บทที่ 3

ฉันมองตามสายตาของเขา จนไม่เห็นมือของเขาที่กุมประสานกันแน่นกับมือของโซเฟีย

นิ้วมือของเขาเกี่ยวประสานนิ้วเธอไว้แน่น เหมือนกลัวว่าเธอจะได้รับอันตรายแม้เพียงนิดเดียว ส่วนตัวฉันนั้น ก็เป็นแค่ผู้บุกรุกส่วนเกินคนหนึ่งเท่านั้น

"ไม่ต้องหรอก" ฉันย้ายสายตาหนีอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ "คำอวยพรวันเกิดของคุณ ฉันรับไว้ไม่ไหวหรอก"

วินเซนต์ชะงัก คงคาดไม่ถึงว่าฉันจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะทำร้ายฉันขนาดไหน ฉันก็จะคอยเสนอหน้าเข้าหาเขาเสมอ แต่ครั้งนี้ ฉันเหนื่อยแล้วจริง ๆ ใจสลายไปแล้วจริง ๆ

โซเฟียขยับตัวเบา ๆ ในอ้อมกอดเขา "วินเซนต์ อย่าไปตำหนิพี่เลยค่ะ พี่เขาก็แค่คิดไม่ตกไปชั่ววูบ พี่คะ อย่าโกรธวินเซนต์เลยนะ ในใจเขามีพี่จริง ๆ แต่แค่ร่างกายฉันไม่แข็งแรง เขาเลยจำเป็นต้องดูแลฉันน่ะค่ะ"

ฉันขี้เกียจปั้นหน้ากับเธอแล้ว จึงคุกเข่าลงข้างซากปรักหักพังเพื่อช่วยทำแผลให้ลูกน้องที่บาดเจ็บ

"จะแสร้งทำตัวสูงส่งไปถึงไหน" เฮกเตอร์เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน มองต่ำลงมาฉัน "ตอนนี้รู้จักห่วงคนอื่นแล้วเหรอ ก่อนหน้านี้ทำไมไม่คิดบ้างว่าตัวเองน่าสมเพชแค่ไหน หน้าด้านตามตื้อวินเซนต์มาสิบสองปี พอท้องแล้วยังจะมาเล่นตัวอีก นึกว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้วินเซนต์เปลี่ยนใจหรือไง"

ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้น ยังคงพันแผลให้ลูกน้องต่อไปโดยไม่สนใจเขา

"พูดสิ!" เมื่อเฮกเตอร์เห็นว่าฉันไม่สนใจ เขาก็ยิ่งโมโห "เธอคิดว่าตัวเองน่าสงสารมากนักใช่ไหม ฉันจะบอกให้นะ เธอไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิด! โซเฟียดีกว่าเธอเป็นพันเป็นหมื่นเท่า ทั้งอ่อนโยนจิตใจดี แถมยังป่วยหนักด้วย วินเซนต์เลือกเธอน่ะถูกแล้ว! ต่อให้เธอท้องลูกของวินเซนต์ เธอก็เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วของโซเฟียหรอก เธอไม่มีค่าแม้แต่จะถือรองเท้าให้เขาด้วยซ้ำ!"

วินเซนต์ขมวดคิ้วมุ่น "อิสเบลล่า คุณต้องการอะไรกันแน่ สะกดรอยตามผมมาถึงนี่ แถมยังมาหาเรื่องไร้สาระอยู่อีก คุณอยู่นิ่ง ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง"

โซเฟียพิงอกวินเซนต์พลางไอเบา ๆ สองสามที แล้วพูดอย่างอ่อนแรงว่า "วินเซนต์ อย่าโกรธเลยค่ะ พี่เขาก็แค่เสียใจมาก ให้ฉันลองคุยกับพี่เขาดี ๆ นะ ให้พี่เขาไปพักผ่อนก่อนดีไหมคะ"

ทันทีที่เธอพูดจบ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งท่าเรือใหม่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ไฟสปอตไลต์เหนือหัวแกว่งโอนเอน ตู้คอนเทนเนอร์ที่ยังถล่มลงมาไม่หมดส่งเสียงโลหะบิดเบี้ยวบาดแก้วหู แผ่นเหล็กขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งพุ่งดิ่งลงมาทางที่ทั้งสามคนยืนอยู่

วินเซนต์ผลักฉันไปทางแผ่นเหล็กที่กำลังร่วงลงมาอย่างไม่ลังเล ส่วนตัวเขาเองกอดโซเฟียไว้แน่นแล้วถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อหลบเลี่ยงอันตราย

เสียงปังดังสนั่น แผ่นเหล็กกระแทกเข้าที่ตัวฉันอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างทันที โดยเฉพาะขาซ้ายที่รู้สึกเหมือนถูกหักออกสด ๆ ฉันตาพร่า ล้มฟุบลงกับพื้น แล้วเริ่มไม่รู้สึกตัว

