บทที่ 5 ใครก็ห้ามแตะ ยกเว้น…

มื้อเช้าในรถจบลงด้วยการที่มาเฟียหนุ่มนั่งอ่านเอกสารในแล็ปท็อปต่อ ขณะที่นางทาสในปกครองกำลังเช็ดทำความสะอาดคราบอะไรต่อมิอะไร ที่เปรอะเปื้อนบริเวณเนินหน้าอกขาวอมชมพูด้วยอารมณ์หลากหลาย

ใจหนึ่งก็อยากคว้าเอาปืนที่อีกฝ่ายวางไว้ใกล้ตัวมายิงแสกหน้าไอ้คนใจบาปจอมรีดไถคนนี้ให้มันตาย ๆ ไปซะ ทว่าอีกใจกลับรู้สึกหวาดหวั่นอย่างยากที่จะบรรยาย เพราะหากไม่มีราฟาเอลเธอก็อาจจะได้ตายเช่นกัน

อย่างน้อยก็ไอ้อาเศษสวะคนเมื่อวาน ที่มันพร้อมจะฝังกลบร่างเธอไว้ข้างหลุมศพพ่อแม่ตลอดเวลา

ช่างมัน

ก็แค่เซ็กส์

ก็แค่ทำทานให้หมาบ้ามันก็เท่านั้น

“จะด่าอะไรก็ให้นึกถึงตอนที่เธอ 'ร่อน' อยู่บนตัวฉันด้วยนะธารเดือน” ประโยครู้ทันออกจากปากนายเหนือหัวลูเธอร์ ทั้งที่ตาคู่คมยังคงวางไว้ที่เอกสารในมือ เขาไม่ได้มองหน้าเธอเลยด้วยซ้ำ ทำไมถึงได้รู้ว่าเธอกำลังก่นด่าอยู่ในใจ

ปีศาจชัด ๆ

“ฉันไม่ได้เต็มใจสักหน่อยค่ะ”

เพราะคนใจบาปบางคนที่เอาแต่ไล่ต้อนเธอให้พ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณส่วนลึกต่างหาก

“ก็ถ้าเต็มใจแล้วมันได้แค่นี้ก็…”

“ได้แค่นี้แหละค่ะ เพราะฉะนั้นคุณชายก็รีบเบื่อฉันสักที”

“เธอพูดเหมือนกับว่าเป็นฉัน…ที่กำลังติดใจเธอ?”

ก็แล้วใครมันเป็นคนเริ่มกันล่ะ

“ช่างเถอะค่ะ มันจบไปแล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก”

“นั่นสิ”

วืดดดด

โดยไม่ทันตั้งตัวร่างบางของคุณหนูตระกูลย่อย ที่นั่งอีกฝั่งของตัวรถก็ปลิวติดมือแกร่งของราฟาเอลมา ทำให้ตอนนี้ระยะห่างที่เคยมีก่อนหน้าลดลง จนคนตัวเล็กกว่าเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

นัยน์ตาสีอำพันคมดุจ้องมองใบหน้าตื่นตระหนกของคนปากดีเมื่อครู่ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาวางไว้ที่หน้าอกขนาดพอดีตัว ที่ตอนนี้มีรอยจ้ำสีแดงระเรื่อหลายจุด รวมถึงคราบความปรารถนาของเขาที่ยัยเด็กนี่ยังเช็ดไม่หมดสักที

ขัดใจฉิบหาย

เพราะปากเล็ก ๆ นั่นเอาแต่เถียงเขา ถึงได้ยังทำความสะอาดเนื้อตัวไม่เรียบร้อย

“เซ็กส์ห่วย ๆ ของเธอไม่ได้น่าจดจำเลยสักนิด” ปากร้ายกาจของมาเฟียหนุ่มยังคงเอ่ยปรามาสคนตัวเล็กกว่า ทว่ามือแกร่งกลับดึงทิชชูเปียกออกมาเช็ดคราบเหนียวเหนอะหนะ ที่มีเขาเป็นต้นเหตุออกให้อย่างเบามือ

ไม่เป็นงานแล้วยังจัดการตัวเองชักช้า

ระคายสายตาเป็นบ้า

ขณะที่มือแกร่งยังคงเช็ดทำความสะอาดเนื้อตัวให้คนตัวเล็กตรงหน้า มุมปากหยักก็ยกขึ้นหนึ่งข้างเมื่อนึกประโยคถากถางคนปากดีขึ้นมาได้อีกครั้ง

“แต่กลิ่นเธอเวลาที่มันผสมเข้ากับ…”

“หยุดนะ!”

