บทที่ 2

“สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่หมาก”

นิรดาเดินเข้ามาเซอร์ไพรส์พร้อมเค้กวันเกิดที่เธอเป็นคนลงมือทำด้วยตัวเอง ตั้งแต่หาซื้อวัตถุดิบจนถึงขั้นตอนแต่งหน้าเค้ก เธอใส่ใจทุกขั้นตอนเพื่อทำให้เค้กวันเกิดก้อนนี้ออกมาดีที่สุด วันเกิดปีที่30ของคู่หมั้นเธอเลยนะจะทำแบบลวก ๆ ไม่ได้

“นิ่ม! พี่ว่าพี่บอกไปแล้วนะ”

เสียงของหมากภูมิออกไปทางดุบ่งบอกว่าเขาหัวเสียที่เธอทำเรื่องแบบนี้ ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวกลับมามองหน้านิรดาสลับกับมองเค้กในมือของเธอด้วยสายตาไม่สบอารมณ์นัก ไม่มีความพึงพอใจหรือความดีใจอยู่บนใบหน้าของเขาเลย

“วันนี้พี่มีงานต้องเคลียร์” ดวงตาคมเข้มมองเธออย่างตำหนิ เพราะเขาได้บอกกับนิรดาไปแล้วว่าวันนี้ไม่สะดวกและเขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับเรื่องวันเกิด สิ่งที่เขาต้องการคือเวลาส่วนตัว เขาอยากอยู่คนเดียว!

“นิ่มรู้ค่ะ นิ่มแค่อยากแวะมาให้กำลังใจพี่หมาก”

แม้จะเสียใจ จุกอกจนปวดร้าวมากแค่ไหน ใบหน้าของนิรดายังคงยิ้มเป็นรอยยิ้มที่เธอพร้อมจะมีให้หมากภูมิเสมอ แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการเหมือนแต่ก่อนแล้วก็ตามแต่เธอก็ยังอยากทำ เธออยากเป็นผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาและเป็นความสบายใจให้เขา คอยให้กำลังใจเขา

“แค่พี่มีนิ่มนั่งอยู่ข้าง ๆ พี่ก็พร้อมจะลุยงานหนักเพื่อสร้างอนาคตของเราครับ”

“ให้นิ่มนั่งเฉย ๆ แบบนี้เลยเหรอคะ”

“ใช่ครับ แค่นั่งส่งยิ้มหวาน ๆ มาให้พี่ก็พอ”

รอยยิ้มหวาน ๆ ที่เขาเคยต้องการ ตอนนี้ได้กลายเป็นสิ่งที่สร้างความรำคาญใจให้แก่เขาเสียแล้ว

“อธิฐานแล้วค่อยเป่าเทียนนะคะ”

“บอกว่าไม่ต้องทำก็ยังรั้น นิ่มทำตัวน่าเบื่อมากนะรู้ตัวบ้างไหม”

น่าเบื่อ! เป็นคำที่เสียดแทงหัวใจนิรดาเหลือเกิน เธอไม่ได้ต้องการคำขอบคุณจากเขาแต่ก็ไม่ได้ต้องการได้ยินคำพูดแรง ๆ จากผู้ชายที่เธอรักด้วยเช่นกัน

ใบหน้าของเธอยังคงยิ้มให้เขาขณะที่หมากภูมิหลับตาเหมือนกำลังอธิฐานอะไรอยู่ในใจ นิรดาเดาว่าคงไม่พ้นเรื่องธุรกิจของเขาแน่ พี่หมากทุ่มเทให้กับเรื่องนี้มากจริง ๆ ทุ่มเทจนไม่เหลือพื้นที่ให้คนรักอย่างเธอ

หมากภูมิลืมตาขึ้นพร้อมเป่าเทียนบนเค้กวันเกิดจนดับหมดทุกเล่มแล้วหันไปสนใจงานของเขาต่อ ที่ทำไปก็แค่ทำให้มันจบ ๆ ไม่งั้นนิรดาคงได้ยืนเกะกะอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหนสักที

“นิ่มเอาเค้กไปแช่ตู้เย็นให้นะคะ” นิรดารู้ว่าเขาจะยังไม่กินตอนนี้เพราะเขากำลังตั้งใจทำงานอยู่และเธอจะไม่เซ้าซี้ เอาไว้ตอนที่เขาพักสายตาค่อยมาเปิดกินก็ได้

“ไม่ต้อง นิ่มเอากลับไปเถอะ”

“ตะ แต่นิ่มตั้งใจทำเค้กก้อนนี้มาให้พี่หมากนะคะ พี่หมากจะไม่กินสักนิดเลยเหรอ”

“ไม่กิน และพี่ก็ไม่ได้ขอให้นิ่มทำให้ พี่บอกแล้วว่าไม่ต้องการอะไร ไม่ต้องทำอะไรให้พี่ทั้งนั้นแต่นิ่มก็ไม่ฟัง”

เขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน นิรดาไม่รู้ว่าเธอทำอะไรผิดไปหรือไปทำตัวน่าเบื่อตอนไหนเขาถึงได้เย็นชาและใจร้ายกับเธอแบบนี้

“เอาเค้กกลับไปซะ” หมากภูมิพูดเสียงเข้มติดไปทางออกคำสั่งก่อนจะหันกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อ

“แล้วตอนออกไปก็อย่าลืมปิดประตูออฟฟิศให้ดีๆ ด้วยนะ”

ไม่แยแส ไม่สนใจเลยสักนิดว่าเขาทำร้ายจิตใจของแฟนสาวซึ่งตอนนี้ก็คือคู่หมั้นมากแค่ไหน นิรดาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของผู้ชายที่เคยอ่อนโยนกับเธอมากกว่านี้ ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่กำลังไหลรินจากหางตา

‘สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่หมาก ขอให้พี่หมากมีความสุขมาก ๆ มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง และขอให้ธุรกิจของพี่หมากประสบความสำเร็จอย่างที่ใจหวัง พี่หมากของนิ่มเก่งอยู่แล้ว ความทุ่มเทของพี่หมากจะต้องสำเร็จแน่นอนค่ะ นิ่มจะอยู่ข้าง ๆ เป็นกำลังให้พี่หมากแบบนี้ตลอดไป นิ่ม...รักพี่หมากนะคะ’

คำที่อยากเอ่ยบอกแต่ก็ทำได้เพียงพูดกับตัวเองในใจ เมื่อนิรดารู้ว่าต่อให้เธอพูดไปสิ่งที่เธอจะได้รับจากหมากภูมิไม่ใช่รอยยิ้ม คำขอบคุณ หรืออ้อมกอดอบอุ่นจากเขา สิ่งที่เธอจะได้คงมีแต่สายตาแห่งความเบื่อหน่ายกับถ้อยคำที่จะบ่งบอกว่าเธอเป็นตัวน่ารำคาญของเขามากแค่ไหน

ถ้าได้ยินแล้วใจตัวเองเจ็บ เธอก็ขอไม่ได้ยินเลยจะดีเสียกว่า วันนี้ก็แค่เป็นอีกวันที่เขาทำให้เธอน้อยใจและอีกไม่กี่ชั่วโมงวันใหม่ก็จะมาถึง ขอให้วันใหม่พาพี่หมากคนเดิมของนิ่มกลับมา...