสั่งให้ลูกน้องไปรวบรวมมาถูกรายงานด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักตามนิสัยกวน ๆ ของคุณชายตระกูลหลักอีกตระกูลอย่าง คิริลล์ บุราณีพิพัฒน์

“งั้นเหรอ” นัยน์ตาสีอำพันดุดันเบนออกไปมองนอกหน้าต่างรถที่กำลังแล่นด้วยความเร็วไปบนถนนที่ทอดยาวเบื้องหน้า

ภาพหญิงสาวตัวคนเดียวที่สั่นระริกต่อหน้าเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนฉายวนกลับเข้ามาในหัว สร้างคลื่นอารมณ์บางอย่างในนัยน์ตาคมคู่นั้นก่อนจะถูกเจ้าตัวสลัดออกไปอย่างไม่ไยดี

“จะเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวหรือไง” คำถามตรงไปตรงมาของคิริลล์ทำให้มุมปากหยักของราฟาเอลยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ

“เจ้าชายก็เหี้ย”

ในสายตาคนอื่นแม้กระทั่งตัวเอง เขาไม่ได้ใกล้เคียงเลยกับคำว่าเจ้าชาย

โดยเฉพาะคนในแวดวงสังคมธุรกิจใต้ดิน ต่างรู้กันดีว่าคุณชายใหญ่ลูเธอร์ไม่ต่างจากอสูรร้าย และอสูรร้ายอย่างเขาก็เกลียดคนที่สร้างปัญหาให้เขามากที่สุด

“เป็นอสูรก็ไม่ตรงสูตรสำเร็จนิยายน้ำเน่าดิ”

“กูไม่ได้ใจดี…” ประโยคถูกเว้นว่างไว้พร้อมกับที่มุมปากหยักของคนฟังยกยิ้ม เมื่อไล่ตามความคิดของนายเหนือหัวลูเธอร์ทัน

“…และความเมตตาก็ไม่คู่ควรกับเศษสวะอย่างพวกมัน” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยออกมา พร้อมกับที่นัยน์ตาสีอำพันเบนกลับมามองถนนเบื้องหน้า

คิริลล์รู้ดีว่าการที่ราฟาเอลยอมยื่นมือเข้าไปแทรกแซงปัญหาภายในตระกูลอื่นอย่างที่ไม่เคยทำคืออะไร และการปล่อยตระกูลที่ตอนนี้มีแต่เหลือบไรที่รังแต่จะคอยสร้างปัญหาให้ตระกูลอื่นในอนาคตเป็นสิ่งที่ผู้นำไม่ควรเพิกเฉย

แม้ปัญหาจะยังไม่มาถึงตัวโดยตรง ทว่าหากปล่อยไว้คนโลภมากอาจจะนำปัญหาภายนอกเข้ามา จนสร้างความยุ่งยากให้เขาในภายหลัง การเก็บกวาดทำความสะอาดจึงเป็นสิ่งที่ผู้นำควรทำ

“สั่งคนให้ไปรวบรวมหลักฐานมาให้ครบ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบอีกครั้ง

“ไม่ฆ่าทิ้งซะงั้น”

“สภาจะเพ่งเล็ง”

“สนทำไมแค่สภา” นัยน์ตาสีอเมทิสต์เหลือบมองคุณชายใหญ่เพียงครู่ก่อนจะเบนกลับมามองถนนเบื้องหน้าเพื่อขับรถต่อ

“มึงก็รู้ว่ากูไม่สน…”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่รอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายขี้เล่น เมื่อได้ฟังประโยคถัดมาจากอีกฝ่าย

“…เอิกเกริกไปคนที่จะโดนรุมคือยัยนั่น”

“อ่า ถนอมก่อนแล้ว 'เชือด' ทีหลัง…”

“…”

“…โคตรเลือดเย็นเลยว่ะราล์ฟ” คนถูกกล่าวหากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยต่อ

“ไปจัดการตามที่บอก”

