LOGINไคโรใช้ผ้าปิดตาสีขาวคณิสราไว้และพาเดินเข้ามา วันนี้เขามีเซอร์ไพรส์ให้เมียสุดที่รัก และเป็นปาร์ตี้สละโสดที่เขาจัดไว้ให้เธอ “เอาผ้าออกได้หรือยังคะ” “เอาออกได้เลยครับ” ไคโรส่งยิ้มให้คณิสราที่ดูตกใจกับสิ่งที่เห็น ในบอกว่าพาเธอมาปาร์ตี้สละโสดทำไมถึงมีแค่เราสองคน “ไหนบอกว่าปาร์ตี้สละโสดไงคะ” “ก็ปาร์ตี้ของเราสองคนไงครับ” คณิสรามองไปรอบๆ ห้องสีแดงเหมือนห้องเชือดในหนังปีไม่มีผิด แถมยังมีอุปกรณ์ครบ และยังมีชุดนอนที่ไม่ได้นอนวางไว้บนเตียงกว้างสีแดงนั้นอีก “พี่เซบจะทำอะไรอีก” “วันนี้พอขอนะลูกอย่างอนพ่อนะ” เขาต้องรีบใช้เวลาให้คุ้มค่าพอลูกเกิดมาจะไม่ได้อยู่กับแม่ของลูก “สัญญากับพี่นะว่าจะไม่ลืมพี่” “ลืมอะไรคะ?” “ไม่ลืมพี่ไงครับพอลูกเกิดมาน้องครีมจะเลี้ยงแต่ลูก แล้วลืมพี่” เขาเห็นปัญหาของหลายๆ คู่พอภรรยาคลอดลูกก็ไม่มีเวลาให้สามี “น้องครีมไม่ลืมค่ะหากวันไหนที่น้องครีมก็บอกสิคะ” “ไม่ลืมจริงๆ นะ” “ค่ะ แต่น้องครีมมีเรื่องจะถาม” เธอเองก็สงสัยในเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้ถามเขาเลยสั
“แม่จ๋าวันนี้ครีมมาลาแม่จ้ะ ขอบคุณมากนะจ๊ะที่เลี้ยงดูครีมมาจนโต” เธอเดินทางมาเยี่ยมแม่นั่งรถหลายชั่วโมงกว่าจะเดินทางมาถึง “มึงมาทำอะไร” “ถึงครีมจะไม่ใช่ลูกของแม่ แต่แม่ก็เลี้ยงครีมมาจนโต” ถึงแม่จะเลี้ยงมาแบบลำบากก็ตาม ยังไงเขาก็คือคนมีบุญคุณกับเธอ “มึงรู้แล้วเหรอ?” ดีที่มันรู้แล้วจะได้ไม่ต้องมาลำบากอีก ต่อจากนี้ไปมันจะได้กลายเป็นลูกคุณหนูมีชาติตระกูล อดีตที่ผ่านมาแล้วอ้อยใจก็ผิดส่วนหนึ่งที่ไปแย่งเสกสรรมา เวรกรรมก็ได้ทำงานแล้ว “จ้ะครีมเจอแม่แล้ว” “แล้วไอ้แสงละ” อ้อยใจไม่รู้ข่าวคราวของลูกชายคนเล็กเลยว่าไปตกระกำลำบากที่ไหนบ้าง คณิสราได้ดีไปแล้วในอนาคตคลังแสงก็ไม่ต้องลำบากแล้ว “คลังแสงไปทำงานกับคุณเซบจ้ะ ตอนนี้อยู่ฮ่องกงเดี๋ยวก็กลับมา” “มึงต้องตอบแทนบุญคุณกูถือว่าขอร้อง” “แม่พูดมาได้เลยจ้ะ” “ดูแลคลังแสงแทนกูได้มั้ย”ถึงจะเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องแต่ก็รักลูกไม่น้อยเคียงฟ้าได้ดีไปแล้ว ห่วงที่สุดก็คือลูกชายที่ยังเด็กไม่รู้จะเอาตัวรอดได้ไหม แต่ได้ยินมาแบบนี้ก็หมดห่วง“ได้สิจ๊ะคลังแสงก็เป็นน้องชายครีมเหมือนกัน”“กูค
“พี่ไปรับยามาแล้วกลับบ้านเรานะ” “ไม่ค่ะครีมไม่อยากอยู่กับพี่เซบแล้ว” เวลาเขามักจะขาดสติแบบนี้ทุกครั้ง เธอเองก็ยังไม่ชินกับนิสัยของเขาและไม่ชอบเวลาที่เขาเป็นแบบนี้ “น้องครีม” “พี่เซบเป็นอะไรคะ” “พี่ต้องถามน้องครีมมากว่าทำไมถึงส่งใบหย่ามาให้พี่” “ใบหย่า?” เธอส่งไปตอนไหนมาถึงกรุงเทพเมื่อวานก็ยังไม่มีทำอะไรแบบนั้นเลย มัวแต่ยุ่งๆ เรื่องการตรวจดีเอ็นเอและพูดคุยปรับความเข้าใจกับคนในครอบครัว “ก็น้องครีมส่งมาให้พี่พร้อมกับเซ็นชื่อมาแล้ว ฮึก