หึ

รอยยิ้มร้ายกาจก่อนหน้ากว้างขึ้นทันที ที่เด็กในปกครองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อีกครั้ง

ยัยคุณหนูตระกูลย่อยไม่รู้จักเก็บอาการเสียบ้าง

จุดอ่อนมีอะไร ตรงไหนเขามองมันออกทั้งหมด

ยิ่งคนตรงหน้ากระดากกับคำพูดลามกของเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากแกล้งให้ไฟอุ่น ๆ มาสุมรวมกันที่หัวเล็ก ๆ นั่นมากขึ้นเท่านั้น

ที่ราฟาเอลพูดเมื่อครู่นั้นมีความจริงปะปนอยู่บ้าง นอกเหนือจากการแกล้งพูดลามกให้อีกฝ่ายตกใจเล่น กลิ่นกายของธารเดือนยังคงลอยวนอยู่ในโสตประสาทของมาเฟียหนุ่ม กลิ่นหอมหวานละมุนของดอกไม้ป่าบางชนิดที่เขานึกชื่อไม่ออก ทว่าเมื่อมันเจือปะปนเข้ากับกลิ่นน้ำหอมอบอุ่นลุ่มลึกเฉพาะตัวบนตัวเขา กลับทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีได้อย่างประหลาด

อย่างน้อยยัยเด็กนี่ก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกอย่าง

ความไม่ประสีประสาบวกกับกลิ่นหอมหวานบริสุทธิ์นั่นสามารถดึงดูด มอมเมาใครก็ตามที่เผลอเข้าใกล้ได้ไม่ยาก ทว่าไม่ใช่กับเขา…

ก็ดี

นั่นแปลว่าหมาบางตัวที่เขาใช้เธอล่อก็คงจะติดกับได้ไม่ยาก

บรรยากาศภายในรถเงียบสงบลงเท่านั้น เมื่อมาเฟียหนุ่มยอมหยุดแกล้งแล้วหันไปสนใจเอกสารการประชุมตรงหน้าต่อ ไม่นานรถคันหรูก็จอดสนิทที่ร้านอาหารเช้าง่าย ๆ ที่ถูกจองไว้ล่วงหน้า เวลาช่วงเช้าหมดไปกับการทานมื้อเช้าและไปตรวจร่ากายที่โรงพยาบาล ก่อนที่เขาจะกลับมาส่งเธอที่บ้านในช่วงสายของวัน

“เดี๋ยว” เสียงราบเรียบเมื่อครู่ทำให้ร่างบอบบางที่กำลังจะเดินเข้าตัวบ้านหันมาตามเสียงเรียกทันที

“พรุ่งนี้เข้ามาหาฉันที่กาสิโนด้วย”

“ไปทำไมคะ”

“ออกรถ” จบประโยคกระจกนิรภัยสีเข้มก็เลื่อนขึ้นจนปิดสนิทพร้อมกับที่รถหรูเคลื่อนตัวออกไป

ไอ้…

ธารเดือนได้แต่ก่นด่าสาปแช่งมาเฟียจอมเผด็จการไล่หลัง โดยลืมไปว่ายังมีคนของลูเธอร์ยืนประกบอยู่ไม่ห่าง ครั้นจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านก็เห็นสายตาเรียบนิ่งคาดเดาอารมณ์ได้ยากของเบนจามินจ้องมองอยู่ก่อน

