บทที่ 4 ก็ถ้าจะปากดีแบบนี้ [2]

รถหรูคันใหญ่ที่ภายในกว้างขวางและเป็นส่วนตัวเพราะกระจกชนิดพิเศษ ที่ทั้งกันกระสุนและดำทึบจนคนภายนอกไม่สามารถมองเข้ามาได้ แล่นออกไปตามท้องถนนที่ค่อนข้างโล่งในช่วงเช้าวันหยุด

ไม่มีเสียงเพลงหรือแม้แต่เสียงข่าวจากวิทยุดังลอดออกมา เพราะโซนคนขับกับห้องผู้โดยสารถูกกั้นด้วยกระจกหนาทึบกันกระสุนไม่ต่างจากกระจกบานอื่นของตัวรถ อีกทั้งกระจกบานเล็กหน้ารถก็ถูกปรับให้พ้นจากตำแหน่งที่ผู้เป็นนายเหนือหัวนั่งอยู่

ไม่ต่างจากการอยู่ในห้องปิดตายกันสองต่อสอง

บรรยากาศภายในรถชวนอึดอัดจนธารเดือนลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอหลายต่อหลายครั้ง เหงื่อชื้นผุดขึ้นที่ฝ่ามือเล็กอย่างควบคุมไม่ได้ สมองเอาแต่ครุ่นคิดอย่างหวาดระแวงว่ามาเฟียหนุ่มจะนึกสนุกสั่งให้เธอทำอะไรแผลง ๆ เหมือนเมื่อวานหรือไม่

หลุมหลบภัยเดียวของเธอทั้งน่าหวาดหวั่นและอันตราย

ไอ้คนใจบาปนี่ต้องโตมายังไงถึงเลือดเย็นและร้ายกาจได้ขนาดนี้

จู่ ๆ ความคิดที่ว่าตอนวัยเด็กคนคนนี้จะเป็นคนแบบไหนก็ผุดขึ้นมาในหัว

นัยน์ตาสีอ่อนลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่ม ที่นั่งอ่านเอกสารในแล็ปท็อปตั้งแต่ขึ้นมานั่งในรถ ใบหน้าด้านข้างของราฟาเอลทั้งงดงาม ประณีต สมมาตรและดุดันแฝงไปด้วยอำนาจที่สามารถตรึงคนมองให้หยุดสายตาไว้ที่เขา

และราวกับถูกตรึงไว้ในห้วงนั้น เนิ่นนานที่คุณหนูในปกครองลูเธอร์ลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนข้างกายอย่างลืมตัว พลางจินตนาการถึงช่วงวัยเด็กของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่

กว่าจะรู้ตัวว่าคนถูกมองจับได้ ก็ตอนที่นัยน์ตาอำพันคู่คมปราดมองมา ทำคนตัวเล็กกว่าหันหน้าหนีแทบไม่ทัน

“เธอนี่ยังไง…” ประโยคเชิงต่อว่าถูกเอ่ยออกมาผ่านน้ำเสียงราบเรียบแหบทุ้ม พลันหว่างคิ้วสีอ่อนของคนตัวเล็กกว่าก็ปรากฏรอยย่นจาง ๆ พลางเงียบรอฟังถ้อยคำต่อว่าจากอีกฝ่ายต่อให้จบ

“เมื่อวานแอบด่าฉันในใจตั้งกี่รอบ มาวันนี้กลับเอาแต่แอบมองหน้าฉัน…” สิ้นเสียงแล็ปท็อปในมือแกร่งก็ถูกโยนไปตรงที่ว่างข้างตัว ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะจงใจโน้มเข้ามาใกล้ จนลมหายใจร้อนเป่ารดที่ใบหูซับสีระเรื่อของคนเด็กกว่า แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้คิ้วสีอ่อนขมวดเข้าหากันหนักกว่าเดิม

“ติดใจฉันหรือไง”

รอยยิ้มอย่างคนเหนือกว่าที่สะท้อนในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน เรียกโทสะส่วนหนึ่งให้ขึ้นมาสุมรวมกันที่ศีรษะเล็กของคุณหนูในปกครอง ความร้อนกะทันหันบนหัวทำเอาคนเด็กกว่าขาดสติยับยั้งชั่งใจ กระทั่งเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรออกไปในที่สุด

“คำว่าติดใจเขาเอาไว้ใช้กับอะไรที่มัน ‘ดี’ ไม่ใช่เหรอคะ” น้ำเสียงราบเรียบเน้นหนักที่คำว่า ‘ดี’ เป็นเชิงประชดเสียดสีคนตรงหน้า ไม่รู้ว่าวินาทีนั้นไปเอาความกล้ามาจากไหน กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอสวนคนมากอำนาจอย่างเขาไปก็ตอนที่ริมฝีปากโพล่งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด

เสียงแค่นหัวเราะในลำคอแกร่งดังขึ้นในวินาทีหลังจากจบประโยคนั้น พร้อมทั้งสายตาคมกริบที่มองมาทำเอาคนตัวเล็กกว่าเริ่มหายใจติดขัด

ซวยแล้วไง

ราฟาเอลกำลังคาดโทษเธอเพียงแค่ใช้สายตาคู่นั้น

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เมื่อความเครียดพุ่งเข้าใส่กะทันหัน ก่อนที่วินาทีหลังจากนั้นจะเผลอกัดริมฝีปากล่างอย่างลืมตัวเพราะประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

“เธอจะหมายความว่าฉันไม่ดี ไม่ถึงใจเธองั้นสิ”

คำพูดทุกคำราวกับถูกแช่แข็งไว้เดี๋ยวนั้น ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังไม่เย็นยะเยือกเท่าบรรยากาศรอบตัวของมาเฟียหนุ่มที่แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องโดยสาร

ระยะห่างที่มีก่อนหน้าค่อย ๆ ลดลง เมื่อร่างกายสูงใหญ่จงใจขยับเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น

“ไม่ดีแบบไหนถึงเอาแต่เรียกชื่อฉันไม่หยุด”

“ฉันไม่เคยทำแบบนั้นสักหน่อย คุณชายอย่ามามั่ว” คิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีอำพันลึกลับปรากฏรอยย่นจาง ๆ เมื่อได้ยินประโยคปฏิเสธจากคนเด็กกว่าตรงหน้า

อ่า ยัยเด็กนี่จำไม่ได้สินะ

แม้มันจะไม่ใช่ความหวังดีอะไร แต่ก็ถือเป็นน้ำใจที่คนอย่างเขาอุตส่าห์หยิบยื่นให้นางทาสอย่างยัยเด็กปากดีตรงหน้า

อย่างน้อยเธอก็ควรจะจำใส่หัว แล้วสำนึกบุญคุณเขาไปจนวันตาย ไม่ใช่มาทำปากกล้าขาสั่นใส่ผู้มีพระคุณท่วมหัวอย่างที่กำลังทำ

“เธอแน่ใจ?” เสียงเยือกเย็นถามย้ำอีกครั้ง ก่อนที่คนตัวเล็กข้างกายจะยืนยันกลับมาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ มั่นคงกว่าครั้งไหน ๆ

“แน่ใจค่ะ”

หึ

“อ๊ะ!”

โดยไม่ทันตั้งตัวร่างบอบบางก็ถูกมือแกร่งรวบขึ้นไปนั่งทาบทับบนตักแกร่ง ก่อนจะรั้งเอวบางเข้ามาให้แนบชิดกับอกกว้างร้อนระอุ

สมองคนตัวเล็กกว่าพลันพร่ามัว เมื่อนัยน์ตาคมกริบเอาแต่จ้องกดดัน อีกทั้งไอร้อนจากร่างกายของเขาที่แทรกเข้ามา ยิ่งทำให้ดวงหน้าซับสีระเรื่อชื้นเหงื่อมากขึ้น

ราวกับถูกมือมัจจุราชผลักให้เข้าไปใกล้กองเพลิงที่กำลังลุกไหม้ ทั้งรุ่มร้อนและยากที่จะประครองสติไว้ได้ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ก่อนที่ลมหายใจจะถูกช่วงชิงไปในวินาทีที่ได้ยินประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

“งั้นก็ปิดปากเธอให้สนิท ครางชื่อฉันเมื่อไหร่เธอจะได้กินอย่างอื่นแทนมื้อเช้า” สิ้นเสียงจูบหนัก ๆ ก็บดเบียดลงมาช่วงชิงอากาศหายใจที่มีน้อยนิดของคนบนตัก พร้อมกับที่มือแกร่งเลื่อนไปรูดซิปเสื้อคลุมตัวหนาลงแล้วแทรกฝ่ามืออุ่นเข้าไปสัมผัสหน้าอกอวบอิ่มใต้เสื้อยืดตัวโคร่งอย่างเผด็จการ

ไม่ได้พิศวาสยัยเด็กปากดีนี่เลยสักนิด

แค่จะสั่งสอนก็เท่านั้น…

ริมฝีปากร้อนยังคงป้อนจูบหนัก ๆ สลับกับขบเม้ม ราวกับจะไล่ต้อนให้คนบนตักหมดสิ้นหนทาง

วินาทีนั้นไม่ต่างจากมีมือมัจจุราชค่อย ๆ เอื้อมมาดันหลังคนตัวเล็กกว่าให้ก้าวเข้าไปใกล้กองเพลิงที่กำลังลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

สติสัมปชัญญะกำลังถูกความร้อนเร่าจากทุกสัมผัสของเขาแผดเผาอย่างช้า ๆ

อ่อนหัด

คนปากดีเมื่อไม่กี่นาทีก่อนกำลังตัวสั่นอ่อนระทวยทั้งที่เขายังไม่ทันจะเริ่มด้วยซ้ำ

“เก็บอาการหน่อยก็ดี”

“…”

“ร่างกายเธอมันประจานเจ้าของมันหมดแล้วว่ากำลัง ‘อยาก’ ยัยเด็กใจแตก"

“พูดบ้าอะไร” น้ำเสียงไม่คงที่นักเช่นทุกทีสวนกลับมาเรียกรอยยิ้มร้ายกาจให้ปรากฏบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง

หึ

“ดี”

“…”

“พยศแบบนี้แหละดี”

“…”

“แล้วมาดูกันว่านางทาสของฉันจะอดทนเก่งสักแค่ไหน”

ที่ผ่านมาคู่นอนของเขาไม่มีใครที่ไม่เป็นงาน

ไม่มีใครเย่อหยิ่งและดื้อรั้นอย่างยัยคุณหนูตระกูลในปกครองตรงหน้า

ยังไม่เคยแท้ ๆ ยังจะอวดดี

อยากรู้เหมือนกันว่ายัยเด็กนี่จะทำเก่งไปได้สักกี่น้ำ

สิ้นความคิดนั้นเสื้อยืดตัวโคร่งก็ถูกมือแกร่งสลัดออกไป โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว แขนเล็กสองข้างถูกยกขึ้นไปคล้องที่ลำคอแกร่งเมื่อมันเกะกะขวางทาง ฝ่ามือร้อนแทรกเข้าไปปลดตะขอชั้นในลูกไม้สีสะอาดออกอย่างชำนาญในวินาทีหลังจากนั้น แล้วตามมาด้วยริมฝีปากร้อนที่ครอบลงมารังแกส่วนบอบบางกลางเนินเนื้ออวบอิ่มสองข้างอย่างไม่ผ่อนปรน

ทุกสัมผัสจากเขาตอนนี้ทั้งแนบแน่น ลึกซึ้ง ไม่คิดจะผ่อนแรงเหมือนครั้งก่อน ราฟาเอลไม่ต่างจากปีศาจร้ายที่ไล่กลืนกินเธอจากภายนอกอย่างช้า ๆ เรื่อยไปจนถึงจิตวิญญาณข้างใน

ลิ้นร้อนที่ขยับดูดกลืนผิวบางอย่างช่ำชองทำสติธารเดือนลอยฟุ้งกระจัดกระจาย ความรู้สึกดีประหลาดที่มาพร้อมกับความอึดอัด ทรมานเจียนตายนั่นมัน... 

ให้ตาย…

ราวกับขาข้างหนึ่งก้าวเข้าไปในกองไฟที่กำลังลุกโชน เมื่อความวาบหวามเพราะสัมผัสหนักหน่วงของเขาไล่ปลุกทุกความปรารถนาส่วนลึกที่เธอฝังกลบไว้ให้พวยพุ่งขึ้นมาอย่างยากที่จะควบคุม

ไม่ได้สิ!

ครั้งก่อนเธอโดนดูถูกยังไง

คนคนนี้ทั้งรีดไถและไล่ต้อนให้เธออับอายขนาดไหนเธอยังจำมันได้ขึ้นใจ

ไม่ยอมหรอก

ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้เขาได้มันไป

ไอ้สิ่งที่เรียกว่าความพ่ายแพ้จนตรอกของคนอื่นที่เขาโคตรจะโปรดปรานนั่น

คุณหนูตระกูลย่อยเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้เสียงครางหวานหลุดรอดออกมาประจานความเปราะบางของเจ้าตัว ที่ถูกอีกคนปลุกปั่นด้วยการเล้าโลมบดคลึงสองเต้า ทั้งยังลากลิ้นร้อนดูดกลืนผิวเนื้อบางจนมันแทบจะละลายติดปากร้อน ๆ ของเขาออกมา

ยังหรอกธารเดือน

เขายังทรมานเธอได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า

มาเฟียหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะจับคนตัวเล็กบนตักหมุนให้แผ่นหลังชื้นเหงื่อแนบเข้ากับแผงอกกว้าง

ริมฝีปากร้อนพรมจูบซ้ำ ๆ ที่ใบหูซับสีระเรื่อ แล้วไล่ลงมาดูดกลืนผิวนุ่มบริเวณท้ายทอย สร้างกระแสเสียวซ่านวาบหวามยากจะต่อต้านให้ตีแผ่ไปทั่วทั้งร่างคนบนตัก ก่อนที่มือแกร่งจะเลื่อนลงไปบดคลึงจุดอ่อนไหวกลางกาย เรียกมวลอารมณ์บางอย่างให้ปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ให้ตายเถอะ

คนคนนี้นี่มัน…