เราไม่รักกันตั้งแต่ตอนไหน” เขาร้องไห้ออกมากลางโรงพยาบาลทำให้ผู้คนเริ่มหันมาสนใจ คณิสราจึงพาเขาออกมาจากตรงนั้นหาที่เงียบๆ คุยกันเธอจะส่งใบหย่าไปให้เขาทำไมกัน “น้องครีมไม่ได้ส่งไปค่ะพี่เซบจำลายมือไม่ได้เหรอคะ” นั้นสิเขามัวแต่น้อยใจไม่ได้ดูให้ดีๆ และฉีกมันทิ้งไปแล้วต้องเป็นฝีมือแม่เขาแน่ๆ แกล้งเขาแรงเกินไปแล้วไคโรเช็ดน้ำตาออก “เรามีอะไรกับมันจริงๆ มั้ย โอ๊ย” หัวเขานะไม่ใช่ลูกวอลเลย์บอลตบเข้ามาได้ ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่เขาอายุเท่าไรแล้วเมียเด็กมันดื้อจริงๆ “พี่เซ
“ว่าอะไรนะ” ไคโรกลับมาเยี่ยมคณิสราอีกครั้งแต่พยาบาลบอกว่าคนไข้ออกไปพักฟื้นที่บ้านแล้ว เขาให้ลูกน้องติดต่อไปที่บ้านของเคียงฟ้าหญิงสาวก็ไม่ได้กลับไป “คนไข้หายไปทั้งคนยังจะมาทำหน้านิ่งอีก!” “คนไข้กลับไปแล้วจริงๆ ค่ะญาติมารับกลับไปแล้ว” พยาบาลสาวกลัวว่าหัวจะหลุดออกไปจากบ่า ใครบ้างที่ไม่รู้จักไคโร “นายครับคุณหญิงจันทร์เจ้ามารับคุณครีมกลับกรุงเทพไปแล้วครับ” โปรดปรานเข้าไปดูกล้องวงจรปิดมา คุณหญิงก็แสบใช้ได้เลย “แม่ง! กวนตีนกู” “แล้วเราจะเอายังไงต่อครับ” “อยากไปก็ไปเลย” ไคโรไม่ได้ตามกลับกรุงเทพด้วยเพราะเขามีเรื่องต้องจัดการ จะให้ตามผู้หญิงคนเดียวแล้วเสียงานเสียการเขาไม่เอาด้วยหรอก ไม่ใช่เซริวที่มัวแต่วิ่งตามผู้หญิงจนไม่ทำงาน “มึงเรียกผู้หญิงมาให้กูสักคน” “นายจะคิดจะทำอะไรครับ” “กูเอามานั่งดูมั้ง” ยังไงคณิสราจะต้องกลับมาง้อเขา อยากเห็นตอนที่เห็นว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ลูกน้องไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังทำ เมียเพิ่งหนีกลับกรุงเทพไปแต่ไคโรกลับเรียกผู้หญิงให้มาหา ประชดกันไปกันมาแล้วมันได้อะไร “สวัสดีค
“มึงขับให้เร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอวะ” ทำไมเวลามันเดินช้าจัง ไคโรนั่งไม่ติดเก้าอี้เขาลุกเดินไปมาบนเรือสปีทโบ๊ท ร้อนใจเป็นห่วงคณิสราไม่น้อย “สปีดโบ๊ทนะครับไม่ใช่รถที่จะขับได้คล่อง” ตอนนี้ไม่หลงทางก็ดีแค่ไหนแล้ว ทำไมโปรดปรานต้องได้รับบทในการเป็นคนขับสปีดโบ๊ทด้วย อีกคนที่ตามมาติดๆ คือพ่อเขาเองพ่อมูอัสขับเรือเก่งกว่าเขาอีก “เถียงเก่งนักนะ” “ไม่ได้เถียงครับงั้นนายมาขับเองมั้ยละ” เขาไม่ได้ขับนานแล้ว ไม่แปลกที่จะขับช้าส่วนไอ้น้องชายตัวดีตอนนี้หนีไปนั่งอยู่ท้ายเรือแล้ว “ไม่ได้ดั่งใจ!” ไคโรไปนั่งที่เดิมเรือสปีดโบ๊ทหลายลำเริ่มลดความเร็วลง เมื่อใกล้ถึงที่หมายทำไมเขาถึงได้โง่แบบนี้ สรันปลอมตัวเข้ามาทำงานกับเขาและยังเป็นสามีของชัญญ่าอีก “ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม...เซบรอป๊าก่อน” คนเป็นพ่อพูดไม่ทันจะจบลูกชายเดินผ่านหน้าไปแล้ว มันไม่กลัวเขาจะยิงทิ้งหรือไง ปัง “เจ้านายมึงอยู่ไหนวะ” ไคโรเดินเข้าไปจัดการลูกน้องที่เฝ้าอยู่บริเวณนั้น ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น “ขึ้นไปป๊าจัดการทางนี้เอง” ไคโรเดินขึ้นมาแต่แปลกว่าทำไมถึงไม่มีใครเลย
