All Chapters of ไคโรหลงเมียเด็ก: Chapter 1 - Chapter 10

“เป็นบ้าอะไรของเธอวะ” ไคโรหัวเสียเมื่อคืนยังเอากันอยู่ดีๆ ตื่นขึ้นมาแม่งขอหย่ากับกูเฉย หรือเขาทำไม่ถูกใจตรงไหนแทนที่จะบอกเขาจะได้ปรับปรุงตัว แต่มาขอหย่าแบบไม่มีเหตุผลอะไร“น้องครีมอยากกลับไปอยู่บ้านแล้วค่ะ” คณิสราหลบสายตาคมดั่งพญาเหยี่ยว เธอกำลังโกหกเขาความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นเพราะความถูกใจเท่านั้น“อยากกลับบ้าน? อยากกลับบ้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอขอหย่ากับฉัน!” สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปบ่งบอกว่าไคโรกำลังโกรธจัด อยากได้ทะเบียนสมรสเขาก็ยอม พอวันหนึ่งมาถีบหัวส่งเขา“น้องครีมว่าเราไม่เหมาะสมกันค่ะ”“เหมาะหรือมาเหมาะมันเป็นเรื่องของฉัน”“ถะ ถอยไปค่ะน้องครีมจะออกไปข้างนอก” เธอเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้จึงถอยหลังจนชนกับผนังห้อง ไคโรเข้ามากักตัวเธอไว้ ความสูงแค่หน้าอกของเขาเธอจะไปสู้อะไรได้“หรือว่าเธอมีใคร?”“อ๊ะ น้องครีมไม่ได้มีใครค่ะ”“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร”“น้องครีมทราบค่ะ ขอบคุณที่คุณเซบเอ็นดู”เธอเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อในเมือง แต่สถานะทางการเงินไม่อำนวยจึงลาออกมาทำงานแทน และได้เจอกับเขา ไคโร เซนต์มอร์ หยาง เธอเป็นแค่เด็กเอ็นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง“คณิสร

“แม่งมากับผัวนี่หว่า” ไคโรค่อยๆ สวมแว่นตาดำกลับคืน สวยหน่อยไม่ได้พากันมีผัวหมด ไคโรนั่งหน้าเซ็งเพราะเขาเจอสาวสวยที่สะดุดตาเขาตั้งแต่แรกเห็น นั่งเหม่อตรงป้ายรถเมล์ ไม่นานก็มีชายหนุ่มขับรถมารับ เมืองนี้คงจะหารักแท้ไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งกอดอกมองทางไปเรื่อยๆ และรถมาหยุดหน้าบ้านเขาพอดี “วันหลังถ้ามึงปวดขี้อีกกูจะทิ้งมึงไว้ข้างถนน” ไคโรคาดโทษลูกน้องตัวเอง ทำให้เขาต้องเสียเวลานอนอีก กว่าจะออกมาจากผับได้ก็เช้าแล้ว เขาไม่ได้ตื่นเช้าเรียกว่าไม่ได้นอนเลยมากกว่า “ครับๆ นาย” “ไปพักผ่อนได้แล้ว” ไคโรหมุนตัวเข้าบ้านเขาเข้ามาอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเตรียมตัวจะนอน ฝักบัวถูกเปิดสายน้ำเย็นๆ ไหลชุ่มฉ่ำทั่วร่างกาย ผิวขาวเนียนกล้ามเป็นมัดๆ ของเขาดูน่าหลงใหล ผมสีดำสนิทรับกับจมูกโด่ง กรามแข็งแรง เขาถูกโหวตในโลกโชเชียลว่าเป็นหนุ่มที่น่ากอดที่สุดแห่งปี ระดับคนอย่างไคโรกอดอย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องมากกว่านั้น สาวๆ แห่กันต่อคิวอย่างขึ้นเตียงพวกเธอรักเงินมากกว่าสิ่งใด หากไม่มีนามสกุลต่อท้ายอย่าหวังเลยว่าใครจะมอง ไคโร เซนต์มอร์ หยาง วัย 31 ปีลูกชายคนเล็กของมังกรกับแอล

“ทะเบียนสมรสพร้อมกับเงินร้อยล้านค่ะ” คำนี้ยังหลอนอยู่ในหูของไคโร หลังจากที่หญิงสาวพูดคำนี้เขาผลักเธอออกทันที และออกจากร้านไปคิดว่าไม่มีพิษมีภัยที่ไหนได้เขาคาดไม่ถึงเลย คนอื่นไม่เห็นจะอยากได้หรือไม่กล้าพูด แต่คนตัวเล็กกลับพูดออกมา เพื่อไม่อยากให้เขาไปวุ่นวาย“หาคนใหม่ก็ได้”เขาไม่ได้แคร์สักหน่อย ยังมีอีกเยอะที่อยากขึ้นเตียงกับเขา ไคโรสูบบุหรี่อัดเข้าปอดและพ้นควันออกมา เครียดไม่มีที่ลง“ให้ผมตามคนมาให้ไหมครับ”“เออ!”แบบนี้คืออารมณ์ไม่ดี ผู้หญิงที่เข้ามาแสดงว่าดวงตกเพราะสภาพออกจากห้องไปแต่ละคน เหมือนโดนซ้อมมา สงสัยสาวคนเมื้อกี้ไม่เล่นด้วย“แสดงว่าน้องเขาไม่เล่นด้วยแน่”“กูก็ว่างั้นแหละ ไปตามผู้หญิงมา”“น้องเขายังมีอนาคตอีกยาวไกล อย่ามาเป็นคนของนายเลย” ปลาบปลื้มส่ายหน้า ปล่อยน้องเขาไปมีอนาคตเถอะเจ้านาย“อย่าพูดมาก” คนที่จะซวยคือพวกเขามากกว่า เขาทำงานกับเจ้านายมานาน เวลาอารมณ์ไม่ดีคนที่จะซวยคือพวกเขา ใครก็เข้าหน้าไม่ติดก๊อก ก๊อก ก๊อก“ทำไมนั่งกินเหล้าคนเดียว” ชัญญ่าเพื่อนสาวของไคโร เดินเข้ามาในห้องของเขา เธออาศัยคำว่าเพื่อนเดินเข้าออกบ้านของเขาเป็นประจำ“เปล่าเธอมาทำอะไร”“เครียดเหรอเรา

