ตอนที่ 7 เตือนแล้วนะ

“มองหน้าฉันทำไม ไอ้ลูกเป็ด อย่าบอกนะว่าฉันสวย”

คนตัวโตถอนหายใจพรืด หันกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับเรื่องที่เธอพูดมันไร้สาระสิ้นดี

“คุณปายสวยจริงครับ แต่ผมไม่ได้มองคุณปาย ผมมองว่าคุณจะตั้งใจทำงานมากแค่ไหนต่างหาก อย่าลืมสิครับว่าผมมีหน้าที่มาทำอะไรในห้องนี้”

“นี่พี่แปงส่งนายมาเป็นผู้ช่วยฉันหรือส่งนายมาจับผิดฉันกันแน่”

“ก็ทั้งสองอย่างครับ ถ้ารู้อย่างนี้แล้วก็ช่วยทำตัวให้มันดี ๆ หน่อยนะครับคุณปาย”

“ไอ้เด็กบ้า”

“ผมไม่เด็กแล้วนะครับ ผมโตแล้วคุณปายก็รู้”

ดวงตาคมวาบขึ้นราวกับมีลูกไฟถูกจุดก่อนจะมอดดับลงไปอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นคนตัวบางที่จ้องตาเขาอยู่ก็ทันได้เห็น

ความประหม่าเกิดขึ้นทันทีเพราะแววตาแบบนั้นมันทำเอาชายหนุ่มตรงหน้าดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจจนหัวใจดวงน้อยเต้นกระตุก

“พูดมาก จะอ่านก็เอาไปอ่านสิ ฉันจะได้เซ็นสักที”

เธอยื่นแฟ้มให้เขาอย่างกระแทกกระทั้น เมื่อเขารับไปเปิดอ่าน เธอก็โทรหาผู้ชายที่เธอเพิ่งเบี้ยวนัดไปเมื่อวาน

“ยุ่งอยู่ไหมคะวิน”

ชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดทำเอาแผ่นดินชะงักสายตาที่กำลังไล่อ่านรายละเอียด สมาธิถูกทำลายทันที

“ไม่ยุ่งเลยครับ ปายมีอะไรหรือเปล่าถึงโทรหาผมแต่เช้าเลย”

มาวินขยับตัวลงจากเรือนร่างเย้ายวนหลังจากเสร็จสมหมาด ๆ เขาทิ้งตัวลงนอนหงายแล้วบังคับลมหายใจที่กำลังหอบกระเส่าให้เป็นปกติโดยเร็วที่สุด

“ไม่ได้ไปทำงานหรือคะ”

เธอยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา นาฬิกาเรือนหรูราคาแพงบอกว่าเวลานี้มันสายมากแล้วด้วยซ้ำ

“เอ่อ ทำสิครับ นี่ผมก็นั่งอยู่ที่บริษัท”

คาสโนว่าหนุ่มโกหกคำโต นาน ๆ ทีเขาถึงจะเข้าบริษัท ถ้าไม่โดนตามให้เข้าประชุมหรือมีงานด่วนที่เขาต้องเซ็นก็แทบไม่ย่างกรายเข้าไปเลย แม้ว่าพ่อและพี่ชายจะบ่นที่เขาไร้ความรับผิดชอบแค่ไหนก็ตาม

“ค่ะ เย็นนี้คุณว่าไหมคะ ปายจะชวนคุณไปดินเนอร์ ชดเชยที่ปายเบี้ยวนัดคุณเมื่อคืนนี้”

เขาขยับตัวขึ้นนั่งแล้วเปิดลิ้นชักข้างเตียงเพื่อหยิบขวดสีชาขนาดเล็กออกมาดู มุมปากหยักยกยิ้มด้วยใบหน้าร้ายกาจ

“ว่างสิครับ เพื่อปายผมว่างตลอดเวลา งั้นมาเจอผมที่โรงแรมเดินนะครับ ดินเนอร์เสร็จแล้วเราลงไปฟังเพลงที่คลับกันต่อ ดีไหมครับ”

