บทที่ 12 ลองดี

ปัง! ปัง! ปัง!

เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงที่นายเหนือหัวลูเธอร์เลือกที่จะมาระบายมวลอารมณ์หงุดหงิดในห้องซ้อมยิงปืนชั้นใต้ดินที่ออกแบบมาให้เก็บเสียงได้เป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้รบกวนแขกที่เข้าพักหรือลูกค้าที่กำลังเสี่ยงดวงอยู่เต็มพื้นที่ในโซนต่าง ๆ ของตึกสูงสี่สิบชั้นแห่งนี้

ครืดดด

ลูกปืนนัดสุดท้ายพุ่งทะลุกลางเป้าเป็นจังหวะเดียวกับที่มีสายเรียกเข้าจากมือขวาคนสนิทพอดี

“ว่ามา” เสียงแหบทุ้มเจืออารมณ์หงุดหงิดกรอกลงไปทันทีที่กดรับสาย

[เรียบร้อยครับนาย พวก…] เบนจามินรายงานกลับมาในทันทีทว่าแทนที่ผู้เป็นนายจะสนใจในสิ่งที่ตนเพิ่งรายงานกลับพุ่งความสนใจไปที่อย่างอื่นแทน

“ขอคุยกับคุณหนู” ประโยคเมื่อครู่เรียกรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบจะสังเกตไม่เห็นให้ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของมือขวาคนสนิทก่อนที่สมาร์ตโฟนจะถูกส่งให้คุณหนูในปกครองทันทีตามคำสั่ง

[ฮัล…]

“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงที่ถูกปรับให้ราบเรียบเปี่ยมอำนาจตามปกติเอ่ยถามทันทีที่ได้ยินเสียงใสจากคนปลายสายก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยในสิ่งที่ทำให้กราฟความหงุดหงิดร้อนใจลดระดับลงอย่างไร้เหตุผล

[ไม่ค่ะ]

ทว่ากราฟความหงุดหงิดที่ว่านั่นลดฮวบได้ไม่นานก็พุ่งสูงขึ้นตามเดิมเมื่อภาพที่คนปลายสายปล่อยให้คุณชายตระกูลหวังรุ่มร่ามฉายวนซ้ำเข้ามาในหัวกะทันหัน

“เอาโทรศัพท์ให้เบนจามิน”

[ครับนายท่าน]

“พาคุณหนูมาที่นี่”

[รับทราบครับ]

มือแกร่งกดวางสายพร้อมกับโยนโทรศัพท์ไปบนโซฟาข้างหลังก่อนจะหันมาบรรจุกระสุนใส่แมกกาซีนแล้วเหนี่ยวไกอีกครั้งด้วยความแม่นยำ กระสุนเงาวับทะลุผ่านรูเดิมซ้ำ ๆ กระทั่งลูกปืนหมดซองกระสุนอีกครั้ง

น่าแปลกที่ครั้งนี้ความหงุดหงิดที่พุ่งสูงขึ้นเมื่อครู่กลับลดระดับลงได้ทั้งที่ก่อนหน้าไม่ว่าเขาจะยิงไปเท่าไหร่ก็ไม่สามารถจัดการมวลอารมณ์เหล่านั้นให้บางเบาลงได้เลยสักนิด

เพราะรับรู้ว่ายัยนั่นปลอดภัย?

ไม่มีทาง…

เพราะเหยื่ออย่างไอ้มาร์คัสมันตกหลุมพรางที่เขาวางไว้ต่างหาก

ร่างสมส่วนปลดอุปกรณ์เซฟตี้ออกก่อนจะเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงพลางกระดกน้ำเย็นลงคอเพื่อดับกระหาย อีกทั้งมือแกร่งก็หยิบสมาร์ตโฟนมากดส่งข้อความหามือซ้ายคนสนิทเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

RAPHAEL : ดับกล้องวงจรปิดห้องซ้อมยิงปืนแล้วห้ามใครเข้าใกล้ในระยะร้อยเมตร

TYLER : วันนี้มีสั่งสอนใครงั้นเหรอครับ

RAPHAEL : จัดการเบนจามินด้วย

TYLER : มันช้าแค่นาทีเดียวเองนะครับนาย

RAPHAEL : หรือจะให้กูลงมือเองไทเลอร์

TYLER : ได้สิ้นชื่อไอ้เบนมันพอดี เดี๋ยวผมทำเอง

หน้าจอโทรศัพท์ดับลงพร้อมกับที่น้ำอีกครึ่งขวดถูกกระดกลงคอแกร่งรวดเดียวจนหมด ไม่นานประตูของห้องซ้อมยิงปืนก็เปิดออกพร้อมกับที่ร่างบอบบางที่หอบเอากลิ่นหอมของดอกไม้ป่าเดินเข้ามาก่อนประตูบานใหญ่จะปิดลงทิ้งไว้เพียงคนสองคนในห้องสลัวที่ถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอึมครึมชวนอึดอัดเท่านั้น

ด้วยไม่รู้ว่าควรจะวางตัวยังไงเมื่อนัยน์ตาสีอำพันคมดุคู่นั้นเอาแต่จ้องมองมาที่ร่างกายของเธอตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า คุณหนูในปกครองลูเธอร์จึงทำเพียงยืนนิ่ง ๆ ด้วยความประหม่าปล่อยให้อีกฝ่ายประเมินตนแบบที่ชอบทำ

อะไรของเขา

กำลังไม่พอใจอยู่เหรอ

ยังไม่ทันที่คนในปกครองจะไล่ตามอารมณ์มาเฟียหนุ่มทัน ร่างสมส่วนก็หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินตรงไปที่ตำแหน่งสำหรับซ้อมยิงปืนก่อนจะจัดแจงอุปกรณ์แล้วส่งสายตาเรียกคนตัวเล็กกว่าให้เดินมาหาพร้อมกับใส่อุปกรณ์เซฟตี้ให้อย่างชำนาญ

“เอ่อ…ต้องซ้อมด้วยเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามพลางปล่อยให้เขาจัดแจงอุปกรณ์ให้ ทว่ามาเฟียหนุ่มกลับไม่ตอบ เขาทำเพียงดึงแขนเล็กให้มายืนประจำตำแหน่งแล้วจัดการเอาอาวุธสีดำเงาวับสำหรับใช้ซ้อมโดยเฉพาะมาวางใส่มือเล็กขณะที่ยืนซ้อนหลังเพื่อคอยกำกับวิธียิงให้ อีกทั้งร่างกายของเธอก็ถูกจัดแจงให้อยู่ในท่าทางที่ถูกต้องก่อนที่เขาจะเปรย

“นิ่ง ๆ” น้ำเสียงราบเรียบเฉพาะตัวเอ่ยขึ้นข้างใบหูก่อนที่นัยน์ตาสีอำพันลึกลับจะมองตรงไปยังเป้าข้างหน้าด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว มั่นคง

“ฉันจะพาทำรอบเดียว ดูแล้วจำ” มาเฟียหนุ่มกดเสียงต่ำสั่งพลางจับมือคนตัวเล็กในวงแขนแกร่งให้ทำตามการนำพาของตน

“หลับตาซ้าย เล็งด้วยตาขวา” แม้จะยังงง ๆ ทว่าคนตัวเล็กกว่าก็ทำตามที่อีกฝ่ายสั่งอย่างว่าง่าย ด้วยไม่พร้อมที่จะรับมือกับราฟาเอลในตอนนี้ เพราะตั้งแต่ที่ร้านอาหารจนถึงตอนนี้ร่างกายเธอค่อนข้างล้าเต็มที

“หายใจช้า ๆ เบา ๆ” มือแกร่งจัดการนำทางมือเรียวเล็กให้อยู่ในท่าทางที่ถูกต้องพร้อมลั่นไกก่อนจะออกคำสั่ง

“ยิง”

ปัง!

กระสุนเงาวับพุ่งตรงเข้ากลางเป้าอย่างง่ายดาย มือแกร่งจึงถอนออกไปพลางถอยหลังสองสามก้าวก่อนจะเอ่ยสั่งอีกครั้ง

“ยิง” คนไร้ประสบการณ์ขมวดคิ้วมุ่นอีกทั้งเหงื่อเย็นชื้นก็พลันผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าเพราะความประหม่าที่ก่อตัวสูงขึ้นกะทันหันทว่าก็ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกโดยง่าย ธารเดือนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ พลางตั้งสมาธิเล็งปลายกระบอกปืนไปยังเป้าหมาย ไม่นานนิ้วเรียวก็จัดการเหนี่ยวไกตามที่ราฟาเอลสอนเมื่อครู่ ทว่า…

ปัง!

“ไม่ได้เรื่อง” เสียงแหบทุ้มเอ่ยต่อว่าจากทางด้านหลังทำให้มือเล็กจัดการเล็งปลายกระบอกปืนไปที่เป้าตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะจัดการเหนี่ยวไกอีกรอบ ซึ่งแน่นอนว่าผลลัพธ์ก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิม

“พอ” น้ำเสียงราบเรียบเจือความหงุดหงิดเอ่ยขึ้นทันทีก่อนที่มือแกร่งจัดการปลดอุปกรณ์เซฟตี้ทั้งหมดออกจากคนตัวเล็กกว่า

“ฉันคงประเมินเธอสูงไป” ใบหน้ามาเฟียหนุ่มยังคงเรียบเฉยทว่าปากหยักก็ยังมิวายพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาจนทำให้คนฟังเริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้าง

“อะไรคะ”

“เธอคงเก่งใช้เรือนร่างมากกว่าใช้กำลังหรือสมอง”

เดี๋ยวนะ…

“ทั้งหมดเมื่อกี้เพื่อที่จะปาดมาด่าฉันเนี่ยนะคะ”

“ดูจากสภาพปากแบบนั้นแล้วฉันควรชื่นชมเธองั้นเหรอ”

ให้ตายเถอะ

ผู้ชายพวกนี้มันบ้ากันทั้งหมด!

เส้นความอดทนที่สั่งสมมาก่อนหน้าขาดผึงในวินาทีนั้น ไฟโทสะกองใหญ่กว่าปกติไหลมากองรวมกันที่ศีรษะเล็กอย่างง่ายดายเมื่อคำพูดเมื่อครู่ของเขาไม่ต่างจากเชื้อไฟที่ราดลงมา

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนปราดมองไปที่คนตรงหน้าอย่างเอาเรื่องกว่าครั้งไหน ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ไม่ได้ผ่านการตรึกตรองอย่างรอบคอบออกไปในวินาทีต่อมา

“ก็คุณใช้ฉันเป็นเนื้อล่อ ฉันใช้เรือนร่างก็ถูกแล้วนี่คะ”

ประโยคที่เจือความประชดประชันอยู่ในทีบวกกับใบหน้าเย่อหยิ่งที่คนตัวเล็กกว่าชอบทำส่งผลให้คนตรงหน้าที่อารมณ์มาคุอยู่แล้วยิ่งร้อนระอุมากขึ้นกว่าเดิม ช่วงขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวก่อนกดเสียงต่ำถาม

“ไปทำอะไรกับมันมา”

“คุณอยากให้ฉันทำอะไรล่ะคะ”

“ฉันให้เธอเป็นแค่หมากในกระดาน ไม่ได้ให้เธอไปนอนอ้าขาให้ใคร” ประโยคดูถูกเมื่อครู่ไม่ต่างจากน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชนอีกครั้ง ส่งผลให้สตินึกคิดของคนถูกต่อว่าถดถอยทันทีเมื่อโทสะเข้าครอบงำโดยสมบูรณ์

“ฉันก็ทำตามแผนคุณไงคะ อยากให้ฉันล่อคุณชายหวังให้มาติดกับฉันก็ทำให้แล้ว คุณไม่พอใจตรงไหนคะคุณชาย”

นัยน์ตาสีอำพันฉายแววโทสะขึ้นมาในวินาทีนั้นเมื่อปากเล็ก ๆ นั่นที่สภาพยับเยินดูไม่ได้เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด

“ปากเธอ มีสิทธิ์ให้คนอื่นจูบตั้งแต่เมื่อไหร่” ใบหน้าที่ปกติมักเรียบเฉยไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใดของมาเฟียหนุ่มกรุ่นด้วยความไม่พอใจ ทว่าคุณหนูในปกครองไม่เข้าใจว่าเขาจะโกรธเธอขนาดนี้ด้วยเรื่องอะไร ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นไปตามเกมของเขาทั้งหมด

“คุณไม่ได้แจ้งนี่คะว่าห้ามคนอื่นจูบ”

“อย่าลองดีธารเดือน” น้ำเสียงกดต่ำบวกกับแรงกดข่มที่มากขึ้นทำให้คนตัวเล็กกว่าเริ่มหายใจยากลำบากกว่าปกติ ทว่านาทีนี้เธอไม่สน

ไม่ยอมถูกด่าฟรี ๆ หรอก

“แล้วคุณชายเป็นอะไรคะ โมโหฉันเรื่องอะไร”

“ตอบมาว่ามันทำอะไรบ้าง” น้ำเสียงราฟาเอลไม่ต่างจากเครื่องจักรเยือกเย็นที่สามารถบดร่างเล็กของอีกฝ่ายให้แตกละเอียดได้ภายในพริบตา

ทว่าด้วยแรงโทสะที่มีมากกว่าความเกรงกลัวที่มีต่อคนตรงหน้าปากเล็ก ๆ จึงเอ่ยประชดออกไปโดยลืมคำนึงถึงผลที่จะตามมาภายหลังไปโดยปริยาย

“ก็ ‘อ้าขา’ อย่างที่คุณเคยให้ฉันทำนั่นแหละค่ะ”

วืดดดดด

“อ๊ะ คุณชาย!!!”