ตอนที่ 5 ไม่เอาก็ต้องเอา!!

          “หึ ทำหน้าระรื่นเวลาอยู่กับอื่น” ไคโรนั่งมองคณิสราหญิงสาวไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบมอง จนลูกน้องพากันนั่งตัวลีบไปหมดเพราะรู้ว่าพายุทอร์นาโดกำลังก่อตัว

        “แม่งเอ๊ย ยังจะส่งยิ้มให้มันอีก” เขากำแก้วไว้แน่นนามที่เห็นเธอส่งยิ้มหวานให้ผู้ชายคนอื่น แก้วแทบจะแหลกคามือเขา

        “ไอ้เหี้*”

        “นาย!!!” ลูกน้องพากันวิ่งตามเจ้านาย เห็นเขานั่งอยู่กับผู้ชายหน่อยไม่ได้

        “...” เขาโมโหและโกรธมากยามที่คณิสราส่งยิ้มให้คนอื่น สิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ไหวคือ เธอปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัว

        “ว้ายยย คุณ”

        “มานี่ มึงอย่าเสือก!”

        เตชิตกำลังจะลุกขึ้นไปตามคณิสราแต่เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ทั้งสองไปรู้จักกันตอนไหนทำไมไคโรถึงโกรธขนาดนั้น

        คณิสราเดินตามแรงลากดึงของเขา จนมาหยุดที่มุมไม่มีคนเดินผ่าน เพราะลูกน้องเขากันคนออกไปหมดแล้ว

        “แรดมากหรือไงถึงได้ไปนั่งกับผู้ชาย”

        “พูดอะไรของคุณหนูจะไปกับใครมันเกี่ยวอะไรด้วย”

        “อ๋อ อยากให้เกี่ยวใช่มั้ย?” มาประชดเขาต่อจากนี้อย่าหวังว่าจะได้พูดคำนี้ ของที่เขาอยากได้มันต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

        “คุณเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องแล้วนะคะ”

        “อยากได้ทะเบียนสมรสไม่ใช่เหรอไอ้กระดาษแผ่นเดียวนะ” มันสำคัญตรงไหนก็แค่ทะเบียนสมรส ทำไมผู้หญิงถึงอยากได้กันจัง

        “หมายความว่ายังไง”

        “ไอ้โปรด! มึงเตรียมเงินสดหนึ่งร้อยล้านไว้” เขาหันไปสั่งลูกน้อง แต่หันกลับมาจ้องตาคณิสราใหม่ท้าทายเขาดีนักใช่ไหม จากนี้ก็ผูกตัวเอาด้วยกัน

        “ไม่ไปนะหนูไม่ไป”

        “ไป! ไม่จดก็ต้องจด” ไคโรอุ้มหญิงสาวขึ้นพาดบ่ามุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถ จับยัดเธอเข้าไปในนั้น ตอนนี้อะไรก็ฉุดเขาไม่อยู่

        “เอาบัตรประชาชนมา”

        “ไม่! คุณมันบ้า” เธอยังไม่รู้จักเขาดีพอเลย แต่มาบังคับให้เธอจดทะเบียนสมรสด้วย วันนั้นก็แค่พูดในสิ่งที่เขาไม่กล้าทำก็แค่นั้น ใครจะคิดว่าเขาจะทำจริง

        “ว้าย คุณไคโร”

        “ก็แค่นี้ ถ้าเธอไม่จดฉันจะให้คนไปพังร้านพี่สาวเธอ” เขาดึงบัตรประชาชนออกมาจากกระเป๋าของคณิสรา ใบหน้าเรียบเฉยจ้องมองหญิงสาวตลอดเวลา

        ทุกอย่างเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คณิสราเดินออกมาและไม่ยอมคุยกับเขา อยู่ดีไม่ว่าดีก็มีสามีเสียอย่างนั้น

        “จะพาหนูไปไหน”

        “ไปเก็บของและย้ายไปอยู่กับฉัน อย่าถามมากผับพี่สาวของเธออยู่ในกำมือฉัน”

        เธอทำอะไรไม่ได้เคียงฟ้าต้องไม่เดือดร้อน คณิสราเดินเข้ามาในบ้านของพี่สาวและพี่เขย เธอเพิ่งมาอยู่จึงไม่มีข้าวของอะไรมากมาย

        “จะไปไหนเหรอน้องครีม”

        “พี่เคียงคือว่าน้องครีม อ่อ...”

        “น้องจะไปอยู่กับผมครับ” ไคโรเดินเข้ามาใกล้เขาสบตากับคณิสรานิดเดียว และหันมาหาเคียงฟ้า

        “น้องครีมนี่มันอะไร ทำไมถึงรีบขนาดนั้น” เคียงฟ้าไม่รู้ว่าน้องแอบไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อเพิ่งมาอยู่แค่ไม่กี่วัน เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเงียบเธอจึงไม่ว่าอะไร

        “ฉันขอคุยกับคุณหน่อยได้ไหมคะ” เคียงฟ้าขอคุยกับชายหนุ่มเป็นการส่วนตัว ยังมีหลายเรื่องที่อยากฝากฝังเขาไว้ คณิสราจะได้ไม่ต้องไปลำบากที่ไหนอีก

        “คุณไปคุยอะไรกับพี่เคียง”

        “เซบ ต่อจากนี้ให้เรียกฉันว่าคุณเซบหรือจะเรียกว่าพี่ก็ตามใจ และแทนตัวเองเหมือนที่พูดกับพี่สาวของเธอ” เขาลืมไปว่าไม่เคยบอกชื่อเล่นของเขาให้หญิงสาวรู้

        “แล้วคุณเซบไปคุยอะไรกับพี่เคียงคะ?”