คนตัวเล็กค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอกินน้ำขวดนั้นและไม่ได้สติอีกเลย เมื่อคิดได้จึงดีดตัวลุกนั่งและรีบลงจากที่นอน คณิสราเดินไปเปิดม่านออกทำให้เห็นวิวทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตา เธอรีบเดินไปเปิดประตูแต่ถูกล็อกจากข้างนอก ปัง ปัง ปัง “ช่วยด้วยค่ะ มีใครอยู่มั้ย” คณิสราทั้งเคาะทั้งทุบประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับ สรันคิดจะทำอะไรกันแน่ถึงต้องทำถึงขนาดนี้ แอด “ตื่นแล้วเหรอ” สรันเดินเข้ามาอีกไม่นานไคโรคงจะตามตัวคณิสราเจอ สาวน้อยที่น่าทะนุถนอมคนนี้ทำไมถึงตกไปอยู่ในมือคนแบบนั้นได้ “คุณสรันทำบ้าอะไรของคุณ” “ทำ? ทำให้มันเจ็บไงเหมือนที่พ่อมันทำกับพ่อของพี่” “แล้วครีมเกี่ยวอะไรด้วย” เธอไม่รู้ว่าพวกเขามีเรื่องบาดหมางอะไรกันแน่ คณิสราถอยหลังมาจนชนกับเตียงและล้มลงไป “น้องครีมเป็นคนที่มันรักยังไงละ” “จะทำอะไรปล่อยครีมนะ” “ถ้ายอมพี่ดีๆ ก็ไม่น่าเจ็บตัวเยอะ” สรันทาบทับตัวคณิสราไว้และก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอขาว ตัวของเธอทั้งหอมทั้งน่าหลงใหลไม่น่าไคโรถึงหวงขนาดนั้น “กรี๊ดดดด ปล่อยฉัน ฮึก ฮือ”
ไคโรเมื่อใจเย็นลงจึงขับรถหรูออกไปโดยไม่ให้ลูกน้องออกไปตาม เขาจอดแวะร้ายนดอกไม้ตอนนี้กำลังจะไปตามง้อเมียเขาเขามาคิดๆ ดูแล้วที่ทำไปก็เพราะความโมโหหึง แต่ไม่ควรทำให้คณิสรากลัวเขา หญิงสาวร้องไห้จนตัวสั่นแทนที่เขาจะปลอบ แต่กลับทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงกว่าเดิม“ผมมาหาน้องครีมครับ”“คุณยังมีหน้ามาหา
“น้องครีมนี่คุณสรันหัวหน้าคนใหม่จ้ะ” ทรายแก้วเห็นคณิสราเข้ามาพอดีจึงแนะนำให้รู้จักกัน แผนกเธอเปลี่ยนหัวหน้ากะทันหันเพราะเตชิตเล่นลาออกหนีหายไปเลย ไม่รู้ว่ามีปัญหาอะไร “สวัสดีค่ะ” “สวัสดีครับน้องครีมผมเรียกแบบคนอื่นได้ใช่ไหม”สรันยกมือไหว้สาวรุ่นน้อง ช่วงนี้เจอแต่สาวสวยๆ สวยน
“คุณยอร์ชมาขอพบครับ”ไคโรเงยหน้าขึ้นมาบอกเพื่อนมันกลับมาจากอิตาลีตั้งแต่เมื่อไร ไม่เห็นจะบอกกันเลย“ไม่คิดถึงกูบ้างเหรอ?”“เป็นเมียกูรึไงต้องให้คิดถึง” เห็นเขาแบบนี้ก็เลือกเหมือนกันนะ“วุ๊ ปากหมาจริงโว้ยวันนี้น้องเชอรี่ว่างวะ” ยอร์ชพูดออกมาแค่นั้น เพื่อนรู้ใจก็เข้าใจในความหมายที่เขาสื่อ เรื่องผู้หญ
“ครับปาป๊า” (เซบ ลูกเบิกเงินสดออกไปทำอะไร?) “ก็เอาออกมาใช้ไงครับ” แกติเขาแทบไม่พกเงินสดด้วยซ้ำไป ไม่รู้จะหาเหตุผลไหนมาโกหกพ่อดี จะบอกตามตรงก็ไม่ได้ (อย่ามาโกหกป๊านะ พูดมา!) เงินตัวเองมีจนใช้ไม่หมดแต่อยากมาเงินเขา ลูกแต่ละคน “ป๊า ผมอยากใช้เงินป๊าบ้างไม่ได้เห







