บทที่ 11 ความเยือกเย็นที่เริ่มหลอมละลาย

ลูเธอร์ กาสิโน

“ตำแหน่งสุดท้ายของเครื่องติดตามอยู่ในถิ่นหวังครับนายท่าน” ไทเลอร์เอ่ยรายงานหลังจากให้คนตรวจสอบตำแหน่งสุดท้ายของเครื่องติดตามก่อนที่สัญญาณจะขาดหายไป

“หมางาบเนื้อแล้วสิ” คิริลล์ที่นั่งเล่นเกมในแล็ปท็อปอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้นทั้งที่ตาคมยังคงวางไว้ที่หน้าจอสี่เหลี่ยมในมือ

“เบนมันมัวทำอะไรอยู่”

“เฮ้ มึงปล่อยเขาไปกับไอ้เวรนั่นเองนะเสี่ย” คนที่ขะมักเขม้นเล่นเกมเมื่อครู่ถึงกับต้องหยุดแล้วเหล่ตาคมมามองคุณชายใหญ่ลูเธอร์ที่มีท่าทีผิดแปลกไปจากปกติ

ความเยือกเย็นที่เป็นพื้นฐานของราฟาเอลกำลังถูกแทรกแซงด้วยอารมณ์บางอย่าง

อารมณ์ที่แม้แต่เจ้าตัวก็กำลังใช้ความพยายามอย่างหนักในการจัดการกับมัน

“ส่งคนไปเพิ่ม”

และแน่นอนว่ามันไม่เป็นผล เสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจเอ่ยออกคำสั่งโดยไม่ต้องรอสมองคิดตรึกตรองให้รอบคอบด้วยซ้ำ

“ในถิ่นหวังนะครับ” หน้าที่กลั่นกรองความคิดของผู้นำลูเธอร์จึงตกมาเป็นของไทเลอร์ มือซ้ายคนสนิทแทน ชายหนุ่มทักท้วงคำสั่งเมื่อครู่ของผู้เป็นนายในทันทีเพราะเกรงจะเกิดการปะทะระหว่างสองกลุ่มแล้วโดนสภามาเฟียเรียกเข้าพบในที่สุด หากเป็นเช่นนั้นความยุ่งยากคงจะตามมากวนใจผู้เป็นนายไม่น้อย

ทว่านายเหนือหัวลูเธอร์ไม่สน

“ไทเลอร์” เพียงแค่กดเสียงต่ำลูกน้องคนสนิทก็เข้าใจและพร้อมทำตามคำสั่งเดี๋ยวนั้น

“ครับนายท่าน”

“สภาจะไม่พอใจเอาน้าาา” คล้อยหลังไทเลอร์ออกจากห้องได้ไม่นานเสียงคุณชายบุราณีพิพัฒน์ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาคมสีอเมทิสต์ยังคงจดจ่ออยู่ที่เกมแข่งรถที่เจ้าตัวโปรดปรานทว่าสมองกลับพุ่งความสนใจไปที่เรื่องของคุณชายใหญ่ไปกว่าครึ่ง

“ยังไงก็เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว อีกอย่างเหตุผลกูมีน้ำหนักมากกว่ามัน” ประโยคตอบกลับของอีกฝ่ายเรียกรอยยิ้มจาง ๆ ให้ปรากฏที่มุมปากหยักทันที

ไม่ใช่ว่าเลี่ยงไม่ได้ซะทีเดียว

ราฟาเอลเลือกที่จะไม่เลี่ยงมากกว่า

จริงอยู่ที่อีกฝ่ายไม่สนใจสภา ทว่าภายใต้ธรรมเนียมของมาเฟียแล้วนั้นความเกรงใจและมารยาทเป็นสิ่งที่ยังต้องยึดถือปฏิบัติ หากคนคนนี้ไม่สนผลที่จะตามมาเป็นความยุ่งยากให้กับคนข้างหลังแล้วนั้น ตระกูลหวังคงได้แหลกคามือเขาไปนานแล้ว

“เครื่องติดตามราคาหลายล้านโคตรไร้ประโยชน์”

“รอบนี้กูประเมินมันต่ำเกินไป” คลื่นอารมณ์คุกรุ่นฉายชัดผ่านนัยน์ตาสีอำพันอย่างไม่คิดปิดบัง มาเฟียหนุ่มสูดนิโคตินเข้าปอดหนัก ๆ สองสามครั้งหวังระบายอารมณ์ขุ่นมัวที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น

เขาเป็นคนปล่อยเนื้อเข้าปากศัตรูเองแท้ ๆ

และทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้

แต่ทำไม…

“ไม่ใช่”

ความสับสนในหัวถูกสลัดทิ้งไปชั่วครู่ก่อนที่จะปากหยักจะพ่นควันสีขุ่นออกมาขณะปรายตาคมดุมองคุณชายสามอย่างคิริลล์ที่วันนี้มันดูสู่รู้มากกว่าทุกวัน