        “เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่ต้องรู้หรอก” แต่แววตาเขาไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร ทำเหมือนว่าโกรธมาตั้งแต่ชาติปางก่อน หญิงสาวจึงอยากแกล้งคนตรงหน้า

        “ค่ะเรื่องของผู้ใหญ่ซึ่งเป็นเรื่องของคนแก่!”

        “คณิสรา! ฉันเพิ่งอายุ 31”

        “ก็แก่กว่าน้องครีมตั้ง 12 ปี คุณเป็นพวกคลั่งไคล้เด็กเหรอคะ”

        โกรธ เขาโกรธอีกแล้วอยู่ใกล้หญิงสาวทีไรเขาเหมือนความดันจะขึ้น ดูคำพูดเด็กมันแต่ละคำรู้ว่าพูดไม่คิด แต่คิดบ้างก็ดี สงสารคนอายุเยอะกว่าบ้าง

        “...”

        “คุณเป็นอะไรคะหัวใจจะวายเหรอ”

        เสียงพูดคุยทั้งสองคนทำให้โปรดปรานและปลาบปลื้มพยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้ เขามองกระจกหลังเห็นสีหน้าของเจ้านายแล้ว คนแบบคณิสรานี้แหละจะเอาเจ้านายเขาอยู่หมัด

        “ตายแล้วน้องครีมผายปอดไม่เป็นด้วย ต้องปล่อยให้ตายอย่างเดียว”

        “หยุด! ไม่ต้องเข้ามาใกล้ฉัน” เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ และหลับตาลงคงจะมีสักวันที่เส้นเลือดในสมองแตกตาย เขากำลังหาเรื่องใส่ตัว

        จะไม่แก่ตายก็วันนี้แหละชีวิตกู

        “ก็ได้ค่ะเห็นว่าคุณแก่คงเหนื่อยง่าย” หญิงสาวเห็นท่าทีของเขาแล้วยังจะหัวเราะ แค่อยากแกล้งเขาเท่านั้น สำหรับไคโรอายุแค่นั้นก็ไม่ได้แก่เท่าไร

        รถแล่นเข้ามาจอดในบ้านหรูไคโรพาหญิงสาวเข้ามาในบ้าน ครั้งแรกที่เขาพาผู้หญิงเข้ามาเหยียบในบ้าน พื้นที่ส่วนตัวจะไม่พาคนนอกเข้ามาเด็ดขาด

        “นี่มันอะไรคะ?”

        “ไหนบอกว่าอยากได้เงิน 100 ล้าน” เขาเป็นคนพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว เงินแค่นี้ไม่ทำให้เขาจนลงด้วยซ้ำ

        “ผู้ชายคนนี้แปลกคน อยากให้นักก็จะใช้ให้มันหมดเลย” คณิสราบ่นไคโรในใจพร้อมกับทำปากมุบมิบ เหมือนกำลังด่าอยู่

        “ไม่ต้องแอบด่าฉัน”

        “คุณให้แล้วจะไม่เอาคืนใช่มั้ยคะ”

        “ของที่ฉันให้สบายใจได้ ให้แล้วให้เลย” และไม่ชอบทวงอะไรด้วยให้ก็คือให้ เขาเห็นแก้มยุ้ยที่ทำปากด่าเขาอยู่ในใจอยากจะเข้าไปฟัดให้ช้ำไปทั้งตัว

        “เตรียมตัวไว้ให้ดี”

        “เตรียมตัวอะไรคะ” คณิสราถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเขาโน้มตัวมาใกล้เธอ จนจมูกของเขามาชนแก้มของเธอ

        “อย่าคิดว่าฉันเอาเธอมาอยู่บ้านฟรีๆ เรื่องบนเตียงต้องเก่งเหมือนปากด้วยนะ”

        “...”

        “ฉันให้เวลาทำใจก่อนหลังจากนั้นจะจุกจนพูดไม่ออก”

        ไคโรเดินออกไปจากห้องทำงาน เขาเสียเงินไปตั้งเท่าไรเขาต้องเอาให้คุ้ม ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องยอมคณิสรา

        สายโทรเข้ามาทำให้ไคโรถอนหายใจ เขาทำอะไรไม่พ้นหูพ้นตาพ่อกับแม่สักที คงต้องมาถามเรื่องเงินหนึ่งร้อยล้านแน่ ไม่ใช่ว่าไม่มีแต่เขาอยากใช้เงินของพ่อมังกร