บทที่ 10 คนใจทราม

“พูดบ้าอะไรของคุณ”

“ออกรถ” จบประโยครถหรูกันกระสุนก็แล่นออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง พร้อมกับเสียงโวยวายของคนที่ไม่เต็มใจไปด้วยนัก ทว่าไม่มีทีท่าว่ารถหรูจะชะลอหรือจอดให้ตามที่ร้องขอ กลับยิ่งเพิ่มความเร็วราวกับไม่มีรถคันอื่นบนท้องถนน 

เมื่อเห็นว่าโวยวายไปแล้วไร้ประโยชน์ธารเดือนจึงเลือกที่จะลองพูดคุยกับอีกฝ่ายดูอีกครั้ง

“คุณทำแบบนี้ไม่ฉลาดเลยนะคะ”

“แล้ว?” สิ้นเสียงกระจกรถสีทึบก็เลื่อนลงพร้อมกับที่มือแกร่งยื่นออกไปปล่อยให้สร้อยคอหรือเครื่องติดตามราคาแพงห้อยลู่ลมอยู่นอกหน้าต่างรถ

“ไม่คิดว่านี่เป็นกับดักเหรอ”

“ใครสน” ใบหน้าคมคายเรียบเฉยของมาเฟียหนุ่มเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเขารู้อยู่แล้วและไม่สนว่านี่เป็นกับดักที่ราฟาเอลวางเอาไว้

คิ้วเรียวที่พาดเหนือนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนย่นเข้าหากันเมื่อเริ่มตระหนักได้ถึงข้อเท็จจริงบางอย่าง

“เดี๋ยวนะคะ แปลว่าพวกคุณตีกันได้โดยไม่ต้องมีฉันด้วยซ้ำ” นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบมามองหญิงสาวข้างกายที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก มุมปากหยักยกยิ้มหนึ่งทีก่อนจะเปรย

“ไม่เห็นต้องเครียดขนาดนั้น ฉันไม่เอาเธอจริง ๆ หรอกน่ายัยคุณหนู”

“…”

“ก็แค่อยากเช็กอะไรสักหน่อย” จบประโยคสร้อยคอราคาแพงก็ถูกปล่อยให้ร่วงหล่นจากมือแกร่งก่อนจะปลิวไปตามกระแสลมแล้วถูกรถที่ขับตามมาทับจนแตกละเอียดในนาทีต่อมา มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปิดกระจกแล้วหันมาหาคนตัวเล็กตรงหน้า

“ปากเล็ก ๆ นี่ไอ้ราล์ฟมันจูบหรือยัง” นัยน์ตาสีรัตติกาลเลื่อนไปวางไว้ที่ปากอิ่มสีชมพูสุภาพเพียงครู่ก่อนจะเบนไปสบเข้ากับดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนที่เบิกกว้างกว่าปกติเพราะคำถามเมื่อครู่ของเขา

หึ

มีพิรุธขนาดนี้ไอ้เวรนั่นจับจูบไปแล้วชัวร์

“ตอบ” เสียงเข้มกดต่ำเร่งเร้าอีกครั้งทว่าคนตัวเล็กกว่ากลับเบนหน้าหนีเข้ากระจกรถไม่ยอมตอบคำถามอย่างที่ควรจะทำ

สำหรับธารเดือนคนคนนี้ดูน่ากลัวและอันตรายไม่แพ้ราฟาเอลก็จริง แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกกลัวเขาน้อยกว่าคุณชายใหญ่ลูเธอร์ อาจจะเพราะมาร์คัส หวังดูอายุห่างจากเธอไม่มากนัก ต่างจากราฟาเอลที่อายุห่างจากเธอถึงหกปีและอีกฝ่ายดูเป็นผู้ใหญ่ ภูมิฐาน สุขุมมากกว่าคุณชายตระกูลหวังผู้นี้หลายเท่า

“โอ๊ย”

โดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าสวยที่หันเข้าหากระจกเมื่อครู่ก็ถูกมือแกร่งของอีกฝ่ายกุมเข้าที่คางมนแล้วออกแรงตรึงให้หันกลับมาสบตากันอีกครั้ง

แม้แรงบีบที่คางจะไม่มากนักทว่าก็สร้างความเจ็บปวดให้คนตัวเล็กกว่าได้ไม่น้อย แต่มีหรือที่มาเฟียหนุ่มจะเก็บมาใส่ใจ

ดีเหมือนกัน ยิ่งยัยนี่มีรอยกลับไปมากเท่าไหร่ไอ้เวรนั่นมันก็จะยิ่งคลั่งมากเท่านั้น

