ตอนที่ 6 เอาไปเปย์สาว

          “ครับปาป๊า”

        (เซบ ลูกเบิกเงินสดออกไปทำอะไร?)

        “ก็เอาออกมาใช้ไงครับ” แกติเขาแทบไม่พกเงินสดด้วยซ้ำไป ไม่รู้จะหาเหตุผลไหนมาโกหกพ่อดี จะบอกตามตรงก็ไม่ได้

        (อย่ามาโกหกป๊านะ พูดมา!) เงินตัวเองมีจนใช้ไม่หมดแต่อยากมาเงินเขา ลูกแต่ละคน

        “ป๊า ผมอยากใช้เงินป๊าบ้างไม่ได้เหรอครับ”

        (ลูกผู้ชายด้วยกันป๊าจะไม่บอกมามี้ของลูก)

        “เอาไปเปย์สาวครับ” เขาบอกออกไปตามตรงทุกครั้งที่มีอะไรจะปรึกษาพ่อไม่ก็พี่ชาย ถ้ามามี้รู้เข้าพวกเขาต้องถูกบ่นจนหูชา

        (บ๊ะ ตัวจริงหรืออะไร)

        “ยังไม่แน่ใจครับเอาไว้จะบอกทีหลัง”

(ได้นิสัยใครมาวะ ป๊ายังใจไม่ถึงเท่าลูกเลย) ที่สำคัญเอาเงินพ่อไปด้วยนะ ไม่ยอมเบิกเงินตัวเอง

“แค่นี้ก่อนนะครับผมติดธุระ” ไคโรตัดสายไปตอนนี้ยังไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น เขากำลังจะเปิดดูงานในอีเมลแต่เห็นคณิสราเดินเข้ามาเสียก่อน

        “ทำไมน้องครีมต้องนอนกับคุณด้วยคะ?”

        “เอาให้มาเป็นเมียไม่ได้ให้มาเป็นคนใช้” ไม่อย่างนั้นจะยอมเสียเงินถึงร้อยล้านทำไม ไปจ้างพนักงานไม่ดีกว่าเหรอ

        “แก่แล้วไม่รู้จักปลงอีก”

        “ว่าอะไรนะ!”

          “เปล่าค่ะน้องครีม อื้อออ” ปากหนาฉกชิมริมฝีปากบาง เขาขบเม้นเพื่อให้คนตัวเล็กเผยอปากขึ้นรับลิ้นของเขา คนด้วยประสบการณ์หรือจะสู้พญาสิงโตแบบเขา

        ลิ้นหนาตวัดเกี่ยวกันอย่างหยาบโลน แค่จูบเดียวที่เขาได้สัมผัส ไคโรตัดสินใจได้ทันทีว่าควรเชื่อความรู้สึกตัวเองตั้งแต่แรก

        “จูบแค่นี้จะเป็นลมเลยเหรอ?”

        “ค คุณมันฉวยโอกาส”

        “ฉวยโอกาสกับเมียมันผิดตรงไหน” เขาไม่จับกดลงบนที่นอนก็ดีแค่ไหนแล้ว ถือว่าเขายังใจเย็นอยู่ สายตาคมกริบมองคณิสราที่วิ่งออกไปจากห้องทำงานของเขา เด็กหนอเด็กแค่นี้ก็ตื่นกลัว

        รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาเป็นครั้งแรกที่เขายิ้มโดยไม่รู้ตัว แค่คิดถึงความน่ารักของเด็กหัวใจก็กระชุ่มกระชวย

        “ไอแพดมันมีอะไรเหรอครับ”

        “ไอ้ปลื้มมาตั้งแต่เมื่อไร หัดเคาะประตูบ้าง” เขาหุบยิ้มทันทีพร้อมกับทำหน้าตึงใส่ลูกน้อง เข้ามาไม่รู้จักเคาะประตูก่อน

        “ผมเนี้ยนะไม่เคาะประตู อีกนิดประตูจะพังแล้วครับ” เขายืนเคาะประตูอยู่นานสองนาน ก็ไม่มีเสียงตอบรับจึงเปิดประตูเข้ามาเห็นเจ้านายมัวแต่ยิ้มอยู่

        “มีอะไร”

        “สาวๆ ในสต๊อกของคุณเริ่มจะออกลายแล้วครับ”

        “ยกเลิกสัญญาไปหมดห้ามใครเข้ามาวุ่นวายกับฉันอีก”

        น่าเบื่อข้อตกลงก็มีว่าห้ามเอาความรู้สึกลงมาเล่น แต่ที่เขาคิดไว้คือพวกหล่อนไม่ได้รู้สึกอะไร แค่กลัวว่ารวยได้จะหายไปมากกว่า

        “ครับผมจะจัดการให้”

        “พรุ่งนี้ให้คนเอาเสื้อผ้ากระเป๋าของใช้ผู้หญิงเข้ามาไว้ที่ห้องฉันด้วย”

        “รับทราบครับ”

        เขาสังเกตคือคณิสรามีแค่กระเป๋าใบเดียว แต่ความจริงที่เขาได้รู้จากปากของเคียงฟ้า ความรู้สึกมันตีกันไปหมด ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องต่อสู้อยู่กับอะไร

        “ชีวิตของน้องครีมน่าสงสาร ทั้งชีวิตมีแค่พ่อแต่พ่อมาด่วนจากไปก่อน พวกเราเป็นพี่น้องคนละพ่อ แม่ติดการพนันและมักเอาผู้ชายหนุ่มๆ เข้ามาในบ้าน”

        “...”

