Mag-log inShare
บทที่ 9 การพบกัน [2]
Petsa ng paglalathala:
2026-04-16 01:59:27“พ่อเธอไม่ได้บอกชื่อคนที่…”
เพียะ!!!
โดยไม่ทันตั้งตัวฝ่ามือเรียวก็ฟาดเข้าที่ใบหน้าคมคายจนเกิดรอยแดง ทำเอาคนถูกทำร้ายร่างกายกะทันหันหัวอุ่นขึ้นมาทันที เปลือกตาสีอ่อนพับลงหวังกดข่มโทสะที่พวยพุ่ง ขณะที่ลิ้นร้อนก็ดุนกระพุ้งแก้มข้างที่ชาด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ยากจะระงับ
“สารเลว มัจจุราชควรเอาแกไปแทนพ่อแม่ฉัน!”
“ไงนะ?”
“แกฆ่าพ่อแม่ฉัน” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อจบประโยคกล่าวหาเมื่อครู่ พลันสมองก็ประมวลผลตามในวินาทีนั้น คุณชายมาเฟียตระกูลใหญ่พยักหน้าเล็กน้อยเมื่อไล่ตามความเข้าใจในสมองของคนตัวเล็กตรงหน้าทัน มุมปากหยักกระตุกยิ้มหนึ่งทีก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาราบเรียบตามเดิมแล้วเปรย
“เธอกำลังหมิ่นประมาทฉันอยู่นะยัยคุณหนูตกอับ” นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของคุณหนูตกอับที่ว่า เพื่อเพิ่มแรงกดดันและเน้นย้ำในประโยคเมื่อครู่
และมันได้ผล แววตากลมโตที่แข็งกร้าวเมื่อครู่สั่นระริกฉายแววสับสนในวินาทีนั้น
“หมายความว่ายังไง”
“ตบเมื่อกี้คิดจะขอโทษไหม”
“คุณก็อธิบายมาก่อนสิ”
“แล้วไอ้เหี้ยนั่นมันบอกอะไรเธอ”
“บอกว่าคุณฆ่าพ่อแม่ฉันไง"
“เหอะ! โง่ฉิบหาย”
“นี่คุณ!” เมื่อทำอะไรไม่ได้คุณหนูตระกูลย่อยลูเธอร์จึงปิดเปลือกตาลงหวังข่มอารมณ์ขุ่นมัวที่พวยพุ่งเข้ามาเกาะกุมจิตใจ มือเรียวเล็กกำรวบเข้าหากันแน่นราวกับกลัวว่ามันจะเผลอไปฟาดหน้าใครบางคนเข้าอีกเป็นครั้งที่สอง
เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะยังใจเย็นกับเธออยู่ไหม
การกระทำของคนตัวเล็กตรงหน้าอยู่ในสายตาของมาเฟียหนุ่มทั้งหมด มันดูออกจะน่ารำคาญสำหรับเขาเพราะถ้าเธอสู้คนมากกว่านี้ยัยคุณหนูนี่คงมีเสน่ห์ดึงดูดเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย
จืดชืด น่าเบื่อขนาดนี้ไอ้เวรนั่นมันจะเอาทำเมียจริงดิ
“แปลก คนที่จะมาเป็นผู้หญิงของมันควรฉลาด หัวไว เสริมบารมีมันได้ไม่ใช่เหรอวะ แต่เธอ…” จบประโยคนัยน์ตาคมสีรัตติกาลก็มองสำรวจคนตัวเล็กตรงหน้าไล่ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าอย่างจงใจอีกครั้ง
หน้าตากับหุ่นก็งั้น ๆ
อวบอึ๋มสักนิดก็ว่าไปอย่าง
ไม่ต้องพูดถึงสมอง มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ายัยนี่กลวงแค่ไหน