“ครับปาป๊า” (เซบ ลูกเบิกเงินสดออกไปทำอะไร?) “ก็เอาออกมาใช้ไงครับ” แกติเขาแทบไม่พกเงินสดด้วยซ้ำไป ไม่รู้จะหาเหตุผลไหนมาโกหกพ่อดี จะบอกตามตรงก็ไม่ได้ (อย่ามาโกหกป๊านะ พูดมา!) เงินตัวเองมีจนใช้ไม่หมดแต่อยากมาเงินเขา ลูกแต่ละคน “ป๊า ผมอยากใช้เงินป๊าบ้างไม่ได้เหรอครับ” (ลูกผู้ชายด้วยกันป๊าจะไม่บอกมามี้ของลูก) “เอาไปเปย์สาวครับ” เขาบอกออกไปตามตรงทุกครั้งที่มีอะไรจะปรึกษาพ่อไม่ก็พี่ชาย ถ้ามามี้รู้เข้าพวกเขาต้องถูกบ่นจนหูชา (บ๊ะ ตัวจริงหรืออะไร) “ยังไม่แน่ใจครับเอาไว้จะบอกทีหลัง”(ได้นิสัยใครมาวะ ป๊ายังใจไม่ถึงเท่าลูกเลย) ที่สำคัญเอาเงินพ่อไปด้วยนะ ไม่ยอมเบิกเงินตัวเอง“แค่นี้ก่อนนะครับผมติดธุระ” ไคโรตัดสายไปตอนนี้ยังไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น เขากำลังจะเปิดดูงานในอีเมลแต่เห็นคณิสราเดินเข้ามาเสียก่อน “ทำไมน้องครีมต้องนอนกับคุณด้วยคะ?” “เอาให้มาเป็นเมียไม่ได้ให้มาเป็นคนใช้” ไม่อย่างนั้นจะยอมเสียเงินถึงร้อยล้านทำไม ไปจ้างพนักงานไม่ดีกว่าเหรอ “แก่แล้วไม่รู้จักปลงอีก” “ว่าอะไรนะ!” “เปล่าค

“คุณยอร์ชมาขอพบครับ”ไคโรเงยหน้าขึ้นมาบอกเพื่อนมันกลับมาจากอิตาลีตั้งแต่เมื่อไร ไม่เห็นจะบอกกันเลย“ไม่คิดถึงกูบ้างเหรอ?”“เป็นเมียกูรึไงต้องให้คิดถึง” เห็นเขาแบบนี้ก็เลือกเหมือนกันนะ“วุ๊ ปากหมาจริงโว้ยวันนี้น้องเชอรี่ว่างวะ” ยอร์ชพูดออกมาแค่นั้น เพื่อนรู้ใจก็เข้าใจในความหมายที่เขาสื่อ เรื่องผู้หญิงเขากับไคโรไม่มีความลับปิดบังกัน“ไม่ว่าง”“ไม่ว่างวันนี้มึงไม่มีงานที่ไหนนี่หว่า” ปกติไม่เห็นจะปฏิเสธ ชวนลงอ่างทีไรก็ไปทุกที มาวันนี้เพื่อนแปลกไปหรือว่ามันจะแอบซุกใครไว้“ไม่ว่างก็คือไม่ว่าง” เขาไม่อยากไปไหนทั้งนั้น รู้สึกเบื่ออยากกลับบ้านไปพักผ่อนมากกว่า“ไม่ว่างแล้วมึงจะไปไหน”“กลับบ้าน”“กลับบ้านร้อยวันพันปีไม่เคยอยากจะกลับ มึงแอบซ่อนใครไว้” มันต้องใช้แน่ๆ มันเคยอยากกลับบ้านที่ไหน“ขออนุญาตค่ะ” เลขาสาวถือน้ำและขนมมาเสิร์ฟ ยิ่งทำให้ยอร์ชแปลกใจ ไคโรไม่ชอบกินของหวานมันบอกเลี่ยน แล้วขนมเบื้องตรงหน้านี่คือ แถมยังใส่ครีมแบบเน้นๆ“ของมึงเหรอ”“ใช่ ทำไม” เขาเห็นคณิสราชอบซื้อมากินวันนี้เห็นลุงกับป้ามาขายที่หน้าโรงแรม เลยลองซื้อมาชิมรสชาติก็พอใช้ได้ ผู้หญิงน่าจะชอบกินอะไรหวานๆ“ชอบกินครีมตอนไหนวะ