บทที่ 4 ก็ถ้าจะปากดีแบบนี้ [3]

ให้ตายเถอะ

คนคนนี้นี่มัน…

ธารเดือนเม้มริมฝีปากแน่นกว่าเดิมพลางหายใจหอบกระชั้น เมื่อความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกายสั่นเทิ้ม ใบหน้าหวานชื้นเหงื่อเชิดขึ้นอย่าลืมตัว หน้าท้องและนิ้วทุกนิ้วหดเกร็งตามแรงอารมณ์ที่ถูกกดข่มไว้ภายใน

ก้านนิ้วร้อนของอีกฝ่ายยังคงรังแกส่วนอ่อนไหวกลางกายของเธอซ้ำ ๆ ทำเอาคนตัวเล็กลืมหายใจ ก่อนสติสัมปชัญญะเสี้ยวสุดท้ายที่เหลืออยู่จะถูกมวลอารมณ์บางอย่างเข้ามาแทนที่ เมื่อนิ้วร้อนระอุแทรกเข้ามาในร่างกายกะทันหัน สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดที่แทบจะทนไม่ไหว กระทั่งเผลอปล่อยให้เสียงครางหวิวหลุดออกมาในที่สุด

“อ๊ะ…”

หึ

มาเฟียหนุ่มยกยิ้มพึงพอใจที่มุมปาก ก่อนจะค่อย ๆ ดันนิ้วแกร่งเข้าไปให้ลึกมากกว่าเดิม แล้วกระซิบที่ข้างหูแดงระเรื่อเพราะแรงอารมณ์ของคุณหนูในปกครองแผ่วเบา

“ไม่ต้องกลั้น เสียวก็แค่ครางออกมาดัง ๆ”

“…”

“ไม่มีใครได้ยินเสียงเธอนอกจากฉัน" ไม่ทันได้ตั้งตัวนิ้วร้อนของเขาก็เสียดลึกเข้าไปจนสุดความยาว ก่อนจะขยับเข้าออกเร็วขึ้นทว่ายังคงไว้ซึ่งความอ่อนโยน เร่งเร้าทว่าไม่รุนแรงจนทำให้คนตัวเล็กกว่าบาดเจ็บ

อ่า…แบบนี้มันยิ่ง…

ทรมาน…

คนใจบาปกำลังแกล้งกันชัด ๆ 

แกล้งให้เธอพ่ายแพ้และยอมจำนนอีกครั้ง ด้วยการครางเสียงลามกออกมา

มือเล็กจิกเข้าไปที่หน้าขาแข็งแกร่ง พลางกัดริมฝีปากล่างแน่นจนรู้สึกเจ็บ เพื่อระบายอารมณ์ปรารถนาที่พวยพุ่งมากขึ้นตามสัญชาตญาณ

เสียงลามกในลำคอถูกกลืนลงคอไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าส่วนอ่อนไหวข้างล่างกลับตอบรับสัมผัสของคนใจบาปอย่างลืมตัว อีกทั้งสะโพกไม่รักดีก็ขยับไปตามการชักนำของเขาอย่างควบคุมไม่ได้

ราวกับขาอีกข้างกำลังจะก้าวเข้าไปในกองไฟลุกโชน เมื่อสัญชาตญาณเริ่มมีมากกว่าสติสัมปชัญญะ

“อย่ากัดปาก”

เธอกำลังจะหลอมละลาย

“เด็กดี ไหนบอกทีซิว่าเธอกำลังเสียวจะตายเพราะใคร”

ละลาย…อย่างช้า ๆ

“ดะ…ได้โปรด อะ…เอาออกไป”

เสียงไม่มั่นคงนักเอ่ยบอกคนที่กำลังรังแกกันในสถานที่ที่แม่ง…

“หยุดขยับสะโพกรับให้มันได้ก่อนธารเดือน”

จบประโยคเรียวนิ้วร้อนอีกนิ้วของเขาก็ชำแรกเข้าไปด้านใน สร้างความรู้สึกอึดอัด คับแน่นและวาบหวามกว่าครั้งไหน ๆ ยิ่งเธอทรมานเขาก็ยิ่งได้ใจ ปากร้อนร้ายกาจไล่พรมจูบที่ใบหู ท้ายทอยไล่ลงมายังลาดไหล่เนียนขาวอมชมพู กระตุ้นความปรารถนาของเด็กดื้อให้ปะทุขึ้นมามากยิ่งขึ้น

“อะ…อื้อออออ”

ธารเดือนหลุดครางหวิวทั้งยังเพิ่มแรงบีบที่หน้าขาแกร่ง พลันมือเรียวเล็กอีกข้างก็เลื่อนลงไปหวังดึงมือร้ายที่กำลังรังแกตรงนั้นของเธออย่างเอาแต่ใจออก ทว่ากลับไม่เป็นผล

ราฟาเอลไม่ยอมหยุด…

“อื้อออออ”

เขาเร่งเร้ารังแกส่วนอ่อนไหวฉ่ำเยิ้มไปพร้อมกับเคล้นคลึงฐานเต้ากลมกลึงซ้ำ ๆ จงใจถ่ายเทอุณหภูมิร้อนจากเขามาให้คนบนตัก กระทั่งอีกฝ่ายรู้สึกทรมานจวนจะทนไม่ไหว

เขาอยากให้ยัยเด็กปากเก่งคนนี้ยอมจำนนและรู้สถานะว่าตัวเองเป็นใคร

ปากเล็ก ๆ ถือดีนั่นที่เอาแต่ปฏิเสธเขาทั้งที่ไม่มีสิทธิ์

ร่างกายไม่น่าพิศวาสที่เอาแต่หลีกหนีสัมผัสจากเขา

และสายตาที่คอยสะท้อนเสียงก่นด่าในใจ

เขาจะแผดเผามันไม่ให้เหลือแม้เถ้ากระดูก

นิ้วร้อนเร่งจังหวะเข้าออกให้ถี่กระชั้นขึ้น ทำคนบนตักสั่นสะท้านไปทั้งตัว สัมผัสตรงนั้นที่ทั้งถี่และลึกขึ้นราวกับชนวนอันบ้าคลั่งทำธารเดือนแทบขาดใจ สติพร่าเบลอประมวลผลอะไรไม่ได้นอกจากต้องการระบายความเสียวซ่านแปลกประหลาดออกมาเดี๋ยวนั้น

“อ๊ะ คะ…คุณชาย”

เสียงครางหวิวเรียกคนที่รังแกกันหลุดออกมาในที่สุด

หึ

แล้วจะอวดดีแต่แรกเพื่อ?

“เรียกใหม่…”

“อ๊ะ…”

“ราล์ฟ แค่ราล์ฟเด็กดี” จบประโยคราฟาเอลก็เร่งเร้าคนบนตักด้วยการกระดกแท่งนิ้วร้อนรัวเร็วมากขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบรัดถี่กระชั้นของผนังอุ่นชื้นที่โอบรัดนิ้วแกร่ง

“อ๊ะ…อื๊ออ…ราล์ฟ”

มาเฟียหนุ่มยกยิ้มพึงพอใจในความพ่ายแพ้ของเด็กปากดี เสียงครางหวิวที่เรียกชื่อเขาอีกหลายครั้งปะปนไปกับเสียงลามกฉ่ำแฉะ ดังอื้ออึงในโสตประสาทของคนทั้งคู่ ก่อนที่เจ้าของชื่อจะพาคนบนตักแกร่งไปแตะที่สุดขอบความปรารถนาเป็นครั้งแรก

“อื้ออออ”

แน่ล่ะมันเป็นสวรรค์

เพราะเขาปรานี

ที่จริงเขาจะปล่อยให้ยัยเด็กนี่อารมณ์ค้างเหมือนเมื่อวานก็ได้ แต่วันนี้เขาอยากเห็นนางทาสปากดีของเขาสิ้นฤทธิ์

สิ้นฤทธิ์แบบที่ยัยเด็กนี่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ‘เสร็จ’ บนตักเขาไปกี่รอบ

ร่างเล็กเกร็งกระตุกในอ้อมกอดครั้งสุดท้ายได้เพียงครู่ มาเฟียหนุ่มก็พรมจูบตักตวงเอาความหวานเฉพาะตัวของอีกฝ่ายจนพอใจ ก่อนจะดันร่างที่ยังสั่นเทิ้มให้ลงไปข้างล่าง แล้วเชยปลายคางมนให้หันมาสบประสานสายตากัน

นัยน์ตาสีอำพันที่ทอประกายเย้ยหยันอยู่ในทีจ้องลึกลงไปในนัยน์ในตาสีอ่อน ขณะที่ใบหน้าคมคายของเขาก็จงใจโน้มลงมาใกล้มากขึ้น

“เริ่มติดใจฉันหรือยัง” เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามอย่างใจเย็น ทว่าคนในปกครองกลับหอบหายใจถี่ไม่ยอมตอบคำถาม ซ้ำยังเอาแต่เบนสายตาหลบตาคมสีอำพันที่จงใจจ้องลึกลงไปค้นหาคำตอบ

ปลายนิ้วแกร่งเอื้อมไปเกลี่ยแผ่วเบาบนริมฝีปากอิ่ม เพื่อสำรวจว่าคนตัวเล็กกว่าบาดเจ็บเพราะรอยกัดก่อนหน้าหรือไม่

ดูไม่ได้เลยสักนิด

ทั้งปากแดงเจ่อ

ผิวแดงเป็นจ้ำทั้งเก่าใหม่ที่เขาทำไว้

ไหนจะร่างกายสั่นระริกตรงหน้าเขานั่นอีก

สมควรแล้วธารเดือน

ก็ถ้าจะปากดีแบบนี้…

“ถึงไม่ตอบหน้ายั่ว ๆ ของเธอมันก็ฟ้องอยู่ดี”

ราวกับคนตรงหน้าคลำหาเสียงตัวเองไม่เจอ ใบหน้าซับสีระเรื่อชื้นเหงื่อที่เขามองว่ามัน ‘ยั่ว’ ส่ายไปมาปฏิเสธข้อกล่าวหาเมื่อครู่

ยัยเด็กดื้อ

เสร็จเพราะเขาไปตั้งกี่รอบยังจะอวดดี

“เอาล่ะ ปลดเข็มขัดแล้วเอามันออกมา”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกโพลงในวินาทีที่ได้ยินประโยคเส็งเคร็งนั่น ศีรษะเล็กส่ายไปมาปฏิเสธรัว ๆ ไม่ยอมทำตามคำสั่งบ้าบอนั่นเด็ดขาด

ทว่า…

“เธอครางชื่อฉันไปกี่รอบ จำได้ไหม” ประโยคย้ำเตือนผ่านน้ำเสียงจริงจังที่มาพร้อมแรงกดข่มน่าหวาดหวั่น ทำให้หัวใจของเธอหนักอึ้ง นัยน์ตาอำพันคมดุที่มองมาราวกับกำแพงที่กั้นอากาศเอาไว้ไม่ให้เธอได้หายใจ

“คุณนี่มัน…”

ใจบาป

บัดซบ

ระยำ

แล้วมันยังไง…

“เอามันออกมาเด็กดี” มาเฟียหนุ่มยังคงเอ่ยสั่งผ่านน้ำเสียงราบเรียบ โดยไม่สนใจว่าคนตรงหน้าพยายามจะปฏิเสธเพียงใด

คนแพ้ก็ต้องจ่ายให้คนที่ชนะ

ไม่แฟร์ตรงไหน

“เมตตาฉันบ้างได้ไหมคะ” ประโยคเว้าวอนของคนแพ้เขาเห็นมาแล้วนับไม่ถ้วน และมันไม่มีผลอะไรทั้งนั้นเมื่อกฎคือคนชนะคือผู้คุมเกม

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่อัดแน่นไปด้วยประกายเว้าวอนยังคงถูกส่งไปในคนมากอำนาจตรงหน้า ทว่าสิ่งที่อีกฝ่ายตอบกลับมานั้นกลับปัดเป่าเอาความหวังริบหรี่ของเธอให้อันตรธานจนสิ้น

“ฉันก็กำลังเมตตานางทาสของฉันอยู่นี่ไง”

ไม่จริง!

“ตรงไหนที่เมตตา คุณชายเอาแต่หาช่องรังแก เอาเปรียบฉัน”

“งั้นเหรอ…แล้วเธอจูบ เธอคราง เธอกระตุกไปตั้งกี่ครั้ง”

“…”

“ตรงไหนที่เรียกว่าฉันไม่เมตตาคะคนเก่ง”

“…”

“ทำตามที่บอกธารเดือน ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจให้เธอทำมากกว่า ‘อม’ มัน”

บัดซบสิ้นดี…

เมื่อไม่เหลือทางเลือกใดให้ปฏิเสธมือเล็กสั่นเทาจึงค่อย ๆ เอื้อมไปปลดเข็มขัดตามคำสั่งแล้วรั้งซิปกางเกงเขาลง กระทั่งความแข็งขืนนั้นเผยออกมาจ่อที่ใบหน้าตื่นกลัว

"กติกาก็คือกติกา…เธอแพ้ก็ต้องชดใช้เป็นธรรมดา"

“…”

“แล้วก็จำเอาไว้ให้ขึ้นใจด้วยว่า ถ้ายังทนครางชื่อฉันไม่ได้…”

มือแกร่งเอื้อมไปวางบนศีรษะคนตัวสั่นเทิ้มตรงหน้า แล้วลูบไปมาแผ่วเบาก่อนจะเปรย

“…ทีหลังก็อย่าปากดี” จบประโยคมือแกร่งก็กดท้ายทอยคุณหนูในปกครองให้โน้มลงตรงหว่างขาแข็งแกร่ง

นับเป็นความเมตตาอีกครั้งที่เขาหยิบยื่นให้นางทาสตรงหน้า

เพราะไม่ใช่ใครที่จะมีสิทธิ์ดูดกลืนมันอย่างที่ยัยเด็กนี่กำลังทำ

รังแกเหรอ

เอาเปรียบเหรอ

แล้วคนที่ได้ครอบครองทั้งปาก ทั้งนิ้ว ทั้งตัวตนของเขามันเรียกว่าอะไร

คนขาดทุนมันเขาชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง…ธารเดือน