สายตาประเมินคนอื่นตลอดเวลายังคงวางไว้ที่คนตัวเล็กตรงหน้าพลางสะท้อนคำดูถูกเหยียดหยามผ่านนัยน์ตาคมนั้นอย่างไม่คิดปิดบัง จนคนตัวเล็กกว่าฉุนกึกขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าปากเล็กสีชมพูสุภาพกลับทำได้เพียงเอ่ยถามแทนที่จะก่นด่าคนเสียมารยาทอย่างเขาออกไป
“คุณคงไม่ได้จะเรียกฉันมานั่งให้คุณวิจารณ์เฉย ๆ หรอกมั้งคะ” น้ำเสียงกดต่ำบ่งบอกว่าธารเดือนไม่พอใจในท่าทีไม่ให้เกียรติผู้หญิงของเขามากแค่ไหน ทว่าเจ้าตัวกลับไม่สนใจ มาเฟียหนุ่มไหวไหล่น้อย ๆ ก่อนเปรย
“เรื่องพ่อแม่เธอไปหาคำตอบเอาเองแล้วกัน ขี้เกียจอธิบาย”
“แล้วฉันจะเชื่อคำพูดคุณได้ไง”
“ทีกับไอ้ราล์ฟแม่งเชื่อ” คำพูดของมาเฟียหนุ่มตลอดระยะเวลาที่นั่งอยู่ในรถด้วยกันทำให้ตาชั่งภายในหัวคุณหนูตระกูลย่อยกำลังทำงานอย่างหนัก ไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้าอย่างเขาได้แค่ไหน ทว่าในใจลึก ๆ ก็หวั่นกลัวว่าสิ่งที่คนตรงหน้าพูดจะเป็นความจริง
ทั้งที่เธอเช็กกับทางตำรวจแล้วว่าสาเหตุการเสียชีวิตของพ่อแม่คือการฆาตกรรมอำพลาง ทว่าคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทำกลับยังมานั่งหน้าดุอยู่ต่อหน้าเธอได้
สรุปแล้วใครโกหก ใครเชื่อได้กันแน่
“แล้วคุณมีธุระอะไรกับฉันคะ” ในเมื่อยังปักใจเชื่อใครไม่ลงธารเดือนจึงเลือกที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปก่อน ไว้หาความจริงทีหลังก็ยังไม่สาย หัวข้อสนทนาจึงถูกเปลี่ยนมาเป็นเหตุผลการมาปรากฏตัวของเขาในวันนี้แทน
เธอพอจะเดาออกแล้วว่าคนตรงหน้าคือใครและจุดประสงค์การมาของเขาก็คงไม่ใช่เรื่องดีนัก ทว่าลองถามหยั่งเชิงดูก็ไม่เสียหาย ต่อให้เขาจะมองว่าเธอถามอะไรโง่ ๆ แต่เธอก็อยากจะแน่ใจในจุดประสงค์ในการเข้าหาเธอของทายาทมาเฟียตระกูลใหญ่อีกตระกูลอย่างมาร์คัส หวัง
“เป็นผู้หญิงของไอ้ราล์ฟเหรอ” แทนที่จะตอบคำถามอีกฝ่ายกลับโยนคำถามตรงไปตรงมาเมื่อครู่ใส่เธอแทน
วาบ
ความเย็นยะเยือกยิ่งกว่าอุณหภูมิในห้องโดยสารลามเลียแผ่นหลังชื้นเหงื่อในวินาทีนั้น ก่อนจะไล่ลามมาจนถึงต้นคอขาวเมื่อจู่ ๆ แววตาของมาเฟียหนุ่มตรงหน้าก็เปลี่ยนไปกะทันหัน
จากที่เอาแต่ประเมินและดูถูกเหยียดหยามในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นดุดันจริงจังราวกับนักล่าตัวโตที่กำลังล็อกเป้าเหยื่อก่อนจะตะครุบ
อ่า…หมากอย่างเธอถูกอีกฝ่ายเจอตัวเข้าแล้วสินะ
ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมห้องโดยสารทันทีที่ประโยคคำถามจากมาร์คัส หวังจบลง คุณหนูในปกครองของลูเธอร์ที่เกร็งอยู่แล้วยิ่งเกร็งมากขึ้น เมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายของมาเฟียหนุ่มค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้