“อยากกลับบ้านเร็วก็รีบตอบมา” แรงบีบที่คางมนเพิ่มขึ้นในทันทีที่จบประโยคนั้น คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเพราะความเจ็บปวดที่ตีรวนขึ้นมายังขมับทั้งสองข้าง ดวงตากลมร้อนผ่าวเพียงครู่ก่อนที่หยาดน้ำใสจะรื้นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้เพราะแรงกดข่มจากคนตรงหน้าพ่วงด้วยแรงบีบมหาศาลราวกับจะบีบกระดูกใบหน้าเธอให้แตกละเอียดคามือ

“อย่าสำออย”

“…”

ก็ไม่ได้อยากสำออยแต่มันเจ็บ

“ตอบ”

ไอ้…

คำก่นด่ามากมายถูกละไว้ในใจก่อนที่คุณหนูในปกครองลูเธอร์จะพยายามกลั้นน้ำตาที่มักจะไหลเองง่าย ๆ ไม่ให้ร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงก่อนเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยเสียงอู้อี้

“คุณจะรู้ไปทำไมคะ”

“ก็ถ้ามันจูบแล้วฉันจะได้ไม่จูบไงยัยเซ่อ” แววตานึกรังเกียจฉายชัดในนัยน์ตาสีรัตติกาลดำมืดนั่นอย่างไม่คิดปิดบัง คนตัวเล็กกว่าเห็นดังนั้นจึงโพล่งในสิ่งที่ไม่ควรออกไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่ทันฉุกคิดถึงความร้ายกาจและเล่ห์เหลี่ยมของอีกฝ่าย

“จูบแล้วค่ะ จูบหมดแล้วทั้งตัว”

“หึ โง่จริงด้วยแฮะ” สิ้นเสียงมือแกร่งก็ปล่อยใบหน้าเล็กให้เป็นอิสระพลางมองตามมือเรียวที่ยกปาดน้ำตาทว่ายังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งบนใบหน้าจืดชืดก่อนจะวางสายตาคมไว้ที่ปากเล็ก ๆ นั่นที่กำลังเอ่ยคาดโทษเขาอยู่

“ด่าฉันโง่อีกคำเดียวฉันจะเลิกให้เกียรติคุณแล้วนะคะ”

“ตบหน้าฉันเรียกให้เกียรติ?”

ลองเป็นคนอื่นมันได้ตายคามือเขาไปแล้ว เพราะยัยคุณหนูตกอับนี่ยังมีประโยชน์กับเขาอยู่หรอกนะ ถ้าวันหนึ่งหมดประโยชน์ขึ้นมารับรองได้เลยว่ายัยนี่ได้ไปนอนเน่าเป็นปุ๋ยให้หญ้าในไร่ตระกูลหวังแน่นอน

“สรุปจะเช็กอะไรคะ”

“โดนมันหลอกใช้รู้ตัวไหม” หัวข้อสนทนาที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ฉายความขุ่นเคืองมาที่เขาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเพียงครู่ก็ถูกเจ้าตัวสลัดทิ้งไปเหลือไว้เพียงความเข้มแข็งที่พยายามเค้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจเพื่อรับมือกับคนตรงหน้าอีกครั้ง

“รู้ค่ะ”

“แล้วก็ยังจะให้มันหลอก?” ธารเดือนค่อย ๆ กำหมัดเล็กรวบรวมความอดทนในใจ เมื่อภาพปัญหาต่าง ๆ รวมถึงคนใจบาปผุดขึ้นมาหัวแล้วพรูลมหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะเปรย

“ชีวิตคนเรามีข้อจำกัดต่างกันนี่คะ” นัยน์ตาสีรัตติกาลนิ่งเรียบเพียงครู่ ก่อนที่มันจะฉายแววเจ้าเล่ห์ดุดันเช่นเดิมตามอุปนิสัยของเจ้าตัว 

“เอาล่ะ เล่มตามเกมมันหน่อยแล้วกัน”

วืดดดด

จบประโยคมือแกร่งก็กระตุกร่างบอบบางของคนข้าง ๆ เข้ามาประชิดตัว ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากร้อนลงไปช่วงชิงเอาอากาศหายใจ โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวในวินาทีต่อมา อีกทั้งมือแกร่งก็เลื่อนไปตรึงท้ายทอยคนตัวเล็กกว่าไว้ ไม่ให้มีโอกาสถอยหนีจากสัมผัสที่เขากำลังหยิบยื่นให้อย่างเผด็จการ