“ปกติมึงเยือกเย็นกว่านี้ราล์ฟ” นัยน์ตาสีอำพันลึกลับปรากฏระลอกคลื่นอารมณ์บางอย่างเพียงครู่ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งเป็นปกติอีกครั้ง ควันสีขุ่นที่พวยพุ่งขึ้นในอากาศบดบังเสี้ยวหน้าเรียบเฉยเจือมวลอารมณ์ที่ยากจะอ่านทว่าไม่อาจรอดพ้นจากสายตาคมสีอเมทิสต์ของอีกคนที่โตมาด้วยกันได้

ไม่ยอมรับแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธในสิ่งที่เพื่อนพูดแต่อย่างใด

โคตรไม่เป็นตัวของตัวเองเลยว่ะราล์ฟ

“ให้ช่วยอะไรไหม” ในเมื่อรู้ดีว่าคุณชายใหญ่ลูเธอร์ไม่มีทางอยู่เฉยได้แน่ เพราะหนึ่งเป็นโอกาสที่ลูเธอร์จะได้เล่นงานหวังกลับและอีกหนึ่งเป็นเหตุผลส่วนตัวที่เจ้าตัวอาจจะยังไม่อยากยอมรับนัก ทว่าทั้งสองข้อที่ว่านั้นคือโอกาส มีหรือที่ราฟาเอลจะไม่คว้าเอาไว้

“ไปเที่ยวเกาะทางใต้สักคืน” มุมปากหยักยกยิ้มหนึ่งทีหลังสิ้นเสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจของนายเหนือหัวลูเธอร์ก่อนเปรย

“เลยเหรอ”

ควันสีขุ่นระลอกสุดท้ายถูกพ่นออกจากริมฝีปากหยักได้รูปของมาเฟียหนุ่มก่อนที่เจ้าตัวจะส่งสายตายืนยันในสิ่งที่พูดเมื่อครู่ให้กับคุณชายสามที่ละสายตาจากหน้าจอสี่เหลี่ยมมามองเขาเช่นกัน

ไม่มีคำพูดใดมากกว่านั้น คนที่โตมาด้วยกัน รู้ไส้รู้พุงทุกอย่างต่างเข้าใจกันด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำราวกับสามารถเข้าไปนั่งในสมองดูความคิดของอีกฝ่ายได้

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนราคาแพงเรียกให้นัยน์ตาสีอำพันละจากคนตรงหน้ามาดูข้อความปริศนาที่ส่งมาเมื่อครู่ก่อนจะเปิดอ่าน

MARCUS : ใส ซื่อ บริสุทธิ์แบบนี้โคตรสเป็ก

รูปคุณหนูตระกูลในปกครองที่ถูกจูบอยู่ในอ้อมแขนของคู่อริสะท้อนในนัยน์ตาสีอำพันสงบนิ่ง ความเยือกเย็นที่เคยมีเต็มเปี่ยมก่อนหน้าถูกมวลอารมณ์บางอย่างซัดถาโถมเข้าใส่อย่างไร้เหตุผลก่อนจะถูกแทนที่ด้วยไฟโทสะไร้ที่มาจนกราฟความหงุดหงิดพุ่งสูงขึ้นกะทันหัน

อ่า…จริง ๆ เลย

ยัยเด็กนั่นเป็นนางทาสของเขาแต่กลับยอมให้ผู้ชายคนอื่นถึงเนื้อถึงตัว

แม้จะเป็นเกมที่เขาตั้งใจให้มันเป็นไปตามแผนที่วางไว้แต่เห็นแบบนี้แล้วก็อดหงุดหงิดไม่ได้

ก็แค่สัญชาตญาณหวงของเล่นของเพศผู้

คิดได้ดังนั้นมาเฟียหนุ่มจึงสลัดความรู้สึกที่ไม่ควรทิ้งไป ด้วยหน้าที่ผู้นำตระกูลมาเฟียใหญ่เขาจะไม่ยอมให้ความรู้สึกเวร ๆ พวกนี้มาทำให้เขาสั่นคลอนโดยเด็ดขาด

มือแกร่งจัดการพิมพ์ข้อความแล้วโยนมือถือราคาแพงไปบนโต๊ะพลางปรายตาคมดุฉายแววหงุดหงิดไปมองคุณชายสามที่ละสายตาจากเกมตรงหน้ามาวางไว้ที่เขาอยู่ก่อนแล้ว

“อีกสิบห้านาทีฮอร์มา”

“ให้ตายราล์ฟ ใจร้อนเป็นบ้า”

จบประโยคร่างสมส่วนของคิริลล์ก็หยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานนายเหนือหัวลูเธอร์เพื่อไปเตรียมตัวทำงานตามที่อีกฝ่ายสั่งทันที

เปลือกตาสีอ่อนพับลงพร้อมขบกรามแน่นเมื่ออารมณ์ขุ่นมัวในใจที่ควรจะหายไปนานแล้วกลับยังคงพวยพุ่งอย่างไม่ลดละ ยิ่งไร้การตอบกลับจากเนื้อที่เขาเพิ่งจะหย่อนเข้าปากหมาอย่างมาร์คัส หวังแล้วนั้นความรู้สึกเวร ๆ พวกนั้นก็ยิ่งตีรวนขึ้นมาในจิตใจและเหมือนจะซัดถาโถมมากขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ยัยนางทาส

เธอนี่แม่ง…

ฟึบ!