กรรม

หวังว่าคนพวกนี้จะไม่รายงานผู้เป็นนายหรอกนะว่าเธอก่นด่าสาปแช่งอะไรเขาไว้บ้าง

ให้ตาย การใช้ชีวิตใต้เงาราฟาเอลไม่ง่ายเลยสักนิด

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา

ภายในห้องโถงใหญ่ของบ้านคนตระกูลใต้ปีกลูเธอร์มีแขกคนสำคัญนั่งรอผู้เป็นเจ้าของบ้านอยู่ด้วยท่าทีสบาย ๆ

ราฟาเอลจิบกาแฟที่ภรรยาเจ้าของบ้านเอามาต้อนรับพลางพูดคุยกับลูกสาวตัวเล็กที่อายุไม่น่าเกินห้าขวบไปด้วยอย่างเป็นมิตร

“คุณอาดูนี่ เฌอลินวาดเองค่ะ” ภาพวาดเด็กอนุบาลหลายภาพถูกมือเล็กป้อมส่งมาตรงหน้ามาเฟียหนุ่มพร้อมกับเสียงพูดเจื้อยแจ้วอวดผลงานท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นของผู้เป็นแม่และมือซ้ายคนสนิทอีกคนที่ยืนไม่ห่างจากผู้เป็นนายคอยระแวดระวังรอคำสั่งตามหน้าที่

“ชอบวาดรูปเหรอครับ” น้ำเสียงราบเรียบใจดีเอ่ยถามเด็กตัวเล็กตาประกายที่กำลังอวดผลงานทีละแผ่นพลางใช้มือแกร่งหยิบกระดาษหลากสีขึ้นมาดูไปพลาง

“ชอบค่ะ นี่ ๆ เฌอลินวาดตอนปะป๊ากับแม่พาเฌอลินไปเที่ยวแล้วก็มีเจ้าเหมียวไปด้วย” น้ำเสียงสดใสสมวัยเอ่ยบอกคุณชายใหญ่ลูเธอร์อย่างไร้เดียงสา มือแกร่งจึงส่งไปลูบศีรษะเด็กน้อยข้างกายด้วยความเอ็นดูเป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของบ้านเดินเข้ามาพอดี

“คะ…คุณชายใหญ่” สิ้นเสียงไม่คงที่ร่างท้วมในชุดสูทสีเข้มก็กุลีกุจอเข้ามาเคารพแขกที่ชาตินี้ไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะมาเหยียบที่นี่ ราวกับรู้งานภรรยาเจ้าของบ้านรีบพาลูกสาวตัวน้อยออกไปเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับแขกและสามีทว่ากลับลืมหยิบกระดาษผลงานวาดภาพระบายสีของลูกสาวติดมือไปด้วย

“สะ…สวัสดีครับ คุณชายใหญ่ให้เกียรติมาถึงที่นี่มีธุระสำคัญสินะครับ” น้ำเสียงไม่คงที่นักเลือกรักษามารยาทที่นาน ๆ จะมีด้วยการเปิดบทสนทนาทักทาย ทว่าแขกคนสำคัญตรงหน้ากลับเอาแต่หยิบกระดาษผลงานวาดภาพของลูกสาวเขามาดูโดยไม่สนใจสบตาผู้พูดแม้แต่น้อย

ใช่ มาเฟียหนุ่มเลือกที่จะไม่รักษามารยาทกลับ เขาเอาแต่จดจ้องมองดูภาพวาดเด็กอนุบาลตรงหน้าทีละแผ่น

ทีละแผ่น

ด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับผืนน้ำทว่ากลับสร้างความตึงเครียดให้กับคู่สนทนาเพราะไม่อาจคาดเดาอารมณ์หรือความคิดของคนตรงหน้าได้

อีกทั้งเสียงกระดาษยามที่มือแกร่งสัมผัสไปมาสร้างความหวาดหวั่นให้ก่อตัวขึ้นในใจคนฟังอย่างน่าประหลาด บรรยากาศรอบตัวที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกกะทันหันทั้งที่มาเฟียตรงหน้ายังไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือไปจากการมองดูกระดาษในมือเรียกเหงื่อเจ้าของบ้านให้ผุดขึ้นมาทั่วทุกรูขุมขนกว้างอย่างควบคุมไม่ได้