ปลายลิ้นร้อนแทรกเข้าไปกวาดต้อนเอาความหอมหวานแปลกใหม่ของคนที่คิดว่าจืดชืดในคราแรก ยิ่งอีกฝ่ายพยายามขืนตัวปฏิเสธสัมผัสจากเขา จูบนั้นก็ยิ่งบดเบียดรุนแรงขึ้นจนคนในอ้อมแขนต้องผ่อนแรงลงด้วยความจำยอม เพราะไม่อาจต้านทานเรี่ยวแรงมหาศาลของอีกฝ่ายได้

ให้ตายเถอะว่ะ

ทั้งชีวิตไม่เคยต้องออกแรงในการจูบใคร

แม้จะไม่ได้ออกแรงมากมายอะไร แต่การต่อต้านอย่างที่ไม่เคยพบเจอของคนตัวเล็กกว่า กลับทำให้ความหงุดหงิดในใจมาเฟียหนุ่มพวยพุ่งขึ้นมาจนเผลอใส่แรงลงไปเพิ่ม กระทั่งรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวสนิมที่คละคลุ้งในโพรงปากเล็ก

แล้วมันยังไง

มาเฟียหนุ่มยังคงยัดเยียดการครอบครองที่ดิบเถื่อน และเย็นชาให้คนตัวเล็กกว่าต่อไป อีกทั้งจงใจขบเม้มริมฝีปากเล็กให้บวมเจ่อประจานการเป็นเนื้อที่ถูกส่งมาเข้าปากหมานักล่าอย่างเขา

เนิ่นนานกว่ามาร์คัส หวังจะยอมถอนริมฝีปากร้อนออกจากคนตรงหน้า ร่างบางที่หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดได้เพียงครู่ ถูกมือแกร่งดันออกไปชิดอีกฝั่งของประตูรถ ก่อนเขาจะเปรยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“จืดสนิทแบบนี้ไอ้เวรนั่นมันจูบแล้วแข็งได้ไงวะ”

ด้วยไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาก่นด่าคนใจทรามตรงหน้า กอปรกับการหายใจที่ยังไม่ตรงจังหวะนัก ทำให้ธารเดือนเลือกที่จะไม่สวนกลับอีกฝ่ายไป

ทว่าแค่ฉกฉวยโอกาสล่วงเกินเธอคงยังไม่สาแก่ใจคุณชายตระกูลหวัง มาร์คัสสั่งให้คนขับรถจอดข้างทางกะทันหัน ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชาตามแบบฉบับของเจ้าตัว

“หมดหน้าที่เธอแล้ว ลงไป”

“ว่าไงนะ”

“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง? ลงไป” มาเฟียหนุ่มกดเสียงต่ำสั่งอีกครั้งก่อนจะเบนนัยน์ตาสีรัตติกาลราบเรียบนั่นไปยังถนนเบื้องหน้า ราวกับไม่อยากจะเสวนากับคนตัวเล็กกว่าอีกต่อไป

ทุเรศสิ้นดี

ประตูรถหรูค่อย ๆ เลื่อนปิดอัตโนมัติเมื่อร่างบอบบางลงมา ก่อนจะทะยานออกไปโดยทิ้งเธอไว้คนเดียว ในที่เปลี่ยวอย่างไม่นึกสงสารหรือเห็นใจ สองข้างทางเป็นทุ่งหญ้าผืนกว้างไร้ซึ่งบ้านผู้คน คุณหนูตระกูลย่อยผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความปลง ก่อนจะควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายแล้วพบว่าสิ่งที่กำลังหานั้นไม่ได้อยู่กับตัวในวินาทีต่อมา

แม่ง

เอาเถอะ

อดทนก่อนนะธารเดือน

ญาติพี่น้องสารเลวของเธอมันเริ่มได้รับกรรมทีละคนแล้ว

ในเมื่อราฟาเอลรักษาสัญญา ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอจะไม่ทำในสิ่งที่เขาต้องการ

หากนี่เป็นหน้าที่ของหมากตัวหนึ่งในกระดานก็ถือว่าเธอได้ทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับมาเฟียหนุ่มแล้ว

เลือกที่จะลงมาเล่นแล้วก็คงมีแต่จะต้องไปต่อให้ถึงที่สุด

เรื่องอื่นช่างมัน

วันนี้ เวลานี้…เธอทำได้ดีและยังมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัย 

นั่นถือเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว