LOGIN“ทะเบียนสมรสพร้อมกับเงินร้อยล้านค่ะ” คำนี้ยังหลอนอยู่ในหูของไคโร หลังจากที่หญิงสาวพูดคำนี้เขาผลักเธอออกทันที และออกจากร้านไป
คิดว่าไม่มีพิษมีภัยที่ไหนได้เขาคาดไม่ถึงเลย คนอื่นไม่เห็นจะอยากได้หรือไม่กล้าพูด แต่คนตัวเล็กกลับพูดออกมา เพื่อไม่อยากให้เขาไปวุ่นวาย
“หาคนใหม่ก็ได้”
เขาไม่ได้แคร์สักหน่อย ยังมีอีกเยอะที่อยากขึ้นเตียงกับเขา ไคโรสูบบุหรี่อัดเข้าปอดและพ้นควันออกมา เครียดไม่มีที่ลง
“ให้ผมตามคนมาให้ไหมครับ”
“เออ!”
แบบนี้คืออารมณ์ไม่ดี ผู้หญิงที่เข้ามาแสดงว่าดวงตกเพราะสภาพออกจากห้องไปแต่ละคน เหมือนโดนซ้อมมา สงสัยสาวคนเมื้อกี้ไม่เล่นด้วย
“แสดงว่าน้องเขาไม่เล่นด้วยแน่”
“กูก็ว่างั้นแหละ ไปตามผู้หญิงมา”
“น้องเขายังมีอนาคตอีกยาวไกล อย่ามาเป็นคนของนายเลย” ปลาบปลื้มส่ายหน้า ปล่อยน้องเขาไปมีอนาคตเถอะเจ้านาย
“อย่าพูดมาก” คนที่จะซวยคือพวกเขามากกว่า เขาทำงานกับเจ้านายมานาน เวลาอารมณ์ไม่ดีคนที่จะซวยคือพวกเขา ใครก็เข้าหน้าไม่ติด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ทำไมนั่งกินเหล้าคนเดียว” ชัญญ่าเพื่อนสาวของไคโร เดินเข้ามาในห้องของเขา เธออาศัยคำว่าเพื่อนเดินเข้าออกบ้านของเขาเป็นประจำ
“เปล่าเธอมาทำอะไร”
“เครียดเหรอเราช่วยได้นะ” ถึงแม้จะเป็นเพื่อนแต่เรื่องแบบนั้น เธอกับเขาก็เคยทำมาแล้ว เขาแตะต้องเธอแค่ครั้งเดียวหลังจากนั้นก็ไม่อีกเลย
“ผัวเธอไม่อยู่หรือไง”
“ผัวอะไรละ”
“เขาก็อยู่ส่วนเขาไงส่วนเรา...” หญิงสาวเว้นคำพูดไว้และค่อยๆ ล้วงมือลงไปในเสื้อเชิ้ตของไคโร แต่เขากลับใจแข็งไม่สนใจเธอเลยสักนิด
“ขอโทษทีนะฉันไม่อยากเอาเธอ”
“ทำไม! เราก็คนเคยๆ กันอยู่” โกรธที่เขาลุกหนีเธอไม่ดีตรงไหน หรือติดที่ว่าเธอมีคนของเธอแล้ว กลับไปเลิกให้ก็ได้ถ้าไคโรคิดจะจริงจัง
“ฉันเบื่อของเดิมๆ วะ”
“นายครับมาแล้วครับ” โปรดปรานเข้ามาส่งหญิงสาวที่เขาหามาให้เจ้านาย เมื่อผู้หญิงเดินผ่านชัญญ่าจึงส่งยิ้มให้อย่างผู้ชนะ
“อร้ายยยย อีบ้า” หญิงสาวกรีดร้องออกมา คอยดูเถอะอย่าหวังว่าจะมีความสุขกัน ไคโรก็ใจร้ายกับเธอเหลือเกินจิตใจทำด้วยอะไร
“แก่แล้วก็เคี้ยวยากหน่อยนะครับ คุณเซบเขาชอบเด็ก”
“ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้าฉันได้เป็นนายหญิงเมื่อไรพวกแก่จะถูกไล่ออกคนแรก” ชัญญ่าชี้หน้าลูกน้องฝาแฝดที่ชอบกวนโมโหเธอ
“หวังว่าจะได้เป็นนะครับ”
ตอนเช้าคณิสรากลับเข้ามาทำงานที่โรงแรมอีก เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบจะเช้าแล้ว วันนี้หัวหน้าใจยักษ์ยังเคี่ยวเข็ญให้เข้าเวรเช้า
“ขึ้นไปทำความสะอาดชั้นบน”
“ชั้นบนอีกแล้วเหรอ” ครั้งก่อนก็ยังขนลุกไม่หาย แถมเขายังตามไปเซ้าซี้กับเธอถึงที่ผับของเคียงฟ้า วันนี้คงไม่ได้เจอเขาอีกนะ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
คณิสราไขกุญแจเข้าไปทันทีคิดว่าไม่มีใครอยู่สภาพ ห้องเหมือนเมื่อคืนมีศึกหนัก ไหนจะถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วอีก เอาแรงที่ไหนมาทำถุงยางที่ถูกใช้แล้วถูกโยนทิ้งเกลื่อนพื้น
“คนโรคจิตแทนที่จะทิ้งลงถัง” เอกำลังคีบถุงยางลงถังขยะ แต่เหมือนว่าจะน้ำหยดลงมาใส่ศีรษะของเธอเข้าพอดี หญิงสาวจึงค่อยๆ มองขึ้นไป “กรี๊ดดดด”
“อื้อ อึก”
“เงียบ!” สองร่างล้มลงไปบนที่นอนพร้อมกันเขาใช้มือปิดปากคณิสราไว้ข้างหนึ่ง ไคโรเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมาก็เจอกับแม่บ้านสาวที่บ่นอะไรก็ไม่รู้
“ออยอัน ปล่อยฉัน”
“อย่าร้องอีกฉันจะตัดลิ้นเธอเลย” คนที่ทำให้เขาอารมณ์หงุดหงิดมายืนอยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว แถมเหมือนจะคุกรุ่นหนักขึ้นกว่าเดิม
“ปล่อยค่ะ”
“แล้วถ้าไม่ปล่อยละ” ไคโรยิ่งเห็นใบหน้าคนตรงหน้าเริ่มแดง เขายิ่งอยากแกล้ง ทำไมไอ้หัวใจมันถึงเต้นเร็วขนาดนี้ ทำเหมือนไม่เคยเห็นคนสวย
“โอ๊ยยย คณิสรา!!” เขาถูกเข่าเล็กๆ นั่นจัดการลูกชายของเขา ใบหน้าเขาเริ่มหงิกงอเพราะจุก จนทำอะไรไม่ได้ใบหน้าเขาแดงก่ำ น้ำตาไหลเล็ดออกใสจากหางตา
“กรี๊ดดด ไอ้โรคจิต”
“โอ๊ย ยัยเด็กบ้า”
หญิงสาววิ่งหนีออกมาจากห้อง เมื่อเขาไม่สวมใส่อะไรเลยไม่รู้ว่าผ้าขนหนูที่พันกายไว้หลุดออกไปตอนไหน ใครจะอยู่ก็อยู่ไป
ไคโรนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องประชุมสมองของเขาตอนนี้ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น คิดถึงแต่ภาพที่คณิสราทำ กว่าเขาจะลุกขึ้นมาตั้งหลักได้ ดีนะที่ไม่แรงมากไม่อย่างนั้นลูกชายเขาพิการไปแล้ว
“คุณเซบครับ คุณเซบ!”
“ครับ” เขาหลุดออกจากภวังค์ทันที ใบหน้าที่เหม่อลอยทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกแปลกใจเพราะไคโร ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
“โปรเจคนี้โอเคไหมครับ”
“คุณเซบไหวไหมครับ” ทุกคนต่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของไคโร
“เลื่อนการประชุมออกไปก่อน ต้องขอโทษทุกคนด้วยที่ทำให้เสียเวลา”
เมื่อกลับเข้ามานั่งในห้องทำงานเขาจึงพิงเก้าอีกและหลับตาลง เหมือนจะปวดหัวมากช่วงนี้ก็ไม่ได้มีเรื่องเครียดอะไร แต่คนที่ทำให้เขาเครียดน่าจะเป็นคณิสรามากกว่า
“กาแฟไหมครับ”
“ไม่ต้อง”
“จะจีบผู้หญิงเราต้องชัดเจนครับเชื่อผม” ปลาบปลื้มรู้สึกเหมือนว่าเจ้านายกำลังตกหลุมรักสาวน้อยคนนั้นแล้ว คนปากไม่ตรงกับใจ
“มึงเคยมีเมียหรือไงถึงรู้ดี”
“ไม่เคยครับแต่ก็พอรู้ว่าผู้หญิงต้องการอะไร เด็กๆ เขาชอบผู้ชายอบอุ่นครับ”
เชื่ออาจารย์ปลาบปลื้มรับรองไม่ผิดหวัง เขาศึกษามาแล้วว่าผู้หญิงชอบผู้ชายแบบไหน คนเจ้าชู้ใครจะอยากเอาหัวใจลงมาเล่น
“จะไปไหนครับ”
“ไปไหนกูต้องรายงานหรือไง” ไคโรอารมณ์เสียยิ่งเห็นหน้าลูกน้องตัวเองแล้วเบื่อมาก มันสอนเขาแต่ละอย่างคนอย่างเขานี้เหรออบอุ่น ไม่เอาปืนไปยิงทิ้งก็ดีแค่ไหนแล้ว
เขาเกินลงมาที่คาเฟ่ในโรงแรมที่เขาจัดมุมไว้ให้ลูกค้าได้พักผ่อน แต่เดินเข้ามาสายตาก็มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ทำให้เขาหงุดหงิด
“หึ ทำหน้าระรื่นเวลาอยู่กับอื่น”
“หึ ทำหน้าระรื่นเวลาอยู่กับอื่น” ไคโรนั่งมองคณิสราหญิงสาวไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบมอง จนลูกน้องพากันนั่งตัวลีบไปหมดเพราะรู้ว่าพายุทอร์นาโดกำลังก่อตัว “แม่งเอ๊ย ยังจะส่งยิ้มให้มันอีก” เขากำแก้วไว้แน่นนามที่เห็นเธอส่งยิ้มหวานให้ผู้ชายคนอื่น แก้วแทบจะแหลกคามือเขา “ไอ้เหี้*” “นาย!!!” ลูกน้องพากันวิ่งตามเจ้านาย เห็นเขานั่งอยู่กับผู้ชายหน่อยไม่ได้ “...” เขาโมโหและโกรธมากยามที่คณิสราส่งยิ้มให้คนอื่น สิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ไหวคือ เธอปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัว “ว้ายยย คุณ” “มานี่ มึงอย่าเสือก!” เตชิตกำลังจะลุกขึ้นไปตามคณิสราแต่เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ทั้งสองไปรู้จักกันตอนไหนทำไมไคโรถึงโกรธขนาดนั้น คณิสราเดินตามแรงลากดึงของเขา จนมาหยุดที่มุมไม่มีคนเดินผ่าน เพราะลูกน้องเขากันคนออกไปหมดแล้ว “แรดมากหรือไงถึงได้ไปนั่งกับผู้ชาย” “พูดอะไรของคุณหนูจะไปกับใครมันเกี่ยวอะไรด้วย” “อ๋อ อยากให้เกี่ยวใช่มั้ย?” มาประชดเขาต่อจากนี้อย่าหวังว่าจะได้พูดคำนี้ ของที่เขาอยากได้มันต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
“ทะเบียนสมรสพร้อมกับเงินร้อยล้านค่ะ” คำนี้ยังหลอนอยู่ในหูของไคโร หลังจากที่หญิงสาวพูดคำนี้เขาผลักเธอออกทันที และออกจากร้านไปคิดว่าไม่มีพิษมีภัยที่ไหนได้เขาคาดไม่ถึงเลย คนอื่นไม่เห็นจะอยากได้หรือไม่กล้าพูด แต่คนตัวเล็กกลับพูดออกมา เพื่อไม่อยากให้เขาไปวุ่นวาย“หาคนใหม่ก็ได้”เขาไม่ได้แคร์สักหน่อย ยังมีอีกเยอะที่อยากขึ้นเตียงกับเขา ไคโรสูบบุหรี่อัดเข้าปอดและพ้นควันออกมา เครียดไม่มีที่ลง“ให้ผมตามคนมาให้ไหมครับ”“เออ!”แบบนี้คืออารมณ์ไม่ดี ผู้หญิงที่เข้ามาแสดงว่าดวงตกเพราะสภาพออกจากห้องไปแต่ละคน เหมือนโดนซ้อมมา สงสัยสาวคนเมื้อกี้ไม่เล่นด้วย“แสดงว่าน้องเขาไม่เล่นด้วยแน่”“กูก็ว่างั้นแหละ ไปตามผู้หญิงมา”“น้องเขายังมีอนาคตอีกยาวไกล อย่ามาเป็นคนของนายเลย” ปลาบปลื้มส่ายหน้า ปล่อยน้องเขาไปมีอนาคตเถอะเจ้านาย“อย่าพูดมาก” คนที่จะซวยคือพวกเขามากกว่า เขาทำงานกับเจ้านายมานาน เวลาอารมณ์ไม่ดีคนที่จะซวยคือพวกเขา ใครก็เข้าหน้าไม่ติดก๊อก ก๊อก ก๊อก“ทำไมนั่งกินเหล้าคนเดียว” ชัญญ่าเพื่อนสาวของไคโร เดินเข้ามาในห้องของเขา เธออาศัยคำว่าเพื่อนเดินเข้าออกบ้านของเขาเป็นประจำ“เปล่าเธอมาทำอะไร”“เครียดเหรอเรา
“อะไรกันมาทำงานได้ไม่กี่วันจะลาออกแล้ว?” เด็กสมัยนี้มันยังไงทำไมงานแค่นี้ถึงไม่ทนกัน เห็นว่ามีคนรู้จักฝากมาเลยรับไว้ “ป้าแจ๋วแต่ครีมว่า...” “แม่งเอ๊ย ยัยล่ามวันนี้ลางานก็ไม่บอกกัน จะหาล่ามภาษาจีนจากไหนวะ” เตชิตบ่นไปวันนี้มีทัวร์จีนจะเข้าพักที่โรงแรม “ใครไปไหนเหรอจ๊ะหัวหน้าเต” “ล่ามนะสิหายหัวใครจะแปลภาษาได้วะ” เตชิตหนุ่มหัวหน้าแผนกท่องเที่ยวดูแลนักท่องเที่ยวต่างชาติ ที่จะเข้ามาพักที่นี้ “แบบนี้คอขาดแน่พี่” แจ๋วที่เคยได้ยินกิตติกรรมศักดิ์ของเจ้าของโรงแรม ยิ่งไม่อยากทำงานผิดพลาด “ครีมไปได้ไหมคะ ครีมพูดภาษาจีนได้” คณิสราอาสาเธอไม่ได้จบภาษามา แต่ที่ได้ภาษาเพราะฝึกพูดและพยายามหาความรู้แถมตอนเรียนยังหาเงินด้วยการเป็นไกด์ให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ “...” เตชิตมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า บอกได้คำเดียวว่าสวยมากทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นหน้า มาใส่ชุดแม่บ้านแบบนี้เสียของหมด “ไปเปลี่ยนชุด” “ได้ค่ะ” คณิสรารีบไปเปลี่ยนชุดทันที ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงนักท่องเที่ยวก็มาถึง ซึ่งหญิงสาวทำหน้าที่ตรงนี้ได้ดี แต่พยายามออกห่างจากนักท่
“แม่งมากับผัวนี่หว่า” ไคโรค่อยๆ สวมแว่นตาดำกลับคืน สวยหน่อยไม่ได้พากันมีผัวหมด ไคโรนั่งหน้าเซ็งเพราะเขาเจอสาวสวยที่สะดุดตาเขาตั้งแต่แรกเห็น นั่งเหม่อตรงป้ายรถเมล์ ไม่นานก็มีชายหนุ่มขับรถมารับ เมืองนี้คงจะหารักแท้ไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งกอดอกมองทางไปเรื่อยๆ และรถมาหยุดหน้าบ้านเขาพอดี “วันหลังถ้ามึงปวดขี้อีกกูจะทิ้งมึงไว้ข้างถนน” ไคโรคาดโทษลูกน้องตัวเอง ทำให้เขาต้องเสียเวลานอนอีก กว่าจะออกมาจากผับได้ก็เช้าแล้ว เขาไม่ได้ตื่นเช้าเรียกว่าไม่ได้นอนเลยมากกว่า “ครับๆ นาย” “ไปพักผ่อนได้แล้ว” ไคโรหมุนตัวเข้าบ้านเขาเข้ามาอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเตรียมตัวจะนอน ฝักบัวถูกเปิดสายน้ำเย็นๆ ไหลชุ่มฉ่ำทั่วร่างกาย ผิวขาวเนียนกล้ามเป็นมัดๆ ของเขาดูน่าหลงใหล ผมสีดำสนิทรับกับจมูกโด่ง กรามแข็งแรง เขาถูกโหวตในโลกโชเชียลว่าเป็นหนุ่มที่น่ากอดที่สุดแห่งปี ระดับคนอย่างไคโรกอดอย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องมากกว่านั้น สาวๆ แห่กันต่อคิวอย่างขึ้นเตียงพวกเธอรักเงินมากกว่าสิ่งใด หากไม่มีนามสกุลต่อท้ายอย่าหวังเลยว่าใครจะมอง ไคโร เซนต์มอร์ หยาง วัย 31 ปีลูกชายคนเล็กของมังกรกับแอล