เมื่ออุณหภูมิในหัวไม่ลดลงเลยจนแทบจะเป็นบ้าถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันออกมา ร่างสูงใหญ่จึงหยัดตัวลุกขึ้นแล้วกรอกคำสั่งลงไปในสมาร์ตโฟนเครื่องหรูไปยังไทเลอร์ที่อยู่ปลายสาย

“เอาตัวคุณหนูมาภายในครึ่งชั่วโมง ใครขวางทางฝังให้หมด” จบประโยคร่างสมส่วนก็เดินออกจากห้องทำงานไปโดยมีมือซ้ายคนสนิทรับคำสั่งแล้วดำเนินการตามบัญชาทันที

MARCUS : ใส ซื่อ บริสุทธิ์แบบนี้โคตรสเป็ก

                                                  Read

ไม่มีข้อความใดตอบกลับมานอกจากการแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายกดอ่านข้อความแล้วเท่านั้น มุมปากหยักยกยิ้มอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาตอบกลับของศัตรูที่นิ่งเรียบไม่ต่างจากปกติ ทว่าเขากลับจับสังเกตบางอย่างได้

ไอ้เวรนั่นไม่เติมเชื้อไฟ?

ไม่ยั่วยุให้เขาอยากแย่งชิงไปอย่างที่ควรทำ

มันกลัว

กลัวว่ายิ่งยุยัยคุณหนูนั่นจะยิ่งบอบช้ำสินะ

“โคตรไม่เนียนเลยว่ะราล์ฟ”

นัยน์ตาสีรัตติกาลละจากหน้าจอมือถือราคาแพงของตนไปที่ของที่คนตัวเล็กกว่าลืมไว้พลางยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อไล่ตามความคิดของคู่อริอย่างราฟาเอลทัน

“พวกลูเธอร์ข้ามถิ่นมาแล้วนั่น” เสียงลูกพี่ลูกน้องที่อาสาขับรถให้ในวันนี้เอ่ยขึ้นพลางสบตากับคุณชายรองตระกูลหวังผ่านกระจกบานเล็กหน้ารถ

“ปล่อยพวกมัน ไม่ต้องปะทะ” น้ำเสียงราบเรียบกรอกคำสั่งลงไปผ่านมือถือก่อนจะโยนไปที่เบาะข้างกาย

“เสียศักดิ์ศรีเป็นบ้า”

“ก็ถ้ามันเปิดก่อนกูจะได้มีข้ออ้างในสภา”

“มึงอ้างขึ้นเหรอมาร์ค เล่นไปฉกตัวคนของมันมาขนาดนั้น”

“ก็ไม่ได้มีใครตายนี่ เรื่องแค่นี้สภาไม่สนหรอก ยกเว้นมันจะเปิดฉากรุนแรงก่อน”

“กูล่ะปวดหัว จบ ๆ ไปไม่ได้เหรอวะ” ความแข็งกร้าวฉายชัดในนัยน์ตาสีรัตติกาลดุจหุบเหวลึกคู่นั้นก่อนจะเปรย

“ไม่จบ จนกว่ากูจะได้ลากศักดิ์ศรีมันมาละเลงที่ตีนกูก่อน”

มือแกร่งหยิบเครื่องมือสื่อสารที่คนตัวเล็กลืมไว้ขึ้นมาดูข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอที่มีใครบางคนส่งมาก่อนหน้า

RAPHAEL : กลับมาหาฉัน

มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจอีกครั้งเมื่อในที่สุดราฟาเอลก็เผยจุดอ่อนของตัวเองออกมาจนได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านี่เป็นกับดักที่อีกฝ่ายวางไว้ แต่แล้วมันยังไงล่ะ กับดักที่แม้แต่ไอ้คนที่วางไว้มันยังโง่จะร่วงหล่นลงไปเองอยู่รอมร่อเขาจะกลัวไปทำไม

ก็แค่มาวัดกัน อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างมันจะใจแข็งเอาคุณหนูในปกครองที่มันยังไม่รู้ตัวว่าหวงเขาหนักหนามาเป็นเนื้อล่อได้อีกนานแค่ไหน

โง่ฉิบหาย

คิดว่าตัวเองแข็งแกร่ง

คิดว่าตัวเองจะคอนโทรลได้ตลอดก็ลองดู