        “คุณรู้ไหมว่าก่อนที่น้องครีมจะกลับมาอยู่บ้านฉันต้องเจอกับอะไร” เคียงฟ้าถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน แต่เธอไม่มีสิทธิ์เอ่ยปากบอกใคร จากหนึ่งครั้งก็เป็นสองครั้ง แม่หลงผู้ชายจนโงหัวไม่ขึ้น

        หลังจากได้รับข่าวร้ายว่าพ่อของคณิสราเสีย เด็กสาวไร้ที่พึ่งจึงเดินทางกลับมาอยู่กับแม่ แทนที่แม่จะรักจะเอ็นดูกลับด่าทอทุบตีคณิสรา น้องสาวของเคียงฟ้าเป็นคนสวยใครๆ ก็อยากเชยชม

        เคียงฟ้าทนไม่ไหวจึงหนีมาทำงานและพบรักกับสามีชาวต่างชาติ ช่วยกันทำมาหากินจนมีผับเป็นของตัวเอง แต่น้องสาวไม่รู้จะโดนมันข่มเหงตอนไหน พยายามให้น้องหนีมาอยู่ด้วยกัน แค่คณิสราก็ยังดื้อดึง

        “คืนนั้นมันหวังจะข่มขืนน้องครีม”

        ไคโรที่ได้ยินได้แบบนั้นเขากำหมัดแน่น หากมันทำอะไรคณิสราไปแล้วเขาจะตามไปกระทืบมันให้จมดิน คนชั่วๆ แบบนั้นต้องเจอคนแบบเขา

        “แต่น้องชายมาช่วยไว้ได้ทัน น้องครีมต้องหนีมาหาฉันกลางดึก ฉันยอมรับว่าอยากให้น้องครีมมีเสี่ยเลี้ยงดู จะได้ไม่ต้องไปลำบากที่ไหน” เคียงฟ้าพยายามหว่านล้อมให้น้องสาวมาทำงานกับเธอ แต่ก็ไม่เป็นผลศักดิ์ศรีมันไม่ทำให้กินอิ่มนอนหลับ

        “คุณคิดจะขายน้องสาวเหรอ” เขาโกรธมากหากคณิสราไม่เจอเขา ไม่รู้ว่าต้องทำงานแบบนั้นหรือเปล่า

        “ฉันรักน้องของฉันผิดตรงไหน แต่น้องครีมเขามีศักดิ์ศรียอมทำงานหนักดีกว่า คุณสัญญากับฉันได้ไหมคะว่าอย่าปล่อยมือน้องครีมไปไหน ฉันอยากให้น้องสุขสบาย”

        “...”

        “หรือถ้าวันไหนคุณเบื่อหรือคุณจะแต่งงานขอให้เงินสักก้อนให้น้องครีมได้ไปตั้งตัว” เคียงฟ้ารู้จักไคโรเขาเป็นหนุ่มนักธุรกิจที่ขึ้นชื่อเรื่องเสือผู้หญิง

        “ผมขอตัวก่อน”

        “คุณเบื่อน้องครีมเมื่อไรกรุณาเอามาส่งคือ”

        เขาไม่ตอบและไม่ได้รับปากเลือกที่จะพาคณิสราออกมาจากบ้านของเคียงฟ้า ความรู้สึกที่มีต่อคณิสรากลับเปลี่ยนไปและชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

        “แค่กๆๆๆๆ”

        “ออกมาทำอะไร” ไคโรทิ้งก้นบุหรี่ลงถัง เพราะเห็นคนตรงหน้าสำลักควันจนหน้าแดงไปหมด รู้ว่าไม่ชอบแต่ยังจะเดินเข้ามา

        “คุณสูบบุหรี่ด้วยเหรอคะ”

        “ก็มีบ้างตอนเครียดๆ เบื่อๆ” เขาไม่ได้ติดบุหรี่เท่าไร เวลาเครียดจะใช้มันเป็นบางครั้ง ทำให้สมองโล่งดี

        “ก็ดีนะคะ”

        “อะไรดี”

        “จะได้รีบตายค่ะ” เธอไม่ได้ประชดแต่พูดความจริงคนที่รับผลกระทบไม่ได้มีแค่เขา

        “คุณรู้ไหมว่าคนสูดดมตายเร็วกว่าคนสูบอีก”

        “ไม่อยากให้สูบ ก็ขอร้องฉันดีๆ สิ” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หญิงสาว เห็นคณิสรากำลังใช้มือบีบจมูกตัวเองไว้ คงจะได้กลิ่นบุหรี่จากตัวเขา

        “อยากสูบก็สูบไป”

        “เป็นอะไรทำไมตาแดงแบบนั้น” เขาเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาสบตาเขา

        “ถามทำไมตอบ”

        “น้องครีมแพ้ควันบุหรี่ค่ะ” เธอไม่ชอบควันบุหรี่ พ่อเคยติดบุหรี่หนัก สาเหตุที่พ่อเสียชีวิตมาจากบุหรี่ด้วยส่วนหนึ่งเธอจึงไม่เข้าใกล้มันอีก

“วันหลังเวลาเห็นฉันสูบก็ไม่ต้องเดินเข้ามา”

“พ่อเสียชีวิตด้วยเหตุนี้ หากอยากตายก่อนวัยอันควรไม่ควรทำให้คนรอบข้างเดือดร้อน”

“บ่นดีจริงๆ เมียหรือแม่วะ” เขาเพิ่งรู้เหมือนกันบางทีคณิสราอาจจะฝังใจก็ได้ เขาไม่ใช่คนติดบุหรี่ที่จะได้สูบทุกวัน แล้วทำไมเขาต้องยอมหญิงสาวทุกอย่างด้วย

“...”

“วันหลังฉันจะไปสูบไกลๆ”