นัยน์ตาสีรัตติกาลราวกับห้วงหุบเหวลึกยังคงวางไว้ที่ใบหน้าสวยที่เขามองว่ามันจืดสนิทก่อนจะค่อย ๆ ไล่สายตาคมลงมาที่จมูกรั้น ปากเล็ก ๆ นั่นแล้วหยุดมันไว้ที่ลำคอระหง ที่ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอครั้งแล้วครั้งเล่า
ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มร้ายหนึ่งทีให้กับท่าทีหวาดกลัวที่ปิดไม่มิดของเหยื่อตัวน้อยตรงหน้า ก่อนที่มือแกร่งจะส่งไปรวบตัวคนตัวเล็กกว่าให้ขยับเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมในวินาทีต่อมา
“อ๊ะ นี่คุณ…” ท้ายประโยคถูกกลืนลงคอ เมื่อใบหน้าคมคายจงใจโน้มลงมาใกล้ในระยะที่อันตราย จนคนตัวเล็กกว่าต้องเผลอกลั้นหายใจ
ราวกับถูกตรึงไว้ในห้วงลึกมืดมิดนั้น กว่าจะรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายรุกล้ำร่างกายก็ตอนที่มือแกร่งของมาเฟียหนุ่มเลื่อนมากระตุกสร้อยราคาแพงที่คุณชายใหญ่ลูเธอร์สวมใส่ให้อย่างแรง จนมันหลุดติดมือเขาไปอย่างง่ายดาย
“ทำอะไรคะ เอาคืนมะ…”
“เครื่องติดตาม”
วินาทีหลังจากนั้นไม่มีประโยคใดออกจากปากคนตัวเล็กตรงหน้า หว่างคิ้วสีอ่อนปรากฏรอยย่นจาง ๆ
ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณชายตระกูลหวังพูด
ทว่าไม่คิดว่าราฟาเอลจะใส่เครื่องติดตามไว้ที่ตัวเธอ
ไหนเขาบอกว่าเป็นปลอกคอไง…
“สั่งทำเป็นพิเศษแบบนี้ดูท่าว่าเธอคงเป็นคนสำคัญของมันจริงสินะ”
นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบนกลับไปสบตาคนตรงหน้าทันทีที่จบประโยคเมื่อครู่
คนสำคัญงั้นเหรอ…
หมากตัวสำคัญต่างหากถึงจะถูก
“ไปกับฉัน” เสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจเอ่ยดึงสติของคุณหนูตกอับขึ้นมาจากภวังค์ความคิด ก่อนจะเอนหลังพิงไปกับพนักพิงของเบาะหนังราคาแพง
“ไปไหนคะ” ความไม่ไว้ใจฉายชัดในนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน คุณชายตระกูลหวังเหลือบมองคนข้างกายเพียงครู่ ก่อนจะเบนนัยน์ตาสีรัตติกาลไปวางไว้ที่สร้อยคอหรือเครื่องติดตามในมือแล้วเปรยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ที่สามารถแช่แข็งคนฟังได้ในวินาทีต่อมา
“ไปสวมเขาให้ว่าที่ผัวเธอ”
Pinakabagong kabanata
ในปกครองมาเฟีย SPECIAL 4 ในปกครองธารเดือน [3]
“จูบมันหน่อยค่ะ” ภรรยาคนสวยทำตามคำขออย่างว่าง่าย ริมฝีปากนุ่มบรรจงจุมพิตเบา ๆ ที่ส่วนหยักโค้งฉ่ำเยิ้มอ่า…สัมผัสแผ่วเบา ทะนุถนอม กอปรกับดวงตากลมโตที่ช้อนมองขึ้นมาไม่ว่าจะเห็นภาพนี้กี่ครั้งเขาก็ยังใจเต้นแรงจนแทบบ้าทุกครั้งปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมียเขาเซ็กซี่กว่าผู้หญิงคนไหนที่เคยเจอมา“เอานมทูนหัวมาทำแทนปากสิคะ” สายตาเชื้อเชิญที่เจือไปด้วยความร้อนแรง กอปรกับใบหน้าประณีต คมคายภายใต้แสงเงาสลัวจากดวงไฟดาวน์ไลท์ดวงเล็ก ๆ ตรงหัวเตียง ทำให้มาเฟียหนุ่มดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นเท่าตัว“แบบนี้เหรอคะ”“ดีค่ะ อืมมมม” ฝ่ายถูกเอาใจคำรามพร่าในลำคอแกร่งภาพมาเฟียหนุ่มที่เชิดหน้าขึ้นสูดปากระบายความเสียวซ่าน ยิ่งทำให้คนข้างล่างอยากเอาใจ ริมฝีปากเล็ก ๆ จึงจุมพิตที่ส่วนปลายหยักโค้งอีกครั้งก่อนจะเร่งจังหวะรูดรั้งตัวตนอุ่นร้อนที่โอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดด้วยหน้าอกนุ่ม“เด็กดี อืมมม…” คนถูกปรนเปรอคำรามต่ำ พลางส่งมือแกร่งไปลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนของคนตรงหน้าแผ่วเบา ก่อนที่ท้องนิ้วจะเลื่อนลงมาคลึงที่ยอดอกสีสวยสองข้างเอาใจคนสวยขาของเขาบ้าง“อ๊ะ…” ยิ่งอีกฝ่ายเผยอปากสีสวย ครางหวานเขาก็ยิ่งอยากปริแตกเดี๋ยวนั้น“เสร็จใส่นมทูนหั
ในปกครองมาเฟีย SPECIAL 4 ในปกครองธารเดือน [2]
“ไปอุ้มโจไซอาห์มานอนด้วย” รอยยิ้มบางของคนรู้ทันผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายไม่แพ้กัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามคนเป็นพี่ไปอย่างว่าง่ายหลังจากปารัณอุ้มนายน้อยลูเธอร์ที่กำลังหลับลึกออกจากห้องนอนใหญ่ไปแล้ว ร่างกายสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก็เอนลงไปนอนซ้อนหลังคนที่กำลังฝันดีในห้วงนิทรา มืออุ่นแทรกเข้าไปลูบไล้หน้าท้องนวลเนียนของคนรักแผ่วเบา“อื้อออ” คนโดนรบกวนส่งเสียงร้องประท้วงทั้งที่ยังหลับลึก กว่าจะรู้ตัวว่าแพนตี้ตัวบางถูกมือแกร่งรั้งออกไปจากเรียวขาสวย ก็ตอนที่ร่างกายสูงใหญ่แทรกเข้ามากลางกาย“ราล์ฟ…อื้อ” คำพูดเมื่อครู่อันตรธานไป เมื่อริมฝีปากร้อนบดจูบลงมาช่วงชิงเอาทุกสิ่งทุกอย่างกะทันหัน ขณะที่มือแกร่งสองข้างก็แทรกเข้าไปใต้เนื้อผ้า กอบกุมฐานเต้าอวบอิ่มสองข้างอย่างเอาแต่ใจไปพร้อม ๆ กับที่ตัวตนแข็งขืนจงใจเสียดสีส่วนบอบบางกลางกายที่เปลือยเปล่าของคนใต้อาณัติไปด้วยจูบล้ำลึกดำเนินไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสต่อรองราฟาเอลรุกไล่ กวาดต้อนเธอทุกทาง ทั้งเรียวลิ้นร้อนที่แทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัด ฝ่ามืออุ่นที่บีบเคล้นสองเต้าอวบ รวมถึงท่อนเนื้อใต้กางเกงที่เสียดสีกลางกลีบดอกไม้ฉ่ำเยิ้มนั่นทั้งหมดที่เ
ในปกครองมาเฟีย SPECIAL 4 ในปกครองธารเดือน