“ก็ได้ค่ะ งั้นค่ำนี้เจอกันนะคะ”

“ครับปาย”

เธอกดวางสายไปก่อนจะหันมามองหน้าชายหนุ่มซึ่งเขามองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยแววตาวาววับ

“ทำไม มองอะไร”

“คุณปายจะไปเจอเขาที่โรงแรมหรือครับ”

“ใช่ มีอะไร”

“คุณปายไม่ควรเข้าโรงแรมกับผู้ชายคนนั้น พี่ ๆ คุณก็เตือนแล้วไม่ใช่หรือ อยากท้องไม่มีพ่อหรือไงครับ”

กรามแกร่งขบกันแน่น ความกรุ่นโกรธตีวนจนแทบหลุดการควบคุม

“ฉันโตแล้ว ป้องกันเป็น เรื่องส่วนตัวของฉันนายไม่ต้องมายุ่ง ถ้าฉันท้องก็ไม่ได้ให้นายมารับเป็นพ่อ หุบปากให้สนิทแล้วตั้งใจทำงานของนายไป”

“ผมไม่ให้คุณปายเข้าโรงแรมกับเขา”

“นายเป็นแค่เลขา มีสิทธิอะไรมาสั่งห้าม ต่อให้เป็นพ่อหรือพี่ชายฉันมาสั่ง ฉันก็ไม่เชื่อ ถ้ายังอยากทำงานด้วยกันดี ๆ ก็อย่ายุ่ง”

“ผมเตือนคุณแล้วนะ คุณปาย”

“ขอบใจที่เป็นห่วง แต่นี่มันความสุขของฉัน เพราะงั้นฉันสั่งให้นายขับรถพาฉันไปแล้วนั่งรอ นายก็ทำแค่นั้น ถ้าคิดว่าหน้าที่นี้มันหนักหนาไปสำหรับนายก็แค่นอนรออยู่ที่บ้าน ฉันไปและกลับเองได้”

“ผมจะพาคุณไปเอง”

“คุณปายให้ผมพามาดินเนอร์กับคุณมาวินที่โรงแรมครับ ตอนนี้ผมนั่งแอบอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง คุณปายไม่เห็นครับ เห็นว่าจะไปฟังเพลงต่อกับคุณมาวินด้วย คืนนี้คงกลับดึกครับคุณแปง”

แผ่นดินโทรรายงานพฤติกรรมของปราลีให้คนเป็นพี่ชายได้รับรู้ เพราะคืนนี้เจ้าตัวคงกลับดึกเลยกลัวครอบครัวของเธอจะเป็นห่วง

“อืม หมอนั่นทำรุ่มร่ามอะไรกับยัยปายหรือเปล่า”

“เท่าที่มองก็ไม่นะครับ ตอนแรกผมคิดว่าคุณปายจะเปิดโรงแรมนอนกับหมอนั่น เห็นว่าโทรนัดกันที่โรงแรม ตกใจแทบแย่”

ดวงตาคมทอดมองสาวสวยที่กำลังนั่งพูดคุยกับผู้ชายอีกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่จริงแม้ว่าเธอจะเปิดห้องนอนกับใครมันก็เป็นสิทธิของเธอ เพราะเธอโตแล้วและรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ว่าเขาหรือใครก็ไม่มีสิทธิห้าม แต่บังเอิญว่าผู้ชายคนนั้นมีพฤติกรรมไม่น่าไว้ใจจนครอบครัวของเธอไม่สบายใจให้คบหา เขาจึงต้องทำหน้าที่คอยติดตามและสอดส่องอยู่แบบนี้

“อืม ที่จริงต่อให้ยัยปายจะไปนอนกับหมอนั่น เราก็ไม่มีสิทธิไปยุ่ง แต่ฉันไม่อยากได้หมอนั่นเป็นน้องเขย ประวัติมันไม่น่าไว้ใจ ไม่รู้ว่ามันมีอะไรดี ยัยปายถึงไปเดตกับมัน แถมดื้อ ๆ อย่างยัยปายยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ อะไรตามใจได้ก็ตามใจไป แต่ช่วยตามดูให้หน่อย”

