บทที่ 2

คำพูดจิกกัดของวินเซนต์ยังคงดังก้องอยู่ข้างหู

ฉันวางโทรศัพท์ลง หน้าจอดับมืดลง แสงสว่างจุดสุดท้ายในดวงตาก็ดับวูบลงโดยสิ้นเชิงเช่นกัน

ปลายนิ้วรีบกดกดยืนยันนัดหมายกับคลินิกทำแท้ง มันคือคลินิกที่ฉันหาข้อมูลไว้ล่วงหน้านานแล้ว มันอยู่ไกลจากท่าเรือใหม่แห่งนี้มาก

ครั้งนี้ ฉันจะตัดขาดกับเขา และตัดความยึดติดตลอดสิบสองปีนี้ให้เด็ดขาดสักที

ฉันหันหลังเดินออกท่าเรือมา ลมยามค่ำคืนหอบเอาความเค็มคาวพัดผ่านแก้ม แต่ไม่อาจบรรเทาความหนาวเหน็บในส่วนลึกของหัวใจได้เลย

ฉันไม่ได้กลับไปที่วิลล่า แต่หาเช่าที่พักในที่ลับตาคนแห่งหนึ่งแล้วขดตัวอยู่บนโซฟา เศษความทรงจำในอดีตพรั่งพรูขึ้นมาในสมอง จนสุดท้ายเหลือแค่ความเงียบงัน

ระหว่างที่สะลึมสะลือ โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น เป็นสายจากพ่อบ้านประจำตระกูล น้ำเสียงของเขาฟังดูร้อนรนจนสั่นระรัว "คุณหนูอิสเบลล่า เกิดเรื่องที่ท่าเรือใหม่แล้วครับ! ตู้คอนเทนเนอร์ที่เก็บอาวุธเกิดระเบิดขึ้นมา เรือบรรทุกสินค้ากับพื้นที่ขนถ่ายสินค้าพังไปครึ่งแถบ คุณรีบกลับมาจัดการเรื่องตรวจนับทรัพย์สินกับดูแลที่พักให้พวกลูกน้องที่บาดเจ็บด่วนเลยครับ!"

ฉันกำโทรศัพท์ไว้ ในใจรู้สึกแค่ว่าไร้สาระ ไม่ว่าความแค้นส่วนตัวจะลึกซึ้งขนาดไหน แต่เรื่องของตระกูลก็ยังคงต้องจัดการ

ฉันสวมเสื้อผ้าแล้วรีบขับรถกลับไปท่าเรือใหม่กลางดึกทันที

เมื่อรถจอดตรงทางเข้าท่าเรือ ก็เห็นความพินาศย่อยยับตั้งแต่ไกล ๆ ตู้คอนเทนเนอร์ที่ไหม้เกรียมล้มระเนระนาดอยู่ริมฝั่ง ซากหักพังบางส่วนร่วงหล่นลงทะเลจนเกิดคราบน้ำมันสีดำลอยฟ่อง โครงเหล็กที่บิดเบี้ยวมีควันสีเขียวพุ่งออกมา ลูกน้องไม่กี่คนกำลังนั่งทำความสะอาดอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ฉันสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ข่มความรู้สึกพะอืดพะอม พอเริ่มก้าวเท้าเข้าไปในซาก ความเจ็บปวดรุนแรงก็ถาโถมเข้าใส่แผ่นหลัง ร่างทั้งร่างถูกถีบจนถลาไปข้างหน้า สุดท้ายกระแทกเข้ากับแผ่นเหล็กของตู้คอนเทนเนอร์ที่แตกกระจายอย่างแรง