7 ปีให้หลัง“ว่าไง” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามคิริลล์ผ่านหูฟังบลูทูท ขณะที่ยืนกอดอกพิงผนังมองเบนจามินประเคนเท้าหนัก ๆ ให้ใครบางคนอยู่กลางโถงบ้านหลังใหญ่ใจกลางย่านเศรษฐกิจหลังหนึ่ง[มึงอยู่ไหนเสี่ย]“มึงก็รู้คิริลล์”[บ้านคู่กรณีเฮียขา?]“อืม”[บอกกูทีว่ามึงไม่ได้กำลังใช้ความรุนแรงจบปัญหา]“กูไม่ได้ใช้” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตอบปลายสาย พลางจรดก้นบุหรี่นอกราคาแพงลงบนริมฝีปากได้รูป ก่อนที่เกลียวควันสีขุ่นจะฟุ้งไปในอากาศ[สมกับเป็นมึงเลยราล์ฟ]“แต่เบนจามินใช้”[ฉิบหาย] เสียงสบถจากปลายสายทำให้เรียวคิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย เพราะคนอย่างคิริลล์ไม่น่าสบถเพียงเพราะเขาใช้กำลังสั่งสอนไอ้พวกเศษสวะไร้สำนึก มีแต่จะเห็นด้วยแล้วร่วมวงเสียมากกว่า“อะไร?” [ขอโทษนะเสี่ย]“เรื่อง?”[คือว่า…พวกกูไม่ได้ตั้งใจ แค่จะมาเรียกขวัญให้เฮียขาเฉย ๆ]“มาสอนอะไรพิเรนทร์ให้ลูกกูสิไม่ว่า เดี๋ยวนะ…” ท้ายประโยคถูกเว้นว่างไว้เมื่อมาเฟียหนุ่มเริ่มคาดเดาสถานการณ์บางอย่างจากคำพูดแปลก ๆ ของคุณชายสามได้[ครับเสี่ย]แม่ง…“บอกกูทีว่าเมื่อกี้ไม่ใช่การล่อซื้อ” [เมียมึงได้ยินทั้งหมดแล้วครับนายเหนือหัว]ฉิบหาย…คฤหาสน์ลูเธอร์แรงกดข่มเ
ในปกครองมาเฟีย SPECIAL 3 โจไซอาห์ ลูเธอร์ [2]
ราวสามชั่วโมงต่อมาการตรวจร่างกายเบื้องต้นเสร็จสิ้นก่อนที่มาเฟียหนุ่มที่ต้องออกไปสะสางงานด่วนเพิ่งจะกลับเข้าบ้านมา ช่วงขายาวรีบเดินตรงไปหาคนเป็นภรรยาด้วยหัวใจที่ว้าวุ่นกว่าปกติ“เป็นไงบ้างคะ หมอว่าไง” ภาพที่คนตัวเล็กนอนดูหนังเรื่องโปรดด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเมื่อตอนบ่ายทำให้เขาใจชื้นขึ้นมา ทว่ายังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากอีกฝ่ายสูทสีเข้มและเนกไทก็ถูกคนสวยขาช่วยจัดการถอดออกอย่างที่เคยทำ พร้อมกับประทับจุมพิตแผ่วเบาที่แก้มเกลี้ยงเกลาแล้วเปรย“อาบน้ำก่อนนะคะ หนูเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว”“บอกก่อนว่าทุกอย่างโอเค”“หนูดีขึ้นแล้วค่ะ ไปอาบน้ำก่อนนะแล้วมาดูหนังกัน” นายเหนือหัวลูเธอร์ทำตามที่ภรรยาบอกอย่างว่าง่าย เขาใช้เวลาอาบน้ำคิดทบทวนสิ่งที่ค้างคาใจเกี่ยวกับอาการของคนรัก ทว่าที่สุดแล้วมาเฟียหนุ่มก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปเนื่องจากหมอประจำตระกูลไม่ได้แจ้งอะไรมากไปกว่าภรรยาของเขาพักผ่อนน้อย ความคิดที่ว่าอีกฝ่ายจะเจ็บไข้ได้ป่วยหรือตั้งครรภ์จึงถูกชำระล้างไปพร้อมกับสายน้ำในที่สุดหนังเรื่องโปรดถูกเปิดคลอไป ขณะที่คนสองคนใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันบนเตียงกว้าง ทว่าสมาธิที่ควรจะจดจ่ออยู่ที่หนังตรงหน้ากลับถูกรบ