“ครับคุณแปง ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะช่วยดูแลคุณปายให้”

“ถ้ายัยปายเมาหรือวันไหนกลับบ้านไม่ไหวนายก็พายัยปายไปนอนที่คอนโดนะ อยู่ใกล้บริษัทเรานิดเดียว แต่ที่ไม่อนุญาตให้ยัยปายไปอยู่ที่นั่นทุกวันเพราะไม่ไว้ใจ กลัวเด็กดื้อมันเอาผู้ชายมานอนด้วย”

“ครับ”

“งั้นนายกินข้าวต่อเถอะ เดี๋ยวพี่บอกพ่อแม่ให้”

“ขอบคุณครับคุณแปง”

เขากดวางสายแล้วมองไปยังชายหญิงที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยกตาเขม็ง แม้จะอยากเข้าไปแยกสองคนนั้นออกจากกันแต่ก็ไม่อาจทำได้

ตอนมาถึงโรงแรม เธอให้เขาไปหาข้าวกินแล้วมานั่งรอเธอที่ล็อบบี้จนกว่าเธอจะกินข้าวและฟังเพลงกับหมอนั่นเสร็จ แถมยังบอกด้วยว่าถ้าเขารอไม่ไหวให้กลับบ้านไปก่อน

แต่เขาสามารถทำแบบนั้นได้ที่ไหน ไม่ใช่เพราะกลัวจะโดนผู้ใหญ่ตำหนิ แต่เขากลัวว่าเธอจะได้รับอันตรายจากผู้ชายคนนั้นต่างหาก

ไม่นานเธอกับหมอนั่นก็เดินเข้าไปในคลับหรูของโรงแรมแห่งนี้ เขาจึงเดินตามเข้าไปนั่งในมุมมืดห่างไกลผู้คน

“ปายดื่มหน่อยนะครับ”

มาวินส่งแก้วไวน์แดงราคาแพงให้กับเธอแล้วกระดกเครื่องดื่มดีกรีแรงสีอำพันลงคออึกใหญ่ ดวงตาคมกล้าจ้องมองใบหน้าสวยงามไม่วางตา

“ผมดีใจนะครับ ที่ปายยอมมากินข้าวฟังเพลงกับผม”

เขาตามจีบเธอมานานตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในงานปาร์ตี้วันเกิดของเซเลบคนดังเมื่อเกือบสองปีก่อน แต่เธอไม่เคยสนใจเขาเลยสักครั้งเพราะผู้ชายที่เธอเลือกออกเดตด้วยแต่ละคนต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้คบกับใครเป็นแฟนหลังจากออกเดตเลยสักคน แบบนี้คงแปลว่าผู้ชายเพอร์เฟคเหล่านั้นไม่ใช่สำหรับเธอและเขาก็ยังมีโอกาส

“คุณชวนปายมานานแล้วนี่คะ ถ้าปายไม่ยอมมากินข้าวกับคุณเสียทีก็ใจร้ายเต็มทน”

“งั้นเรามากินข้าวฟังเพลงด้วยกันบ่อย ๆ ดีไหมครับ”

“ขอดูก่อนนะคะว่าปายว่างหรือเปล่า”

“ครับ ผมรอปายได้เสมอ”

ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอย่างไม่คิดปิดบังจนคนตัวบางขนลุกซู่ ผู้ชายก็เป็นเหมือนกันทุกคน ไม่ได้ต้องการมากินข้าวฟังเพลงกับเธอหรอก แต่อยากลากเธอขึ้นเตียงหลังจากนี้มากกว่า

“อย่าตั้งใจรอปายนักเลยค่ะ เดี๋ยวผู้หญิงของคุณจะว่าเอานะคะ”

“ก็แค่ของแก้ขัดครับ ไม่มีผู้หญิงคนไหนสำคัญสำหรับผมเท่าปายนะ ปายก็รู้ ถ้าปายยอมเป็นแฟนผม ผมจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงทุกคนให้หมด ปายลองดูไหมครับ”

“น่าสนใจเหมือนกันนะคะ”

ปราลีคนสวยมองสบตาเขาอย่างไม่มีลดละก่อนจะยกไวน์แดงราคาแพงขึ้นจิบอย่างยั่วยวนจนคนตัวโตกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่กับท่าทีแสนเซ็กซี่ของทายาทนักธุรกิจหมื่นล้าน

“ถ้าสนใจ งั้นคืนนี้ ไปต่อที่คอนโดของผมไหม”

“ใจเย็นสิคะ เราเพิ่งมากินข้าวกันแค่มื้อเดียวเอง”

“ผมรอปายมานานมากแล้วนะครับ และผมอยากให้ปายรู้ว่าผมจริงจังกับปายนะ แค่ปายคนเดียวเท่านั้นที่สำคัญ”

มือใหญ่ลูบไล้ลาดไหล่นวลเนียน ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธอเบา ๆ

“ใจเย็นสิคะ”

เธอไม่ได้ปัดป้อง แต่ค่อย ๆ ขยับตัวหนีสัมผัสของชายหนุ่มจอมเจ้าชู้อย่างไม่ให้เสียมารยาท

“ถ้าผมบอกว่าคืนนี้ผมเย็นไม่ไหวแล้วล่ะ ปายจะว่าไงครับ”

“ไม่ว่าไงค่ะ แต่ตอนนี้ปายขอไปห้องน้ำก่อน”

คนสวยส่งยิ้มยั่วยวนแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ แผ่นดินเห็นดังนั้นจึงเดินตามเธอไปทันที

“น้อง เอาไวน์มาอีกแก้ว”

เมื่อไวน์แก้วใหม่ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ มาวินก็หยิบขวดสีชาออกมาหยดบางอย่างที่อยู่ในนั้นใส่แก้วไวน์เพียงเล็กน้อยแล้วยกขึ้นเขย่าเบา ๆ ด้วยดวงตาเป็นประกายกร้าวมีรอยยิ้มร้ายแต่งแต้มมุมปาก

ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำก็ถูกมือใหญ่กระชากจนถลาตามไปในมุมมืด

“นาย”

“คุณตั้งใจจะทำอะไร คุณปาย”

“ทำอะไร ฉันแค่มาดื่มกับวิน ต้องตั้งใจจะทำอะไรด้วยเหรอ แล้วใครใช้ให้นายตามฉันเข้ามาในนี้ บอกให้นั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ไม่ใช่หรือไง”

“ถ้าผมไม่ตามมาจะรู้เหรอว่าคุณปายอ่อยผู้ชายคนนั้น”

“มันเรื่องของฉัน ปล่อย ฉันจะไปดื่มต่อ”

เธอสะบัดมือเขาจนหลุดแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทันที เขาถอนหายใจพรืดก่อนจะเดินกลับไปนั่งมองเธอจากมุมมืดมุมเดิม

“ดื่มอีกแก้วนะครับปาย”

ปราลีรับไวน์แดงแก้วใหม่มาจิบ แต่เขากลับคะยั้นคะยอให้เธอดื่มจนหมดแก้ว ซึ่งคนอย่างปราลีก็ไม่เคยขัดศรัทธาจึงกระดกไวน์แดงแก้วนั้นจนหมด

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น หัวใจดวงน้อยก็เต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก เลือดสูบฉีดวิ่งไหลแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างก่อนจะกระจุกรวมกันตรงส่วนอ่อนไหวกลางกายสาวจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด

“อืม ร้อนจัง”

ปราลีสะบัดผมที่ปกคลุมบ่าบอบบาง มือเล็กปาดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มซอกคอ ดวงตากลมโตหรี่ปรือมองเห็นภาพชายหนุ่มตรงหน้าซ้อนกันเป็นสองคน