พวกวัวสันหลังหวะ

มือแกร่งวางกระดาษในมือลงบนโต๊ะกลางตรงหน้าก่อนที่นิ้วเรียวจะเคาะเบา ๆ ที่รูปภาพก่อนจะปรายตาคมไปมองเจ้าของบ้านที่นั่งหน้าถอดสีอย่างปิดไม่มิดเมื่อพอจะคาดเดาได้ว่าคุณชายใหญ่ตระกูลหลักอุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่ทำไม

“ลูกสาวคุณมีพรสวรรค์นะ” เสียงเคาะโต๊ะกระจกราคาแพงด้วยจังหวะช้า ๆ ไม่ต่างจากเสียงย่ำเท้าของมัจจุราช เนิบช้า แผ่วเบาทว่าสามารถกระชากสติคนฟังได้อย่างน่าหวาดหวั่น

ยิ่งจังหวะการเคาะช้าลงเท่าไหร่ อัตราการเต้นของหัวใจคนฟังก็รัวเร็วมากขึ้นเท่านั้น

เพราะความเลือดเย็นและอำนาจในมือนายเหนือหัวตรงหน้าสามารถช่วงชิงลมหายใจคู่สนทนาได้ทุกวินาที

“ขะ…ขอบคุณครับ” เสียงแหบแห้งเปล่งออกมาอย่างยากลำบากเมื่อบรรยากาศรอบตัวเริ่มทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนยากต่อการหายใจ นัยน์ตาสีอำพันดุจนักล่าตัวใหญ่ของผู้นำลูเธอร์ไม่ต่างจากมีดปลายแหลมนับพันที่กำลังจ่อมาที่ลำคอแห้งผาก

มันกำลังกลัวตาย

ท่าทีหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติของเจ้าบ้านทำให้รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ความหวาดกลัวของคนฟังยิ่งก่อตัวสูงขึ้นในใจ

“มือข้างที่ใช้วาดคงล้ำค่ามาก” เสียงเย็นราบเรียบที่เอ่ยออกมาไม่ต่างจากมีมือนับร้อยจากนรกภูมิพุ่งมากระชากหัวใจผู้เป็นพ่อให้ร่วงหล่นลงไปเมื่อไล่ตามความคิดของมาเฟียตรงหน้าทัน

ความเย็นยะเยือกจากผู้นำลูเธอร์ลามเลียไปทั่วทั้งแผ่นหลังชื้นเหงื่อก่อนจะแช่แข็งทุกเซลล์ของร่างกายคนฟังในประโยคถัดมา

“แล้วถ้าไม่มีมันซะล่ะ”

ฟึบ!

ร่างท้วมที่ก่อนหน้านั่งสติหลุดตัวแข็งทื่อรีบทรุดลงไปคุกเข่าต่อหน้านายเหนือหัวลูเธอร์ทันทีที่สัญชาตญาณของความเป็นพ่อทำงาน

“ดะ…ได้โปรดอย่าทำอะไรลูกสาวผมเลยนะครับนายท่าน” เศษสวะที่กำลังตัวสั่นเอ่ยไปพลางก้มหัวขอร้องผู้นำตระกูลหลักอย่างขอความเห็นใจ ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้นัยน์ตาสีอำพันคู่คมที่ราบเรียบมาตลอดฉายแววโทสะน่ากลัวอย่างไม่คิดปิดบัง มุมปากหยักเหยียดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ

“กับลูกตัวเองหวงฉิบหายแล้วกล้าดียังไงไปทำลูกสาวคนอื่นเจ็บ”

ประโยคเย็นยะเยือกเมื่อครู่เรียกภาพที่เขาบันดาลโทสะกับหลานสาวเมื่อวานให้ลอยวนเข้ามาย้ำเตือนในการมาครั้งนี้ของนายเหนือหัวตระกูลหลัก ศีรษะดำสลับขาวก้มลงต่ำกว่าเดิมในวินาทีนั้นเมื่อความหวาดกลัวแทรกซึมเข้ามาเกาะกุมในใจอย่างบ้าคลั่ง

“ขอโทษครับนายท่าน โปรดให้อภัยด้วยครับ!”