รถยุโรปกันกระสุนสุดหรูเข้ามาจอดที่คลับชื่อดังใจกลางเมืองของหนึ่งในตระกูลหลักที่มีลูเธอร์เป็นหุ้นส่วน ก่อนที่การ์ดจะเปิดประตูรถให้ผู้เป็นนายทั้งสองลง แล้วเดินเปิดทางตรงไปยังไพรเวตโซนที่มีไว้เฉพาะเจ้าของกับหุ้นส่วนเท่านั้น

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก พร้อมกับช่วงที่ขายาวของมาเฟียนัยน์ตาสีอเมทิสต์เดินตรงเข้าไป ต่างจากอีกคนที่เดินเลี่ยงออกไปเพื่อรับโทรศัพท์

[เรียบร้อยครับนายท่าน] มือขวาคนสนิทเอ่ยรายงานภารกิจที่ได้รับมอบหมายทันทีที่เจ้านายรับโทรศัพท์

“อืม เหลือแค่คนที่คุณหนูไว้ใจนอกนั้นไล่ออกให้หมด”

[ครับ]

“ห้ามใครหน้าไหนเข้าถ้าฉันหรือคุณหนูไม่อนุญาต”

[ครับ]

“แล้วก็อย่าตามติดจนทำให้เขารู้สึกอึดอัด”

[ครับนายท่าน]

สิ้นสุดบทสนทนาช่วงขาแกร่งก็ก้าวเข้าไปในห้องที่มีบรรดาคุณชายจากตระกูลหลักทั้งสี่ตระกูลมารวมตัวกัน เพื่อคุยเรื่องงานและสังสรรค์ในวันสุดสัปดาห์ตามปกติ

หัวข้อสนทนาเกี่ยวกับงานดำเนินไปพร้อมกับที่ไวน์ราคาแพงถูกกระดกลงคอครั้งแล้วครั้งเล่า มือแกร่งคลึงแก้วในมือพลางเบนสายตาไปมองที่หน้าจอมือถือ เมื่อมีข้อความจากลูกน้องคนสนิทส่งมา

เบนจามิน : คุณธารเดือนขอคอนแทกต์นายท่านครับ

นัยน์ตาสีอำพันที่ก่อนหน้าสงบนิ่งปรากฏระลอกคลื่นอารมณ์บางอย่าง ก่อนที่มือแกร่งจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

ราฟาเอล : ให้เขามาขอเอง

เบนจามิน : รับทราบครับ

ไวน์พรีเมี่ยมปีเก่าถูกกระดกลงคอรวดเดียวจนหมด ราวกับมาเฟียหนุ่มต้องการดับอารมณ์บางอย่าง ที่กำลังปะทุขึ้นในจิตสำนึกส่วนลึก

ภาพคนตัวเล็กกว่านัยน์ตาหม่นแสงที่หอบเอาศักดิ์ศรีมากองตรงหน้าเขา ยังคงลอยวนรบกวนจิตใจซ้ำ ๆ

อ่า จริง ๆ เลย

มาเฟียหนุ่มปิดเปลือกตาลงช้า ๆ อย่างใจเย็น มือแกร่งยังคงคลึงแก้วเครื่องดื่มไปมาหวังระบายอารมณ์บางอย่าง เพราะกลัวว่าถ้าปล่อยไว้การประชุมอย่างไม่เป็นทางการครั้งนี้จะล่ม

“คุณหนูบ้านนั้นเอาอะไรมาล่ออสูรออกจากรัง” เสียงกระซิบของคิริลล์ดังขึ้นที่ข้างหู ก่อนที่เปลือกตาสีอ่อนจะเปิดขึ้นช้า ๆ แล้วตามมาด้วยคำสั่งเสียงเข้มดุ

“หุบปาก”

“หึ”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เบนจามิน : ถึงแล้วครับนายท่าน

ข้อความจากมือขวาคนสนิทที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอสมาร์ตโฟนเรียกความสนใจของมาเฟียหนุ่มให้หันไปมอง

มือแกร่งกดส่งข้อความตอบกลับไปพลางหันไปบอกบรรดาคุณชายตระกูลหลักที่ยังนั่งสังสรรค์กันต่อ หลังจบการประชุมอย่างไม่เป็นทางการ

