บทที่ 9 การพบกัน

หลังจากที่ราฟาเอลจัดการเรื่องที่จะให้ธารเดือนเข้ามาเรียนรู้งานบริหารต่อจากพ่อผู้ล่วงลับเขาก็ค่อย ๆ จัดการคนในตระกูลศิรวศินที่คิดร้ายกับธารเดือนไปทีละราย ไม่ถึงกับเอาชีวิตแต่ก็ได้รับบทเรียนอย่างสาสม โดยเฉพาะพวกที่ไปล็อบบี้ผู้ถือหุ้นให้ไปเข้าร่วมเป็นพวกเดียวกับตนเพื่อหวังจะฮุบบริษัท

การจัดการเก็บกวาดเหลือบไรเป็นไปอย่างเงียบ ๆ ในตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา บางคนหวาดกลัวจนต้องย้ายหนีอำนาจมืดของมาเฟียใหญ่ไปต่างประเทศ บางคนติดคุกเพราะคดีเก่า ๆ ที่เคยซุกไว้ใต้พรมถูกขุดขึ้นมา แน่นอนว่าทุกคำสั่งให้จัดการพวกญาติพี่น้องสารเลวของคุณหนูตระกูลย่อยนั้นเจ้าตัวไม่มีทางรับรู้

รวมไปถึงการคอยกรุยทางให้อีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ ในการบริหารงานในบริษัท เหตุผลเพียงเพราะผู้นำอย่างเขาได้รับปากไปแล้วว่าจะปกป้องดูแลคุณหนูตระกูลในปกครองให้ปลอดภัย

ส่วนจะเอาคืนหรือรีดไถในสิ่งที่พ่อของธารเดือนทำไว้เมื่อไหร่มันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขา

เช่นในตอนนี้ที่มาเฟียหนุ่มรู้สึกว่าหมากตัวน้อยของเขาควรทำประโยชน์ให้เขาได้บ้างแล้ว

“วันนี้ปล่อยเนื้อไปล่อหมามันหน่อยก็ดีเบน” ด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังตามสืบเรื่องเขากับผู้หญิงที่ไปไหนมาไหนด้วยอยู่สักพักจนเริ่มแน่ใจว่าเหยื่อจะฮุบเนื้อชิ้นใหญ่ที่เขาจงใจเอาไปล่อ คำสั่งเมื่อครู่จึงถูกกรอกลงไปในสมาร์ตโฟนราคาแพงก่อนที่มือขวาคนสนิทจะเอ่ยตอบกลับมาในทันที

[แน่ใจไหมครับว่าคุณธารเดือนจะปลอดภัย]

“ยัยนั่นเป็นเหยื่อล่ออยู่แล้ว มีรอยขีดข่วนนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร”

[รู้สึกตามที่พูดจริง ๆ เหรอครับ] คำถามเมื่อครู่ทำคนฟังนิ่งไปสักพัก นัยน์ตาสีอำพันเจือประกายวูบไหวบางอย่างเพียงครู่ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความราบเรียบเฉยเย็นชาเช่นทุกครั้ง

“พูดมากน่าเบน” จบประโยคคุณชายใหญ่ลูเธอร์ก็กดตัดสายเบนจามินก่อนจะจัดการกับแฟ้มเอกสารตรงหน้าต่อโดยเลือกที่จะฝังกลบอะไรที่มากวนใจไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้

ที่ผ่านมาราฟาเอลจัดการแยกความรู้สึกส่วนตัวกับงานได้ชัดเจนมาตลอด

ความรู้สึกส่วนตัวสำหรับเขามันไม่ได้สลักสำคัญอะไรเพราะหน้าที่และความรับผิดชอบเป็นสิ่งที่ผู้นำควรยึดถือเหนือสิ่งอื่นใด การปล่อยให้ตัวเองมีจุดอ่อนแม้สักน้อยอาจทำให้อาณาจักรและผู้ใต้ปกครองได้รับผลกระทบใหญ่หลวงต่อเนื่อง

ร้านอาหาร

หลังจากการทานมื้อเย็นจบลงเพื่อนสนิทสองคนก็คุยแลกเปลี่ยนอัปเดตชีวิตช่วงนี้ไปสักพักก่อนทั้งสองจะแยกย้ายกันกลับ

“ไม่ไปต่อด้วยกันจริงดิ” มีนหนึ่งในเพื่อนสนิทของธารเดือนเอ่ยถามขณะจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยในตำแหน่งคนขับ

“ไว้รอบหน้าไม่เบี้ยวแน่นอน วันนี้อยากทิ้งตัวสุด ๆ” ด้วยช่วงนี้งานที่บริษัทค่อนข้างยุ่งทำให้หญิงสาวมีเวลาพักผ่อนน้อย ร่างกายตอนนี้จึงเอาแต่ประท้วงจะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างเดียว

“โอเค งั้นขับรถกลับดี ๆ” มือเรียวยกขึ้นโบกลาเพื่อนสนิทพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนที่รถยุโรปคันหรูของมีนจะเคลื่อนตัวออกไปร่างเล็กจึงหมุนตัวกลับเพื่อที่จะเดินไปขึ้นรถของตัวเองบ้าง

ทว่า…

“ไง คุณหนูตระกูลย่อย”

ประโยคทักทายธรรมดาทว่าแฝงไปด้วยความน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงในน้ำเสียงคล้ายจะเป็นมิตรดังขึ้นไม่ไกล เรียกใบหน้าสวยให้หันมองไปตามต้นเสียงในทันที

ร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนสีซีด กอปรกับใบหน้าเรียบเฉยของคนตรงหน้าที่สะท้อนในนัยน์ตาสีอ่อนไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าอีกฝ่ายมาดีหรือมาร้าย

ชายแปลกหน้าที่เอาแต่วางนัยน์ตาสีรัตติกาลไว้ที่เธอราวกับกำลังประเมินตนเองอยู่ในที ทำให้ปรากฏรอยย่นจาง ๆ ที่หว่างคิ้วสีน้ำตาลอ่อน

คนคนนี้ไม่น่าจะใช่คนธรรมดา

เขารู้ว่าเธอเป็นใคร ทำอะไร อยู่ที่ไหน

นั่นอาจจะไม่ใช่จุดประสงค์ดีที่เขาจงใจเข้าหาเธอครั้งนี้

คิดได้ดังนั้นขาเรียวเล็กจึงก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อหยั่งเชิงอีกฝ่าย และตั้งหลักเพื่อเตรียมหลบหลีกจากสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด โดยปกติแล้วจะมีคนของลูเธอร์ติดตามตลอด ทว่าวันนี้ธารเดือนอยากใช้เวลาส่วนตัวกับเพื่อนสนิทเธอจึงไม่ได้ขอให้ผู้ติดตามมาด้วย

หวังว่าวันนี้เธอคงไม่ซวยเจอคนไม่ดีหรอกนะ

“มีธุระอะไรคะ” น้ำเสียงที่เจ้าตัวพยายามปรับให้มั่นคงที่สุดเอ่ยถามออกไป ก่อนที่คนที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ก่อนหน้าจะกระตุกยิ้มมุมปากหนึ่งทีเมื่อเห็นท่าทางสั่นสู้ของคนตรงหน้า

เป็นอย่างที่เขาได้ข้อมูลมา

คุณหนูตระกูลปลายแถวของลูเธอร์คนนี้ทั้งอ่อนหัด ไร้เดียงสา ทว่าใจสู้ใช้ได้

“ไปคุยกันในรถ” เสียงทุ้มเอ่ยพลางเอียงศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงออกคำสั่งซ้ำว่าเธอควรเดินตามเขาไปทางไหน ก่อนจะเดินนำไปที่รถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ไม่ไกลนัก

คิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลขมวดเข้าหาเล็กน้อย เมื่อได้ยินเพียงฝีเท้าของตนเองเท่านั้น

กล้าขัดใจ?

ขาแกร่งหยุดเดินในวินาทีนั้น ก่อนจะหันกลับมาพร้อมตวัดสายตาดุดันมองคนตัวเล็กตรงหน้าแล้วกดเสียงต่ำเอ่ยสั่งอีกครั้ง

“ตามมา”

ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้าเกาะกุมจิตใจคุณหนูตระกูลย่อยของลูเธอร์ทีละนิดเพียงเพราะน้ำเสียงกดต่ำ และกลิ่นอายอันตรายจากชายแปลกหน้าคนนั้น

ทว่าหากเธอยอมไปกับเขาง่าย ๆ ไม่เท่ากับพาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายหรอกหรือ

“ฉัน…ไม่สะดวกค่ะ” น้ำเสียงไม่คงที่นักเอ่ยออกไปหลังจากรวบรวมความกล้าในใจ ที่เริ่มลดน้อยถอยลงทีละนิดให้กลับมาได้ อีกทั้งสมองก็พยายามคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์อึดอัดตรงนี้ไปด้วย

ทว่ายังไม่ทันที่สมองจะประมวลผล ทางเลือกเดียวของเธอก็ถูกอีกฝ่ายหยิบยื่นมาให้และไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

“ฉันขอความคิดเห็นเธอตอนไหน ตามมาตอนที่ฉันยังพูดดี ๆ” นัยน์ตาสีรัตติกาลดุดันที่จ้องกดดันมา ทำให้คุณหนูตระกูลย่อยของลูเธอร์หวาดกลัวจนจำเป็นต้องทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างเลี่ยงไม่ได้

ร่างบอบบางเดินตามหลังชายแปลกหน้าไปขึ้นรถด้วยสภาวะจำยอม พลางแอบกดส่งโลเคชันปัจจุบันให้เบนจามิน มือขวาคนสนิทของราฟาเอลให้รับรู้ว่าเธอกำลังต้องการความช่วยเหลือ

“จะแอบส่งโลให้เหนื่อยทำไม” ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อการกระทำเมื่อครู่ไม่อาจรอดพ้นสายตาคมของคนแปลกหน้าไปได้

ท่าทางสุขุมทว่าดูใจร้อนอยู่ในที ประสาทสัมผัสว่องไวและใบหน้าเรียบเฉยเจือความดุดันตลอดเวลา

สัญชาตญาณบ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้อันตราย และไม่ควรเข้าใกล้ไม่ต่างจากราฟาเอลเลยสักนิด

หรือว่า…

“คุณคือ…” ท้ายประโยคถูกเว้นไว้ขณะที่คำพูดของราฟาเอลไหลวนกลับเข้ามาในหัว

ลูเธอร์ไม่ไว้ชีวิตคนทรยศก็จริง แต่พ่อเธอมันเป็นนกสองหัว กล้าทรยศคนที่คุ้มกะลาหัวมันได้คิดว่าอีกฝ่ายจะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่หรือไง

“พ่อเธอไม่ได้บอกชื่อคนที่…”

เพียะ!!!