“อีครีม! กับข้าวกูเสร็จหรือยัง” อ้อยใจเรียกคนตรงหน้าเสียงดัง เห็นหน้ามันแล้วหมดอารมณ์จะกินข้าว ไปอยู่กรุงเทพตั้งนาน ซมซานกลับมาทำไมก็ไม่รู้ “จ้ะแม่” “มึงอยู่ไม่รอดหรือไงถึงได้ซมซานกลับมา กูจะบอกมึงให้นะ ว่ากูไม่เลี้ยงมึงนะ” คณิสรามองใบหน้ามารดาผู้ให้กำเนิด พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่เธอแบเบาะ พ่อหอบเธอหนีเข้ากรุงเทพและส่งเรียน จนเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว พ่อได้เสียชีวิตลงเธอเพิ่งจบการศึกษา เลยไม่รู้จะหันหน้าไปเพิ่งใคร ส่วนมารดาแต่งงานใหม่ตั้งแต่เลิกกับพ่อ เธอมีพี่สาวต่างแม่หนึ่งคนและน้องชาย ที่อายุห่างกันไม่มากหนึ่งคน คณิสราเป็นลูกชังเพราะพ่อของเธอเลี้ยงดูแม่ไม่ไหวแถมแม่ยังชอบพูดว่าเธอไม่ใช่ลูกเขา “แม่” “มึงจะเรียนจบสูงทำไมสุดท้ายก็หางานทำไม่ได้ ไม่ไปขายตัวเหมือนพี่สาวมึงละ” อ้อยใจหน้าตาดีไม่น้อย ลูกสาวทั้งสองคนสวยไม่แพ้เธอเลย “อีเคียงมันได้ผัวฝรั่งใช้ชีวิตอยู่สบาย มึงไม่เอามันเป็นแบบอย่าง หน้าตาก็ดีมึงเห็นเด็กแถวบ้านป่ะ ที่มันไปทำงานที่พัทยานะ” สวยแต่โง่มาเอาดีเรื่องเรียน จบไปมันทำให้กินอิ่มนอนหลับเหรอวะ ดูอย่างเคียงฟ้าส
“เป็นบ้าอะไรของเธอวะ” ไคโรหัวเสียเมื่อคืนยังเอากันอยู่ดีๆ ตื่นขึ้นมาแม่งขอหย่ากับกูเฉย หรือเขาทำไม่ถูกใจตรงไหนแทนที่จะบอกเขาจะได้ปรับปรุงตัว แต่มาขอหย่าแบบไม่มีเหตุผลอะไร“น้องครีมอยากกลับไปอยู่บ้านแล้วค่ะ” คณิสราหลบสายตาคมดั่งพญาเหยี่ยว เธอกำลังโกหกเขาความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นเพราะความถูกใจเท่านั้น“อยากกลับบ้าน? อยากกลับบ้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอขอหย่ากับฉัน!” สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปบ่งบอกว่าไคโรกำลังโกรธจัด อยากได้ทะเบียนสมรสเขาก็ยอม พอวันหนึ่งมาถีบหัวส่งเขา“น้องครีมว่าเราไม่เหมาะสมกันค่ะ”“เหมาะหรือมาเหมาะมันเป็นเรื่องของฉัน”“ถะ ถอยไปค่ะน้องครีมจะออกไปข้างนอก” เธอเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้จึงถอยหลังจนชนกับผนังห้อง ไคโรเข้ามากักตัวเธอไว้ ความสูงแค่หน้าอกของเขาเธอจะไปสู้อะไรได้“หรือว่าเธอมีใคร?”“อ๊ะ น้องครีมไม่ได้มีใครค่ะ”“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร”“น้องครีมทราบค่ะ ขอบคุณที่คุณเซบเอ็นดู”เธอเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อในเมือง แต่สถานะทางการเงินไม่อำนวยจึงลาออกมาทำงานแทน และได้เจอกับเขา ไคโร เซนต์มอร์ หยาง เธอเป็นแค่เด็กเอ็นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง“คณิสร







