บทที่ 8 ไล่ต้อน

รับมือยาก

คำนี้สลักฝังหัวคุณหนูศิรวศินตั้งแต่วันแรกที่เจอกับเขา ไม่ใช่ว่าไม่เคยพบเจอกับคนมีอิทธิพลและอำนาจล้นมือมาก่อน ทว่าราฟาเอลเป็นอะไรที่เหนือกว่านั้น คนคนนี้ทั้งสงบนิ่ง สุขุม เยือกเย็น ทว่ากลับอันตรายในเวลาเดียวกัน

ไม่เว้นกระทั่งในเวลานี้ ที่แม้ไร้ซึ่งแรงกดข่มใด ๆ จากอีกฝ่าย ทว่าคนตัวเล็กกลับรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ปากปล่องภูเขาไฟ ที่เบื้องล่างมีลาวาร้อนระอุ พร้อมหลอมละลายเธอทุกเมื่อหากเธอก้าวพลาด

ยิ่งลมหายใจร้อน ๆ นั่นเฉียดไปมาบนผิวกายเธอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งยากที่จะประคองสติสัมปชัญญะให้อยู่กับเนื้อกับตัว

นิสัยไม่ดี

ไหนสิ่งที่เรียกว่าเมตตาที่เขาอ้างว่ามี

เห็นแต่จ้องจะรีดไถ ตักตวงเอากำไรจากเธอทุกครั้งที่มีโอกาส

ราวกับรู้ว่าคนบนตักกำลังตำหนิตัวเองในใจ มือแกร่งจึงแกล้งเปลี่ยนตำแหน่งจากหน้าท้องแบนราบ ไปที่ฐานเนินเนื้อขนาดพอดีตัว จนคนในอ้อมแขนสะดุ้งโหยง รีบเอามือเล็กมาหยุดการเคลื่อนไหวของเขาไว้ในทันทีที่ไล่ตามความคิดเขาทัน

“หึ”

เสียงแค่นหัวเราะดังเบา ๆ ในลำคอแกร่ง ขณะที่มือซุกซนเมื่อครู่ก็เลื่อนกลับไปวางไว้ที่เดิม กราฟอารมณ์ของเขาสวนทางกับคนบนตักอย่างสิ้นเชิง

เขาอารมณ์ดีที่ได้แกล้งยัยนางทาสแสนดื้อรั้น ทว่าอีกคนกลับเริ่มขุ่นเคืองในใจ เมื่อเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนให้จนมุมตลอดเวลา

แล้วถ้าเขาเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนบ้างล่ะ

จู่ ๆ ความคิดพิเรนทร์ก็ผุดขึ้นมาในหัวคุณหนูในปกครองกะทันหัน ขาที่กลัวจะก้าวพลาดก่อนหน้ากลับถูกลืมเลือนไป เมื่อไฟโทสะเล็ก ๆ ไหลมากองรวมกันที่ศีรษะเพราะใครบางคน

ไวเท่าความคิด ธารเดือนขยับเข้าไปแนบชิดกับอกแกร่งอย่างจงใจก่อนจะเอนศีรษะไปพิงเข้ากับลาดไหล่กว้าง โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนถูกอีกฝ่ายประเมินในหัวและไล่ตามทันแล้วทั้งหมด

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันหวังไล่ความประหม่าทิ้งไป ก่อนจะค่อย ๆ หันดวงหน้าหวานไปซบกับลำคอแกร่ง

ความสั่นสู้ที่ปิดไม่มิดของคนบนตักเรียกรอยยิ้มมุมปากให้ปรากฏบนใบหน้าคมคายเพียงครู่ ก่อนมาเฟียหนุ่มจะปรับสีหน้าให้กลับไปราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ดังเดิมเพื่อให้เหยื่อตัวน้อยตายใจ

และเป็นอย่างที่เขาคาดการณ์เอาไว้ ใบหน้าสวยค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ลำคอแกร่งมากยิ่งขึ้น กอปรกับมือเรียวเล็กที่รวบกำแน่นราวกับกำลังกดข่มความประหม่าที่พุ่งสูงขึ้น

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจที่เจ้าของเริ่มควบคุมไม่ได้ดังชัดกว่าครั้งไหน ๆ เมื่อทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ยิ่งกลิ่นหอมหวานลึกล้ำเจือกลิ่นไหม้จากควันไฟจาง ๆ บนตัวมาเฟียหนุ่มลอยฟุ้งใต้โพรงจมูกรั้น ยิ่งทำให้ร่างกายคนตัวเล็กกว่าสูญเสียการควบคุม

กว่าจะรู้ตัวว่าเป็นฝ่ายตกลงไปในหลุมพรางที่ตัวเองวางไว้ ก็ตอนที่จมูกเล็กแตะลงเบา ๆ ที่ก้อนนูนกลางลำคอแกร่งของอีกฝ่าย

อันตราย

เสียงจิตใต้สำนึกดังก้องย้ำเตือนในสมองพร่าเบลอ ทว่าร่างกายไม่รักดีกลับเอาแต่ทำในสิ่งตรงกันข้าม ด้วยการปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งลงไปในห้วงอันตรายนั้นอย่างไม่กลัวตาย

กลิ่นกายของเขา

ไออุ่นจากร่างกายเขา

และการกระทำคล้ายจะตามใจ ปล่อยให้เธอล่วงเกินเขาได้อยู่ในทีทั้งหมดนั่นมอมเมาให้เธอเผลอก้าวลงไปในปากปล่องลาวาร้อนระอุอย่างลืมตัว

วินาทีนั้นริมฝีปากเล็กจึงถือวิสาสะจุมพิตลำคอแกร่งแผ่วเบาขณะที่มือเรียวก็เผลอไปรวบเอาเสื้อเชิ้ตราคาแพงของอีกฝ่ายมากำไว้แน่นตามแรงส่งของห้วงอารมณ์ อีกทั้งเปลือกตาสีมุกก็พับลง ราวกับไม่อยากรับรู้ว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่น่าอายและเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเสียเอง

เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่คุณหนูในปกครองดิ่งลึกลงไปให้ห้วงอันตรายนั้น รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือแกร่งข้างขวา ที่เคยจับปากกาอยู่ก่อนหน้าเปลี่ยนมาวางไว้ที่ต้นขาขาวนวล ก่อนจะลูบวนสร้างกระแสวูบไหวให้ตีแผ่ไปทั่วทั้งร่างกายร้อนระอุเพราะแรงอารมณ์

แย่แล้ว

เกมพลิกจนได้

เมื่อสติที่กระจัดกระจายเมื่อครู่ค่อย ๆ กลับเข้าที่ใบหน้าหวานจึงผละออกจากลำคอแกร่งของมาเฟียหนุ่มทันที ทว่าคนมากประสบการณ์กลับไวกว่า ราฟาเอลรั้งท้ายทอยเด็กใจกล้าขาสั่นเมื่อครู่ให้หันมารับจูบหนัก ๆ จากเขาในวินาทีนั้น

ไม่ต่างจากการร่วงหล่นลงไปในห้วงลึกของภูเขาไฟที่ใกล้ปะทุ ไร้ซึ่งทางหนี ไร้อากาศหายใจ เมื่อสัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งการให้สมองเอาอากาศเข้าร่างกาย ริมฝีปากสีสวยจึงเผยอขึ้นเล็กน้อยเพื่อหวังจะให้มีอากาศเข้าไป ทว่ากลับเป็นปลายลิ้นร้อนของอีกฝ่ายที่รุกล้ำเข้ามาตักตวงเอาความหวานภายในแทน

สติที่เพิ่งจะถูกประกอบให้เข้าที่ได้เพียงครู่ ถูกเพลิงลาวาซัดจนหลอมละลาย เมื่อสัมผัสแนบชิดก่อนหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสลึกซึ้ง ที่สามารถพาคนทั้งสองให้ถลำลึกลงไปให้ห้วงปรารถนาได้อีกครั้ง

ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า…

ที่เขามอบจุมพิตที่ทั้งอ่อนโยน ทะนุถนอมทว่าเจือไปด้วยแรงปรารถนา รสสัมผัสหอมหวานกว่าครั้งไหนค่อย ๆ แผ่กระจายอบอวลไปทั่วทั้งโพรงปากนุ่ม อุณหภูมิที่ค่อย ๆ ไต่ระดับตามแรงอารมณ์ในร่างกายแผ่ซ่านจากเส้นเลือดสู่ปลายนิ้วของคนทั้งคู่

ลิ้นร้อนยังคงไล่สำรวจและตักตวงเอาความหอมหวานจากคนเด็กกว่า พลันมือแกร่งอีกข้างก็แทรกเข้าไปในมินิเดรสสีสะอาดลูบไล้ด้านในต้นขาขาวอมชมพู จงใจหลอกล่อให้เหยื่อตัวน้อยในหลุมพรางไม่มีโอกาสได้มีสตินึกคิดหาทางปฏิเสธสัมผัสจากเขา

อ่า…จริง ๆ เลย

ว่าจะปล่อยไปแล้วแท้ ๆ

ว่าจะไม่รังแกสักวัน

แต่ยัยนี้ดัน…

“ตอนให้ยั่วไม่ยั่ว…” เสียงแหบทุ้มตามเอกลักษณ์เฉพาะตัวเอ่ยกระซิบข้างใบหูซับสีระเรื่อแผ่วเบา ขณะที่คนบนตักพยายามหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ทว่าอากาศบริสุทธิ์ที่เพิ่งจะไหลเข้าไปยังไม่เต็มปอดก็ถูกช่วงชิงไปอีกครั้งหลังจบประโยคถัดมาของคนตัวโตกว่า

“…ตอนนี้ก็อย่าหวังว่าจะปีนลงจากตักฉันได้…ยัยเด็กใจแตก” จบประโยคริมฝีปากร้อนก็ทาบทับลงมาช่วงชิงเอาลมหายใจของคนในอ้อมกอดอีกครั้ง อีกทั้งมือแกร่งก็เลื่อนไปสัมผัสเนินเนื้อกึ่งกลางลำตัว สร้างกระแสวูบไหวให้ตีแผ่ไปทั่วทั้งร่างกายคุณหนูในปกครอง

“อื้อ…” เสียงครางหวานหลุดออกมาในวินาทีที่ริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระ พลันผิวเนื้อบางที่ลำคอระหงก็ถูกริมฝีปากร้อนอันตรายดูดกลืนเข้าไปแทน โดยไม่ทันได้ตั้งตัวมือแกร่งข้างที่ว่างก่อนหน้าของคนเอาแต่ใจก็เคลื่อนมาสัมผัสที่ฐานเต้าอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางอย่างจงใจ

“หยุดก่อนค่ะ…ดะ…ได้โปรด…” เสียงกระเส่าเอ่ยบอกหลังจากเพิ่งคลำหาเสียงตัวเจอ ทว่าอีกฝ่ายกลับทำในสิ่งตรงกันข้ามด้วยการส่งนิ้วร้อนแทรกเข้าไปเกี่ยวชั้นในบางช้า ๆ ทำเอาลมหายใจคนตัวเล็กขาดห้วงไปชั่วขณะ

พระเจ้า ครั้งนี้ลูกผิดที่คิดอยากจะไล่ต้อนคนแบบเขาบ้าง

ได้โปรด

ได้โปรดอย่าให้ลูกถูกไฟร้อนนี้แผดเผา

เพราะมัน…

ก๊อก ๆ

ราวกับสวรรค์ได้ยินคำขอร้องอ้อนวอนเมื่อครู่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นหยุดทุกการกระทำของนายเหนือหัวลูเธอร์ทั้งหมด เปลือกตาสีอ่อนพับลงหวังไล่ความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะกะทันหันก่อนจะปล่อยคนตัวเล็กกว่าให้เป็นอิสระอย่างจำใจ

คุณหนูในปกครองรีบลงจากตักแกร่งเมื่อสบโอกาส จมูกรั้นลอบผ่อนลมหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่งก่อนจะรีบจัดการตัวเองให้กลับไปเป็นปกติที่สุดแล้วเดินตรงไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมก่อนหน้า

ผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาหลังจากได้รับอนุญาตเหลือบมองไปที่คุณหนูตระกูลย่อยเพียงครู่ ก่อนจะเบนนัยน์ตาสีเทาลึกลับกลับไปมองเจ้าของห้องที่ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ตามเดิมอยู่ก่อนแล้ว

“กูไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรใช่ไหม” คุณชายธำรงอัศววัฒน์เอ่ยถามพลางหรี่ตาคมมองผู้นำตระกูลมาเฟียใหญ่ตรงหน้าก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นคลื่นอารมณ์หงุดหงิดจาง ๆ เจืออยู่ในนัยน์ตาสีอำพันคมดุคู่นั้น

“ถ่อมาจากท่าเรือคงไม่ได้มาถามกูเรื่องแค่นี้หรอกมั้งเนธาน”

“หึ” เจ้าของเรือนผมสีดำธรรมชาติแค่นหัวเราะในลำคอแกร่งเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่อ่านออกง่ายอยู่ในทีของเพื่อนสนิท

พอเป็นเรื่องหัวใจแม่งอ่านออกง่ายทุกตัว

รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียกสายตาคมดุดุจพญาอินทรีของนายเหนือหัวลูเธอร์ให้ปราดมามองในวินาทีนั้น ทว่าคุณชายอีกตระกูลใหญ่กลับไม่ได้ใส่ใจนึกเกรงกลัว มือแกร่งเลื่อนไปดึงเก้าอี้ไม้เนื้อดีตรงหน้าออกมาแล้วหย่อนตัวลงนั่งด้วยท่าทีสงบนิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว

บทสนทนาเกี่ยวกับงานดำเนินไปทั้งที่มีคุณหนูในปกครองนั่งอยู่ภายในห้อง การที่เขาไม่ไล่เธอออกไปอาจเพราะเนื้อหาที่คุยไม่ได้เป็นความลับหรือสลักสำคัญอะไร

ทว่าแปลกที่ธารเดือนกลับรู้สึกลึก ๆ ว่าเขากำลังให้ความสำคัญกับเธอ

ทั้งสร้อยคอราคาแพงที่เป็นคนใส่ให้เองกับมือ

ทั้งยอมปล่อยให้เธอรุกล้ำร่างกาย

ไหนจะยอมให้เธอมีตัวตนในเวลาแบบนี้อีก

อ่า…

จู่ ๆ คลื่นอารมณ์บางอย่างก็ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างยากที่จะควบคุม พลันนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก็เหลือบมองคุณชายใหญ่ลูเธอร์แล้วพบว่าสายตาคมของเขาได้วางไว้ที่เธออยู่ก่อน

ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ นับไม่ถ้วนไหลวนทั่วทั้งร่างกาย เมื่อสายตายากจะอ่านคู่นั้นปราศจากความห่างเหิน เย็นชาไปชั่ววินาทีหนึ่งทำเอาหัวใจดวงน้อยเผลอกระตุกไหววูบ

แย่มาก

วันนี้พระเจ้าเมตตาเธอก็จริง

แต่เหมือนท่านจะฉกฉวยเอาความเกลียดชังคนคนนั้นไปเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนด้วย

ไม่ได้เลือนหาย

ทว่า…ลดทอนลงไป

ทีละนิด…