“กูมีธุระด่วน ขอตัว” มือแกร่งหยิบสูทราคาแพงขึ้นมาสวมพลางก้าวขาเดินไปสองสามก้าว ก่อนจะหยุดแล้วหันมากล่าวเสียงเรียบ

“แล้วก็…ไม่มีใครตายไม่ต้องโทรมา” จบประโยคราฟาเอลก็เดินขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสิบเอ็ดที่เป็นหนึ่งในชั้นส่วนตัวของเหล่าคุณชายตระกูลหลัก แน่นอนว่าชั้นสิบเอ็ดทั้งชั้นเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา

ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับที่ร่างสมส่วนของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามา มุมปากหยักยกยิ้มเพียงครู่ก่อนจะกลับมาเหยียดตรงตามเดิมในวินาทีต่อมา ขาแกร่งเดินตรงไปยังโซฟากลางห้องโถงที่มีร่างบอบบางของคุณหนูตระกูลในปกครองนั่งรออยู่ก่อน

“สวัส…” เสียงหวานเอ่ยได้เพียงครึ่งประโยค เมื่อมือแกร่งยกขึ้นเป็นเชิงบอกว่าไม่จำเป็นต้องพิธีรีตองอะไรมากมาย

มาเฟียหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถาม

“ลำบากไหมธารเดือน” คิ้วสีอ่อนย่นเข้าหากันเล็กน้อยเพราะความงุนงงที่มีต่อคำถามที่จู่ ๆ คนตรงหน้าก็โยนมาให้

ท่าทีของมาเฟียหนุ่มในเวลานี้ไม่ต่างจากครั้งแรกที่เธอเจอ สงบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยกลิ่นอายกดดันคู่สนทนาได้อย่างน่าหวาดหวั่น

เธอไม่รู้ว่าคุณชายใหญ่ลูเธอร์ต้องการคำตอบแบบไหน

แม้จะใช้สมองคิดเท่าไหร่ก็ไม่อาจคาดเดาและไล่ตามความคิดของเขาได้ทัน

“คำถามของฉันมันตอบยากนักหรือไง” เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามเป็นครั้งที่สองพ่วงด้วยนัยน์ตาสีอำพันเยือกเย็น ที่ยังไม่ละไปไหนตั้งแต่เริ่มสนทนา

“ฉันไม่เข้าใจคำถามค่ะ”

เหตุผลที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อจะขอบคุณและขอช่องทางการติดต่อเขาด้วยตัวเองตามที่เขาบอกผ่านเบนจามินมา ทว่าตอนนี้เธอกลับต้องมานั่งรับมือกับแรงกดดันจากเขาไม่ต่างจากเมื่อตอนหัวค่ำ

คนคนนี้ทั้งน่ากลัวและรับมือยาก

นั่งห่างกันขนาดนี้แรงกดดันจากอีกฝ่ายยังลามเลียแผดเผาเธอได้เพียงแค่ใช้สายตาคมดุสีอำพันคู่นั้นมองมา

“ฉันหมายถึงเรื่องที่ตระกูลไร้ผู้นำกะทันหัน”

ได้ยินดังนั้นธารเดือนจึงแอบผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความโล่งอก เธอเผลอคิดว่าเขาจะมีจุดประสงค์น่ากลัวพ่วงมากับคำถาม ที่แท้คุณชายใหญ่ลูเธอร์ก็แค่มีน้ำใจให้คนตัวเล็ก ๆ อย่างเธอก็เท่านั้น

“ลำบากค่ะ”

“งั้นเหรอ…”

วาบ

จบประโยคความเย็นยะเยือกแปลกประหลาดก็ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาโอบล้อมร่างกายบอบบางจากข้างหลัง ก่อนจะลุกลามไปทั่วทุกเส้นประสาทในร่างกายแล้วแช่แข็งเธอไว้ในประโยคถัดมา

“เสียใจกับเธอจริง ๆ แต่พ่อเธอมันสมควรตาย”

ในปกครองมาเฟีย