ในปกครองมาเฟีย SPECIAL 3 โจไซอาห์ ลูเธอร์
สุสานสายลมเอื่อยของต้นฤดูหนาวพัดเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนให้พลิ้วไปตามแรงลมเบาบาง หญิงสาวหลับตาพริ้มประสานมือเล็กเข้าด้วยกันราวกับกำลังอธิษฐานกับหลุมศพสองหลุมตรงหน้าเป็นครั้งที่สามแล้วที่มาเฟียหนุ่มมองดูดวงหน้าหวานด้านข้างของภรรยาที่หลับตาพริ้มรำลึกถึงผู้ให้กำเนิดทั้งสองแม้ในอดีตผู้ล่วงลับทั้งคู่จะกระทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยกับตระกูลหลัก ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกนายเหนือหัวอย่างเขาทิ้งไว้เบื้องหลังแล้วทั้งหมดตอนนี้สถานะของเขาคือสามีของลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อและคุณแม่ผู้ล่วงลับ นอกจากเขาจะสามารถเคารพหลุมศพของคนทั้งคู่ได้อย่างเต็มหัวใจแล้ว เขายังคงรักษาคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อหน้าผู้ล่วงลับในวันแรกที่มาขออนุญาตดูแลลูกสาวของคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี“วันนี้คุยกับคุณพ่อคุณแม่นานกว่าทุกปี มีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามพลางส่งฝ่ามือแกร่งไปลูบศีรษะของภรรยาด้วยความรักใคร่อย่างที่ชอบทำ“เล่าเรื่องทั่วไปน่ะค่ะ แล้วก็…” ท้ายประโยคถูกเว้นว่างไว้เพียงครู่ก่อนที่รอยยิ้มสดใสบริสุทธิ์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนตรงหน้าจะถูกส่งมาชโลมใจมาเฟียหนุ่ม“หืม แล้วก็อะไรคะ”“แล้วก็ ขอให้พวกท่านหมดห่วงจริง ๆ
ในปกครองมาเฟีย SPECIAL 2 ง้อคุณชาย [4]
“แรงอีกหน่อยสิคนดี” มันเร้าใจจนเขาอยากจับยัยเด็กอวดดีของเขากระแทกแรง ๆ จนเสร็จสมเดี๋ยวนั้น“แบบนี้…อ๊า เหรอคะ”“อ่า…ยั่วฉิบหาย” ด้วยความมันเขี้ยว กอปรกับแรงอารมณ์ที่โถมซัด คนมากกำลังจึงแกล้งกระแทกสะโพกสวนเอวบางอย่างไม่ผ่อนแรง“อะ…ลึก อื้ออออ” ฝ่ามือแกร่งจับยึดสะโพกนุ่มมือไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะขยับหนี ดวงหน้าหวานที่เคยเชิดขึ้นฟุบลงบนบ่าแกร่ง เสียงครางหวานที่คล้ายเสียงสะอื้นไห้เข้าไปทุกทีดังประสานกับจังหวะเนื้อกระทบเนื้อถี่กระชั้น“อ๊า จะไม่ไหว…แล้…อื้อออ”โพรงอุ่นชื้นที่กระตุกรัดแน่นและถี่ขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่านางทาสคนโปรดของเขาใกล้จะเสร็จสมเต็มที ทั้งที่เพิ่งจะอวดดีขย่มเขาได้ไม่เท่าไหร่“ข้างในรัดผมแรงขนาดนี้จะเสร็จแล้วเหรอคะ” ฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งกอบกุมข้อมือเล็กสองข้างที่ถูกมัดไว้ ส่วนอีกข้างก็เลื่อนลงไปขยำสะโพกอวบนุ่มมือด้วยความมันเขี้ยว“อ๊ะ…จะ…เสร็จ”“ก็เสร็จสิคะ” น้ำเสียงต่ำพร่าที่มาพร้อมกับท้องนิ้วแกร่งที่เคล้นคลึงลงมาที่จุดรวมความกระสันเหนือกลีบดอกไม้ฉ่ำวาวทำคนบนตักแทบขาดใจ“อื้อออออ” ร่างเล็กกระตุกเกร็งเมื่อข้ามไปแตะขอบความปรารถนาในที่สุด ทว่ายังไม่ทันที่จะได้หอบเอาอากาศเข้าป
