บทที่ 1

ลมยามค่ำคืนหอบเอากลิ่นเค็มคาวของคลื่นทะเลกับกลิ่นหอมเย็นของวิสกี้เบอร์เบินมาด้วย ฉันซ่อนตัวอยู่เงียบ ๆ ในเงาตู้คอนเทนเนอร์หมายเลขสามของท่าเรือแห่งใหม่ นิ้วซีดขาวกำชุดราตรีจนยับย่น

ลำแสงจากสปอตไลต์ส่องทะลุความมืดมิด ทำให้ดาดฟ้าเรือบรรทุกสินค้าสว่างไสวราวกับกลางวัน

วินเซนต์ที่เป็นคู่หมั้นของฉันกำลังโอบกอดโซเฟียอยู่กลางดาดฟ้า สร้อยคอพลอยสีดำบนลำคอเธอสะท้อนประกายจ้าตาอยู่ภายใต้แสง มันทำให้ฉันรู้สึกปวดร้าวที่ดวงตาเหลือเกิน

เดิมทีมันควรจะเป็นของหมั้นของพวกเรา เขาเคยลูบไล้อัญมณีนั้นพร้อมบอกว่าจะรักฉันตลอดไป

แต่ตอนนี้ ปลายนิ้วที่เขาลูบไล้ตะขอสร้อยบนลำคอของโซเฟีย ความอ่อนโยนในดวงตาคู่นั้น คือสิ่งที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสเลยตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา

โซเฟียสวมชุดผ้าไหมสีแดงเข้มที่เขาชอบที่สุด เธอหลุบตาลงอมยิ้มท่ามกลางลมทะเลที่ชื้นเค็ม ท่าทางเหมือนเป็นนายหญิงของตระกูล

ตอนนี้เอง เฮกเตอร์น้องชายของฉันก็รีบเดินไปข้างหน้า แล้วตะโกนแสดงความยินดีกับวินเซนต์และโซเฟีย "คุณวินเซนต์ คุณหนูโซเฟีย ผมยินดีกับพวกคุณจริง ๆ ครับ! พวกคุณต่างหากถึงจะเหมาะสมกันที่สุด!"

ตอนนี้ในสายตาของเขามีแต่น้องสาวต่างแม่คนนี้ เหมือนลืมไปหมดแล้ว ว่าตอนนั้นเอลิน่าแม่ของเธอเคยสร้างความลำบากและทุบตีพวกเราสองพี่น้องยังไงบ้าง

วินเซนต์ไม่ได้พูดอะไรอีก สายตาของเขาจ้องอยู่ที่ตัวโซเฟียตลอดเวลา ก่อนจะโน้มตัวลงจูบเธออย่างลึกซึ้ง จูบนานถึงสิบนาทีเต็ม ๆ เหมือนกับจะเผาผลาญความยึดติดตลอดสิบสองปีของฉันให้มอดไหม้ให้หมด

โซเฟียแข้งขาอ่อนปวกเปียกจนต้องอิงแอบอยู่ในอ้อมอกเขา เขาจึงฉวยโอกาสอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูนั้นเก็บไม่อยู่เลย

พอเฮกเตอร์เห็นแบบนั้น ก็ส่งเสียงเชียร์ขึ้นอีก "ขอให้คุณวินเซนต์กับคุณหนูโซเฟียเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน รักกันตลอดไป!"

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดีบนดาดฟ้าถูกเสียงคลื่นทะเลหอบเข้ามา แต่ฉันกลับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ความครึกครื้นรอบตัวถูกปิดกั้นจากตัวฉัน

หัวใจเหมือนถูกเหล็กเส้นที่ท่าเรือบดขยี้แรง ๆ จนเจ็บปวดไปหมด

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาวินเซนต์ โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาเริ่มสั่นเมื่อเขาเห็นชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอ สีหน้าก็เจื่อนลงทันที ดวงตาฉายแววลนลานเล็กน้อยจนสังเกตเห็นได้ยาก

ทีแรกเขาคิดจะกดตัดสายทิ้ง แต่หลังจากที่โซเฟียยกมือขึ้นแตะแขนเขาเบา ๆ และกระซิบข้างหูสองสามคำ เขาก็เดินไปที่มุมอับสายตาของเรือบรรทุกสินค้าอย่างรำคาญใจ เขาหันหลังให้กลุ่มคนแล้วรับสาย ตั้งใจกดเสียงต่ำจนน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญใจและความนิ่งที่ฝืนไว้ "ฮัลโหล?"

ฉันรู้สึกจุกที่ลำคอ พยายามสะกดกลั้นความน้อยใจกับความปวดร้าวที่พรั่งพรูขึ้นมา ถามเสียงเบาว่า "คุณอยู่ที่ไหน ไหนบอกว่าคืนนี้จะอยู่ฉลองวันเกิดกับฉันไงคะ"

เขาหลุดหัวเราะออกมา น้ำเสียงฟังดูทั้งเย้ยหยันทั้งรังเกียจ ถึงจะจงใจกดเสียงต่ำ แต่ก็ยังทำให้ลูกน้องที่อยู่แถวนั้นได้ยินแว่ว ๆ ชัดเจนว่าเขาไม่เห็นแก่ความรู้สึกของฉันเลยสักนิด "น่ารำคาญไหมเนี่ย ท้องก็อยู่เงียบๆ ไป อย่ามาคอยตามเช็กผม! อิสเบลล่า นอกจากตามจิกผม คุณไม่มีอย่างอื่นให้ทำแล้วหรือไง

ก็บอกแล้วไงว่าจัดการเรื่องด่วนของที่บ้านอยู่กับน้องสาวต่างแม่ของคุณ ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? น้องชายคุณก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ! มีแต่คุณนั่นแหละที่ความคิดสกปรก ในหัวมีแต่เรื่องโสมมน่าอาย คิดแต่จะโยงทุกอย่างไปเรื่องชู้สาว!"

เขาพูดเร็วมาก น้ำเสียงเจือความลนลานที่ถูกจับได้กับความโกรธเพราะอับอาย

วินเซนต์เคยบอกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะอยู่เคียงข้างในวันเกิดของฉันทุกปีแน่นอน

ปลายนิ้วที่ถือโทรศัพท์เย็นเฉียบ เสียงกระซิบของคนงานท่าเรือสองคนข้างกายแว่วมาพอดี "เพื่อให้พิธีนี้สมบูรณ์ คุณวินเซนต์ถึงกับยอมหยุดการขนส่งอาวุธที่ท่าเรือใหม่ไปตั้งหลายเดือน แถมยังเจาะจงเคลียร์เรือบรรทุกสินค้าเพื่อใช้เป็นสถานที่จัดงานเลยนะ"

คำพูดเหล่านั้นได้บดขยี้ความหวังสุดท้ายในใจของฉันไปจนหมดแล้ว