เศษโลหะคมบาดฝ่ามือและหัวเข่าของฉันจนเหวอะหวะ เลือดซึมออกมาในทันที

"อิสเบลล่า ยัยตัวดี! จองเวรไม่เลิกเลยใช่ไหม" เสียงคำรามของเฮกเตอร์ระเบิดขึ้นจากด้านหลัง "บอกแล้วไงว่าพวกเรากำลังจัดการธุระด่วนของตระกูล เธอยังจะถ่อมาอีกเหรอ ขาดผู้ชายมากขนาดนั้นเลยหรือไง ถ้าไม่มีวินเซนต์แล้วจะอยู่ไม่ได้ใช่ไหม"

ฉันยันร่างกับแผ่นเหล็กแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามตัวออกแล้วหันกลับไปจ้องหน้าเขา

น้องชายที่อยู่ตรงหน้า สายตาเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจชิงชัง

ฉันหัวเราะออกมาทันที เป็นเสียงหัวเราะที่ทั้งเย็นชาและแหบพร่า "เฮกเตอร์ นายลืมไปแล้วหรือว่าเอลิน่าเคยทำกับเรายังไง"

สีหน้าของเขาชะงักไป แววตาฉายความลนลานเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาดุร้ายอีกครั้ง "อย่ามาพูดจาไร้สาระแถวนี้! คุณน้าเอลิน่าดีกับฉันมาก มีแต่เธอที่ใจอำมหิต คอยแต่จะหาเรื่องยุแยง!"

"ยุแยง?" ฉันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เข้าไปประชิดตัวเขา "นายลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนายอายุสิบขวบ เธอขังพวกเราไว้ในห้องใต้ดินสามวันสามคืนโดยไม่ให้กินข้าวกินน้ำ นายลืมแล้วเหรอว่าตอนนั้นนายร้องไห้เรียกหาแม่ ตอนนี้นายสวมเสื้อผ้าที่เธอซื้อให้ คอยช่วยลูกสาวเธอมาเล่นงานฉัน นายลืมไปแล้วใช่ไหมว่าแม่ตายยังไง"

การตายของแม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือแผนการชั่วร้ายที่เอลิน่าจัดฉากขึ้นมาเพื่อทำลายชื่อเสียงของแม่ในตระกูล จนสุดท้ายแม่ต้องถูกบีบให้เข้าสู่ทางตัน

เรื่องพวกนี้ฉันเคยบอกเฮกเตอร์มานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาถูกเอลิน่ากับโซเฟียปั่นหัวจนหน้ามืดตามัว ลืมมันไปนานแล้ว

"หุบปากนะ!" เฮกเตอร์โดนพูดจี้จุดจนโมโหเพราะอับอาย ชูมือหมายจะตบฉัน

ฉันระวังตัวอยู่แล้วก็เลยเบี่ยงตัวหลบ แล้วตวัดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าเขาอย่างแรง

เฮกเตอร์ถูกตบจนหน้าหัน เขาเอามือกุมแก้มพลางมองฉันอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ "นี่เธอกล้าตบฉันเหรอ"

"ตบนี้ ฉันตบแทนแม่" แววตาของฉันเย็นเยียบ "ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป นายกับฉันไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก เราขาดกัน"

เขาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ขณะที่กำลังจะอาละวาดต่อ เสียงไอเบา ๆ อย่างอ่อนแรงของโซเฟียก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉันหันไปมอง เห็นวินเซนต์กำลังอุ้มเธอเร่งเดินตรงมา โซเฟียซุกใบหน้าซีดขาว อยู่ในอ้อมอกเขา ขมวดคิ้วมุ่นราวกับคนที่กำลังขวัญเสีย

วินเซนต์เหลือบมองฝ่ามือและหัวเข่าที่มีเลือดไหลของฉัน เขาชะงักไปครู่เดียว แววตาฉายความรู้สึกผิดวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรำคาญใจ "เมื่อวานผมลืมอวยพรวันเกิดคุณนะ อิสเบลล่า"

เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความขอไปที "รอให้จัดการเรื่องทางนี้เสร็จก่อน แล้วผมจะไปฉลองย้อนหลังให้คุณนะ"