5

ลี่หยวนกลอกตาไปมาเพื่อค้นเอาความทรงจำของชาติก่อน แถบสีที่ใช้ในงานดีไซน์และออกแบบเคยผ่านตานางในกองถ่ายมาบ้างเป็นบางครั้ง

“สีส้ม ไม่ก็สีแสด”

ก็เพราะว่าสองสีนี้... เป็นสีคู่ตรงข้ามกับสีฟ้าครามอย่างไรละ!

               งานเลี้ยงซึ่งมีเจ้าภาพเป็นถึงเสนาบดี ผู้ใดบ้างจะกล้าพูดว่าไม่ยิ่งใหญ่ ผู้ใดบ้างจะกล้าพูดว่าฟุ้งเฟ้อจนเกินไป โดยเฉพาะสกุลลี่ที่ขึ้นชื่อว่าถือภาพลักษณ์และหน้าตาเป็นอันดับหนึ่ง คำว่า ‘น้อยหน้า’ หรือ ‘เสียหน้า’ ย่อมเป็นสิ่งต้องห้ามที่มิอาจเกิดขึ้นได้ด้วยประการทั้งปวง

               “สุขสันต์วันเกิดขอรับ คุณหนูลี่”

               คำอวยพรที่ส่งเสียงมาเป็นระยะๆ จากแขกผู้ได้รับการคัดเลือกจากบิดา ส่งผลให้เด็กสาวตอบรับคำอวยพรที่กว่ากึ่งหนึ่งไร้ความจริงใจเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม

               จะมีสักกี่คนกัน...ที่มาร่วมงานเพราะต้องการอวยพรนางด้วยใจจริง?

               ลี่หยวนรู้ดีว่านางเรียกร้องมากไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางไม่ใช่แค่เด็กสาวอายุสิบสี่ธรรมดาคนหนึ่งอีกต่อไปแล้ว

               นัยน์ตาสีน้ำหมึกของผู้คิดกวาดมองการตกแต่งที่ดูมากเกินกว่าจะสถานที่จัดงานให้แก่เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ นางคุ้นชินกับการใช้เงินตราแสดงความโอ่อ่ามั่งคั่งของบิดาบุญธรรมมนานแล้ว ก่อนหน้านี้ลี่หยวนคนเก่าก็ไม่เคยใส่ใจเพราะมัวแต่เอาเวลาไปไล่ตามบุรุษที่ตนไม่มีทางได้หัวใจอย่างโง่งม

               นางตัดสินใจแน่วแน่ หากไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของท่านพ่อที่แต่เดิมเป็นคนขององค์ชายสี่ นางก็ต้องหาวิธีดึงทรัพย์สมบัติบางส่วนมาเป็นทุนส่วนตน เพราะหลังจากที่วายร้ายในเรื่องถูกกำจัดลง สกุลลี่อันเป็นเสาหลักค้ำจุนก็ต้องล้มตาม ดังนั้นหากนางบริหารเงินบางส่วนเอง ท่านพ่อก็อาจจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไม่ลำบากจนเกินไปนัก

               ลี่หยวนครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อยเพราะยังไม่เจอผู้ใดที่คุ้นหน้าคุ้นตา เสียงบรรเลงเครื่องสายถูกกลบทับด้วยเสียงพูดคุยและหัวเราะ การแสดงยังไม่เริ่มต้นจึงยังไม่มีใครนั่งประจำที่ คาดว่าคงอีกประมาณครึ่งชั่วยามกว่าสำรับอาหารจะถูกยกออกมาจากโรงครัว

               เดิมทีเดาว่ามันคงเป็นงานเลี้ยงธรรมดาที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าการพบปะพูดคุยของผู้มียศมีตำแหน่งทั่วไป หากก็พบว่าตนคิดผิดเมื่อเห็นบุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มผู้หนึ่ง

               ช้าก่อน... เหตุใดพระเอกของเรื่องอย่างองค์รัชทายาทจึงได้มาปรากฎตัวอยู่ในงานของนางไปได้เล่า!

               ลี่หยวนสับสนอย่างยิ่ง แต่ถึงกระนั้นก็ยังรักษาสีหน้าสงบเสงี่ยม วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของนาง ต่อให้อยากทำตัวไม่ให้โดดเด่นอย่างไรก็คงยากที่จะหลีกเลี่ยงการพบหน้ากับเหล่าผู้มีตำแหน่ง

               “ท่านพ่อ” นางตัดสินใจเดินเข้าไปหาบิดา

               เสียงหวานดึงดูดความสนใจจากผู้ใหญ่สองคนที่กำลังพูดคุยกันได้ไม่ยาก ลี่หยวนทักทายท่านเสนาบดีเสร็จก็หันหน้าไปหาบุรุษวัยสามสิบต้นๆ อีกคนหนึ่ง

“ท่านอาฟาง”

               “ลี่หยวนเองหรอกหรือ” ท่านโหว[1] ผู้เลื่องชื่อยกยิ้ม ร่างใหญ่โตจากการฝึกฝนร่างกายอย่างสม่ำเสมอโน้มตัวลงมามองนางซึ่งตัวเล็กกว่า “ข้าไม่ได้พบเจ้ามาสี่ปีได้แล้วกระมัง พี่ลี่ บุตรสาวของท่านงดงามถึงเพียงนี้ เห็นทีคงไม่ต้องรอผ่านพิธีปักปิ่น ก็คงมีหนังสือขอหมั้นหมายหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดหย่อน”

               “พี่ฟางก็กล่าวเกินไป” สายตาของลี่ชิวหม่าเหลือบมองไปยังบุรุษอีกคนหนึ่งซึ่งยืนเสวนากับกลุ่มบัณฑิตจากตระกูลเก่าแก่ตรงมุมหนึ่ง “ลี่หยวนยังเด็กนัก”

               ลี่หยวนมองตามสายตาของบิดาก่อนจะลอบถอนหายใจ มีหรือจะไม่รู้ว่าท่านพ่อเองก็คาดหวังจะให้นางได้หมั้นหมายแต่งงานกับองค์ชายสี่

               หากเป็นลี่หยวนคนก่อนก็คงจะมีความมุ่งมั่นปรารถนาไม่ต่างจากบิดา แต่ว่านางยามนี้เริ่มอยากรู้จักกับบุรุษอื่นเพื่อหาทางรอดให้ตนเองมากกว่า

               “ท่านอาฟางเจ้าคะ ผิวของท่านเข้มขึ้นมาก แดดที่ชายแดนร้อนมากหรือเจ้าคะ”

               ฟางอวี้เอามือลูบคาง “อืม ก็ร้อนกว่าเมืองหลวงอยู่พอควรนะ”

               “แล้วสตรีที่ชายแดนงดงามหรือไม่”

[1] โหว คือตำแหน่งทางผู้กุมอำนาจทางการทหารในสมัยโบราณ มีตำแหน่งรองลงมาจาก อ๋องและกง มักได้ตำแหน่งจากการสร้างผลงานและรับการแต่งตั้งจากองค์จักรพรรดิ