ในความพร่ามัวนั้น ฉันเห็นวินเซนต์ก้มลงปลอบโซเฟีย ถามเธอว่าบาดเจ็บตรงไหน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงเป็นใย แต่เขากลับไม่ชายตามามองฉันเลยแม้แต่นิดเดียว

เฮกเตอร์ก็เข้าไปหาเช่นกัน ถามโซเฟียอย่างห่วงใยว่าไม่เป็นไรใช่ไหม เขาเมินเฉยต่อฉันที่นอนจมกองเลือดที่ไหลไม่หยุดอยู่บนพื้น เหมือนฉันไม่มีตัวตน

ที่แท้ ในใจของพวกเขานั้น ฉันไม่มีค่าอะไรเลยจริง ๆ

ตอนที่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลแล้ว ขาซ้ายเข้าเฝือกหนาเตอะ เจ็บปวดลึกถึงกระดูก ในห้องผู้ป่วยว่างเปล่า ไม่มีใครมาเยี่ยมฉันเลยสักคนเดียว

พยาบาลเดินเข้ามาถอนสายน้ำเกลือออกจากมือฉัน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงยินดีอยู่หลายส่วน "คุณนี่ดวงแข็งจริง ๆ นะคะ แค่ขาซ้ายหักกับมีแผลภายนอกนิดหน่อย ถ้าแผ่นเหล็กนั่นเบี่ยงไปอีกนิดเดียวแล้วทับโดนท้องเข้า ลูกของคุณคงรักษาไว้ไม่ได้แน่ ๆ ค่ะ"

ฉันมองเพดาน "เด็กคนนี้ ฉันไม่ตั้งใจจะเอาไว้แต่แรกอยู่แล้วค่ะ รบกวนคุณช่วยจัดการให้ฉันทีนะคะ ฉันต้องการทำแท้งให้เร็วที่สุด"

พยาบาลชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป

ในจังหวะนั้นเอง วินเซนต์ก็โทรศัพท์เข้ามา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยไฟโกรธ "อิสเบลล่า คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ ทนเห็นผมดีกับโซเฟียไม่ได้หรือไง ถึงตั้งใจไปก่อเรื่องที่ท่าเรือจนทำให้เกิดระเบิดซ้ำซ้อนขึ้นมาแบบนั้น!"

ฉันไม่ได้พูดอะไร นิ่งฟังเขาแผดเสียงคำรามต่อไป

"ก่อนหน้านี้คุณก็คอยกุเรื่องใส่ร้ายว่าโซเฟียกับแม่เธอฆ่าแม่คุณ!" น้ำเสียงของเขาเริ่มจิกกัดมากขึ้น "ทั้งที่พ่อคุณก็บอกชัดเจนว่าแม่คุณน่ะเป็นบ้าเลยฆ่าตัวตาย! แต่คุณก็ยังไม่ยอมจบ ยังจะบอกว่าเอลิน่าหลอกคุณกับเฮกเตอร์ไปขังในห้องใต้ดินเพื่อทารุณอีก!"

"ผมส่งคนไปสืบดูนานแล้ว มันไม่มีเรื่องแบบนั้นเลยสักนิด!" เขาตะคอก "เฮกเตอร์บอกผมหมดแล้ว ว่าคุณนั่นแหละที่ทำเขาหัวกระแทกจนความจำเสื่อม แล้วก็เป็นโซเฟียนั่นแหละที่ช่วยชีวิตเขาไว้! แล้วก็คอยดูแลเขา!

ผมไม่เคยคิดอยากจะแต่งงานกับคุณเลยสักครั้ง" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก "เด็กคนนั้นมันก็แค่ความผิดพลาด!"

เขาดุด่าต่อว่าฉันไม่หยุด ผลักความผิดทุกอย่างมาที่ตัวฉัน ฉันฟังไปโดยที่ใจไม่มีคลื่นความรู้สึกใด ๆ ที่เหลือก็เพียงความเหนื่อยล้าเท่านั้น

ตอนนี้เอง ที่ประตูห้องผู้ป่วยมีเสียงพยาบาลดังขึ้น "คุณอิสเบลล่าคะ การผ่าตัดทำแท้งเตรียมพร้อมแล้วค่ะ เชิญไปที่ห้องผ่าตัดตอนนี้เลยนะคะ"

วินเซนต์ที่ปลายสายเงียบไปทันที ผ่านไปสองสามวินาที เขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยากจะเชื่อ "คุณจะเอาเด็กออกเหรอ"

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วตอบน้ำเสียงราบเรียบ "ใช่ พอกันที หลังจากฉันผ่าตัดเสร็จ เรามาถอนหมั้นกันเถอะ"