ในปกครองมาเฟีย SPECIAL 2 ง้อคุณชาย
บริษัทตระกูลศิรวศินเป็นเวลาเกือบครึ่งปีหลังจากที่งานวิวาห์ระหว่างนายเหนือหัวลูเธอร์กับคุณหนูตระกูลศิรวศินผ่านพ้นไป นี่เป็นครั้งแรกที่สามีอย่างราฟาเอลยอมปล่อยให้ภรรยาเข้าบริษัทมาทำงานก่อนหน้านั้นเขาให้คนในปกครองที่วางใจได้จัดการทุกอย่างในบริษัทแทนทั้งหมด โดยที่เขาจะเป็นคนควบคุมดูแลอีกที โดยมาเฟียห
ในปกครองมาเฟีย บทที่ 56 เว้าวอนเพียงเธอ [3]
“มะ…ไม่ไหวแล้ว…เสร็จมากกว่านี้…ไม่…อื้อออออ” ท้ายประโยคถูกแทนที่ด้วยเสียงครางหวานก่อนที่ร่างบางจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยธารใสแห่งความสุขสมออกมาอีกครั้งดวงหน้าหวานส่ายไปมาเมื่อแรงเสียดสีที่จุดอ่อนไหวภายในยังคงดำเนินต่อไปซ้ำ ๆ ลาดไหล่แกร่งของเขาถูกปลายเล็บจิกระบายลึกขึ้นขณะที่นัยน์ตารื้นหยาดน้ำใสมองขอคว
ในปกครองมาเฟีย บทที่ 56 เว้าวอนเพียงเธอ
จบประโยคใบหน้าคมคายก็โน้มเข้ามาใกล้ ก่อนจะครอบครองริมฝีปากของคนเด็กกว่าเอาไว้ทั้งหมด จากจุมพิตแผ่วเบาในตอนแรกค่อย ๆ หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายจะดูดกลืนวิญญาณของอีกฝ่ายไปด้วยราวกับความเจ็บปวดบริเวณบาดแผลอันตรธานจนสิ้น เมื่อคนเด็กกว่ายอมให้เขาล่วงล้ำเข้าไปชิมความหอมหวานที่เขาแสนจะคิดถึง เรียวลิ้นร้
ในปกครองมาเฟีย บทที่ 55 ตรรกะที่ถูกลืม
ช่วงเย็นของวันเดียวกันกว่าครึ่งค่อนวันที่กลุ่มผู้ติดตามของนายเหนือหัวลูเธอร์ถูกสั่งให้มาทำความสะอาดบ่อจระเข้น้ำจืดขนาดใหญ่ ที่ผู้คนต่างลือกันว่านายหนือหัวเลี้ยงไว้เพื่อสังหารใครก็ตามที่ทรยศหรืออยากลองดีกับตระกูล บ้างก็ว่าเขาเลี้ยงไว้ทำลายหลักฐานจำพวกซากศพที่ถูกกลุ่มลูเธอร์สังหารจากภายนอกทว่าแท้จร
Maaari mong magustuhan
เด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+
ลำเจียก86.9K viewsภรรยาที่เขา..ไม่ต้องการ
Naya Solene15.6K viewsวิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก
หอมชา13.1K viewsขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม109.1K viewsช็อปเปื้อนฝุ่นกับกาวน์เปื้อนเกียร์
25 เมษา153 viewsBAD STORIES หมอมาเฟีย | NC20+ |
ลิลลี่สีกุหลาบ784 viewsล็อคหัวใจนายมาเฟีย
ไรท์มาย1.0K viewsใต้ปีกมารมาเฟีย
ดาวแคระ (miss.mk)1.1K views