“ข้างไหนที่ตบหน้าธารเดือน” เสียงแหบทุ้มเปี่ยมอำนาจเอ่ยถามก่อนที่ร่างท้วมสั่นระริกจะค่อย ๆ หยัดตัวขึ้นจากพื้นพรมแล้วยกมือขวาขึ้นเหนือศีรษะอย่างช้า ๆ

ปัง!!!

ควันสีขุ่นลอยออกจากปากกระบอกปืนขณะเดียวกับที่เลือดสีสดไหลอาบแขนขวาของคนตรงหน้าที่กุมมือกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อกระสุนเงาวับพุ่งทะลุฝ่ามือขวาทันทีที่ตอบคำถามมาเฟียตรงหน้าจบ

“การหวังให้ธารเดือนมาขอให้ฉันสนับสนุนพรรคของแกมันสิ้นคิด เศษสวะที่อยากจะปีนขึ้นที่สูงด้วยวิธีลัดรู้ไหมว่าชะตากรรมพวกมันจะเป็นยังไง”

จบประโยคปลายกระบอกปืนร้อนในมือแกร่งก็เลื่อนไปจ่อที่เบ้าตาข้างหนึ่งของคู่สนทนาสร้างความหวาดกลัวให้เสียดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณคนฟังจนไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา

ความสำนึกผิดสวนทางกับความลืมตัวหยิ่งผยองก่อนหน้าเมื่อความตายก้าวเข้ามาประชิดตัว

นัยน์ตาสีอำพันดุดันทว่าเรียบนิ่งมองไปที่คนในตระกูลใต้ปกครองด้วยความสมเพชก่อนที่นิ้วแกร่งจะออกแรงเหนี่ยวไก

แกร๊ก

คราวนี้ไม่มีกระสุนพุ่งออกจากปลายกระบอกปืนราคาแพงทว่าคนถูกไว้ชีวิตกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายช้า ๆ ความหวาดกลัวสุดขีดเป็นสิ่งที่มนุษย์รับมือได้ยากและเมื่อครู่ราฟาเอลก็เพิ่งจะหยิบยื่นมันมาให้เขาเพื่อให้จำใส่กะโหลกกลวงนั่นเอาไว้ว่าไม่ควรทำอะไรโง่ ๆ แบบเมื่อวาน

“หวังว่ารูที่มือจะช่วยเตือนสมองสิ้นคิดของแกว่าควรแตะหรือไม่ควรแตะอะไร” จบประโยคมือแกร่งก็ส่งกระบอกปืนให้มือซ้ายคนสนิทก่อนจะปรายตามองไปตามเสียงกรีดร้องของภรรยาที่กอดลูกสาวตัวน้อยไว้ไม่ให้เห็นภาพความรุนแรงที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

เย็นชา ไม่ปรานีและไร้ซึ่งความเห็นใจใด ๆ

ร่างแกร่งหมุนตัวเตรียมเดินออกจากที่เกิดเหตุนองเลือดทว่าขาแกร่งกลับหยุดชะงักแล้วหันใบหน้าคมดุมาปรายตามองเศษสวะตรงพื้นแล้วเอ่ยต่อ

“แล้วก็…รักษาไว้ให้ดีล่ะ มือลูกสาวสุดที่รักของแก” จบประโยคคาดโทษมาเฟียหนุ่มก็เดินตรงไปขึ้นรถประจำตัวที่จอดรออยู่ ก่อนจะจากไปเหลือทิ้งไว้เพียงความหวาดหวั่นและความกลัวที่หยั่งรากลึกลงไปกลางจิตใต้สำนึกคนฟังอย่างที่ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทางสลัดมันออกไปได้