บทที่ 1

งานแต่งที่เธอเฝ้ารอจะไม่มีวันเกิดขึ้น เมื่อเขาไม่ใช่คนเดิม คนที่ขอเธอแต่งงาน...

‘เธอ’ ก็คือผู้หญิงคนเดิม คนที่เขาขอเป็นแฟน

เธอก็คือผู้หญิงคนเดิม คนที่เขาขอแต่งงาน

ถ้าเรื่องนี้จะมีหนึ่งคนที่เปลี่ยน คนนั้นคงเป็น ‘เขา’

ในเวลาที่เธอต้องการเขา แต่เขาเลือกเมินเฉย ในยามที่เธอเอ่ยขอ เขาบอกว่าเธอเรียกร้องมากเกินไป ในยามที่เธออ่อนแอ เขากลับมองว่าเธอยังไหว และต่อให้เธอจะเป็นจะตาย เขาก็ไม่คิดที่จะเหลียวแล...

“นิ่มเป็นคนที่เปลี่ยนไปหรือหัวใจของพี่หมากกันแน่ที่เปลี่ยน”

:

“นิ่มจำที่พี่เคยพูดได้ไหม ที่พี่บอกกับนิ่มว่าพี่อยากแต่งงานและมีลูกก่อนอายุ30...”

หมากภูมิเอ่ยถามแฟนสาวของเขาขณะที่เดินจับมือของเธอพากันเดินเล่นไปตามแนวชายหาด สายลมเย็นๆ ปะทะผิวกาย แสงท้องฟ้าหลังพระอาทิตย์ขึ้นสาดแสงสีสวยสดใส

แต่ความสวยงามของท้องฟ้ายังไม่สามารถสู้ความสวยของดวงตากลมโตที่เขากำลังจ้องมองอยู่ในตอนนี้ได้เลย เขามองได้อย่างไม่รู้จักเบื่อยิ่งมองยิ่งหลง

“จำได้ค่ะ”

“พี่หมากยังพูดด้วยว่าหลังแต่งแล้วอยากมีลูกเลย พี่หมากอยากให้นิ่มเลิกทำงานและมาเป็นแม่บ้านอยู่บ้านคอยเลี้ยงลูก”

นิรดา(นิ-ระ-ดา)พูดไปก็แก้มแดงไปด้วย เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้คิดถึงคำพูดของหมากภูมิ ถ้อยคำแสนหวานและสายตาที่เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งของเขา ทำให้เธออบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี เขายังทำให้เธอใจเต้นแรงได้เสมอ

ตอนนี้ก็ผ่านมา6ปีจะเข้าปีที่7แล้วแต่เขาก็ยังเป็นพี่หมาก แฟนที่แสนดีของเธอไม่เปลี่ยนเลยและเธอไม่กลัวเรื่องอาถรรพ์รัก7ปีด้วย ของแบบนี้มันอยู่ที่หัวใจของเราสองคนต่างหากไม่เกี่ยวกับจำนวนปีที่คบกันสักหน่อย

“ปีนี้พี่อายุ29แล้วนะ” หมากภูมิหยุดเดินก่อนจะหันตัวเองมาหาแฟนสาว ยื่นมือไปจับมืออีกข้างของเธอขึ้นมาแล้วกุมมือนุ่มทั้งสองข้างของนิรดาเอาไว้ แอบกังวลไม่รู้ว่าเธอจะเห็นอาการประหม่าของเขาหรือเปล่า

“ถึงจะ29แล้วแต่พี่หมากก็ยังเป็นรุ่นพี่สุดหล่อของนิ่มเหมือนเดิมค่ะ”

ตอนนั้นเธออยู่ปี1ส่วนเขาเป็นรุ่นพี่ปี3 นิรดาจำได้ว่าตอนนั้นเธอเดินเข้าไปขอลายเซ็นรุ่นพี่ซึ่งก็คือหมากภูมิ เขาเป็นคนที่ใจดีที่สุด ยอมเซ็นชื่อให้เธอโดยไม่คิดแกล้งให้เธอทำเรื่องตลก ๆ เหมือนรุ่นพี่คนอื่น

แต่ใครจะไปคิดว่าที่เขาใจดีในตอนนั้นก็เพราะเขาอยากตามจีบเธอในภายหลังและเธอดันตกหลุมพรางไปรักเขา และนิรดาไม่เคยเสียใจเลยที่เลือกคบกับหมากภูมิ

“แต่ตอนนี้พี่อยากเป็นสามีสุดหล่อของนิ่มครับ”

“พะ พี่หมาก” นิรดาใจสั่นรัว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแฟนหนุ่ม ดวงตาสีนิลมองเธออย่างอ่อนโยนและเขากำลังยิ้ม ยิ้มแบบที่ทำให้หัวใจของนิรดาเต้นจนไม่สามารถควบคุมได้ เขาแค่แกล้งเธอใช่ไหม พี่หมากคงไม่ได้จะขอ...

“พี่หมากจะทำอะไรคะ”

“นิ่มครับ”

หมากภูมิคุกเข่าลงบนผืนทรายสีขาวละเอียด หยิบแหวนขอแต่งงานที่เขาเป็นคนเลือกด้วยตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง  แหวนทองคำขาวที่ไม่ได้ตกแต่งลวดลายอะไรไม่ได้มีเพชรเม็ดโต แต่แหวนวงนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่เขามีต่อเธอ

“แต่งงานกับพี่นะครับ”

หยาดน้ำตาแห่งความสุขไหลเอ่อท่วมดวงตาทั้งสองข้างของนิรดา เธอพยักหน้าพร้อมตอบรับคำขอของเขาโดยไม่คิดที่จะลังเล เธอรักหมากภูมิ รักเขาหมดทั้งหัวใจและเธอพร้อมที่จะเป็นภรรยาของเขา เธอพร้อมที่จะสร้างครอบครัวกับผู้ชายคนนี้ พี่หมากของนิ่ม...ทว่า

บรรยากาศสุดแสนโรแมนติก กลิ่นสดชื่นของทะเลและสายลมที่โอบล้อมความรักของเธอและหมากภูมิ ทุกสิ่งยังคงฟุ้งอยู่ในความทรงจำของนิรดาเหมือนกับว่ามันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ทั้งที่มันผ่านมาแล้วหนึ่งปี

ภาพแห่งความฝัน ภาพงานแต่งที่แสนอบอุ่น ภาพความสุขและความปิติยินดีที่เธอวาดฝันเอาไว้ ทุกอย่างที่เธอกับหมากภูมิจะได้ทำร่วมกัน ภาพครอบครัวเล็ก ๆ ของเรา มีเธอเป็นแม่ มีพี่หมากเป็นพ่อ ภาพต่าง ๆ เหล่านั้นเริ่มถดหายลงไปทุกทีเมื่อตอนนี้ผู้ชายที่ขอเธอแต่งงาน ผู้ชายที่เธอมอบหัวใจให้เขาได้เปลี่ยนไป

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัวมันได้สร้างช่องว่างระหว่างเธอและเขาขึ้นมา และช่องว่างนี้ดูเหมือนจะกว้างขึ้น กว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนนิรดาเริ่มกลัว

ชื่อของเธอถูกเอื้อนเอ่ยออกมากจากปากของหมากภูมิน้อยลงไปทุกที ใบหน้าของเธอเริ่มจางหายไปจากเขามากขึ้นทุกวัน สิ่งเดียวที่ยังทำให้เธอและเขาผูกติดกันคือแหวนหมั้น สถานะคู่หมั้นที่ไม่รู้ว่าจะมีวันได้เป็นเจ้าสาวตอนไหนหรือเธออาจจะไม่มีวันได้เป็นแล้วก็ได้...