บทที่ 10

มนสิชามองบ้านที่มีแต่ความทรงจำระหว่างเธอกับพ่อ เมื่อศรันย์ต้องไปนอนอยู่โรงพยาบาล บ้านที่เคยดูอบอุ่นสำหรับเธอ บัดนี้กลับเศร้าหมองเหลือเกิน ส่วนวิจิตรานั้นหายไปตั้งแต่วันที่ได้เงินหนึ่งแสน ไม่แม้แต่จะไปเยี่ยมหรือโทรถามไถ่อาการศรันย์เลยสักนิด

ขาเรียวสวยก้าวลงจากแท็กซี่พร้อมกับกระเป๋าเดินทางซึ่งเป็นสมบัติชิ้นเดียวของเธอ มนสิชามองคอนโดมิเนียมหรูที่เธอพึ่งได้เข้าไปเหยียบมาเมื่อวาน และวันนี้ต้องกลับมาที่นี่อีก ด้วยความที่ไม่รู้เบอร์ติดต่อของดนย์ จึงต้องนั่งรออยู่โซฟาบริเวณโถงกลางที่ทางคอนโดจัดไว้ให้แขกนั่งพัก

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป มนสิชาที่เผลอหลับสนิท รู้สึกเหมือนใครมาสะกิดปลุกให้ตื่น

“ตื่น!”

เธอรู้สึกหงุดหงิดเพราะกำลังนอนหลับสบาย แต่เมื่อเห็นว่าคนที่มาปลุกคือดนย์ สมองและสองขารีบทำงานทันที “คุณ” หญิงสาวรีบดีดตัวลุกขึ้นจากท่านอนมาเป็นท่านั่ง

“มานอนอะไรตรงนี้” ดนย์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ใบหน้าที่ดูเงียบขรึมเหมือนผีดิบของดนย์ ทำให้มนสิชานึกกลัว “มารอคุณ”

“แล้วทำไมไม่โทรหา”

“ฉันไม่มีเบอร์ของคุณ จะโทรหาคุณได้ไง”

“งั้นตามมา” ดนย์รู้สึกหัวเสียนิดๆ ที่แม่ตัวดีมานอนเป็นอาหารตาให้ผู้ชายที่เดินผ่านไปผ่านมาดู

มนสิชาลากกระเป๋าเดินทางตามเขา นึกแปลกใจเมื่อเห็นว่าดนย์ไม่ได้พาเธอไปที่ชั้นบนสุดเหมือนเมื่อวาน แต่พาไปที่ลานจอดรถแทน

เมอร์เซเดสเบนซ์ที่แล่นอยู่บนถนนใจกลางกรุงนานนับชั่วโมง ในที่สุดมันก็พามนสิชามาถึงบ้านของดนย์ ที่ๆ เธอต้องมาอาศัยอยู่ถึงสองปี

ดนย์พาเธอมารู้จักกับป้าสมรหรือนมหมอนของเขา และมะลิซึ่งเป็นหลานสาวของป้าสมร ซึ่งดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าเธอหลายปี

“เธอต้องการอะไรก็บอกมะลิได้เลยนะ” ดนย์กล่าวเพียงแค่นั้น ก็ใช้ฝ่ามือดันหลังมนสิชาเบาๆ เพื่อให้เดินขึ้นบันไดกับเขาไป โดยไม่ได้แนะนำให้ป้าสมรและมะลิรู้ว่าหญิงสาวมาอยู่ที่บ้านนี้ในฐานะอะไร

“นอนห้องนี้นะ ฉันให้มะลิมาทำความสะอาดไว้แล้ว อยู่ได้ไหม”

มนสิชามองสำรวจห้องนอน ซึ่งความกว้างของมันเกือบเท่าๆ กับครึ่งบ้านของเธอก็ว่าได้

“ได้ค่ะ”

“เออ.. เธอชื่ออะไรนะ”

มนสิชาแทบจะไม่เชื่อหู พระเจ้า! เขามาถามชื่อเธอตอนนี้นี่นะ ทั้งๆ ที่เมื่อวานเขาและเธอเคยนอนด้วยกันมาแล้วด้วยซ้ำ แต่กลับไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเธอ “คะ?”

“ชื่อเธอน่ะ ชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้ ชื่ออะไร ฉันจะได้เรียกเธอถูก”

“มนสิชาค่ะ เรียกม่อนก็ได้นะคะ”

“ม่อน..” ดนย์เอ่ยเหมือนทวนชื่อของหญิงสาวตรงหน้า

“เธอรู้จักชื่อฉันแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ”

“อืม.. งั้นจัดเสื้อผ้าเข้าตู้เถอะ เดี๋ยวฉันให้มะลิมาช่วย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ของแค่นี้ ฉันจัดการเองได้”

ดนย์ได้ยินดังนั้นจึงไม่เซ้าซี้ เขาเดินออกจากห้องเพื่อให้เจ้าหล่อนได้มีเวลาเป็นส่วนตัว

กระเป๋าเดินทางขนาดกลางถูกนำมาวางบนเตียงนุ่มขนาดคิงไซซ์ เสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดและโน้ตบุ๊กหนึ่งเครื่องถูกเก็บให้เข้าที่เข้าทาง มนสิชาใช้เวลาไม่นานในการเก็บของ เจ้าหล่อนเหลือบมองนาฬิกาซึ่งบอกเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆ หญิงสาวจึงเดินลงไปข้างล่างเพื่อถามหาดนย์ เพราะจะขออนุญาตออกไปหาพ่อที่โรงพยาบาล แต่ได้ความว่าชายหนุ่มออกไปที่บริษัทแล้ว จึงฝากมะลิบอกเขาว่าจะออกไปข้างนอกสักพัก

ผลไม้หลายอย่างและขนมที่ศรันย์ชอบกิน ถึงแม้จะหายากแค่ไหนและแพงเท่าไหร่ มนสิชาก็เพียรหามาให้ผู้เป็นพ่อจนได้

“พ่อจ๋า... ม่อนมาแล้ว” เธอตะโกนเรียกพ่อตั้งแต่เปิดประตูห้อง

เมื่อหญิงสาววางข้าวของไว้ที่โต๊ะ เธอรีบถลาเข้ามาหาผู้เป็นพ่อทันที แล้วหัวใจที่ห่อเหี่ยวมาทั้งวันก็เหมือนได้น้ำทิพย์ชโลมจิตใจ เพราะวันนี้ศรันย์ดูสดชื่นขึ้น

“เหนื่อยไหมลูก” ศรันย์เอ่ยถามลูกสาวของตน

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แค่หนูได้เห็นพ่อหายวันหายคืนแบบนี้ หนูก็มีกำลังใจแล้ว” สาบานได้เลยว่าเธอรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ นับว่าคุ้มค่ายิ่งนักที่เธอยอมเอาตัวเข้าแลกกับเงินก้อนนั้น วันนี้พูดได้เต็มปากเลยว่าต่อให้เสียมากกว่าตัว เธอก็ยอม..

“ทำงานเหนื่อยไหมล่ะลูก ย้ายพ่อกลับไปที่ห้องรวมเหมือนเดิมก็ได้นะ หนูจะได้มีเวลาพักผ่อนและอ่านหนังสือเตรียมสอบ”

มนสิชาเห็นความกังวลในแววตาของพ่อ หญิงสาวจึงรีบปั้นหน้ายิ้มให้กว้างและสดใสที่สุด “ไม่เลยค่ะพ่อ หนูทำงานถึงเที่ยงคืนแล้วก็กลับบ้านไปนอน ไม่เหนื่อยเลย อย่าลืมสิ.. หนูน่ะอายุยังน้อย นอนพักแป๊บเดียวร่างกายก็ฟื้นตัวได้” เธอไม่ได้โกหก เธอทำงานถึงเที่ยงคืนจริงๆ ก่อนจะมาเข้ากะอีกรอบในช่วงรุ่งสาง เมื่อ.. ดนย์มีพลังในการเดินเครื่องต่อ

ศรันย์ยิ้มให้ลูกสาว “อ่านหนังสือเตรียมสอบไปถึงไหนแล้ว จำไว้นะลูก.. ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามทิ้งการเรียนเด็ดขาด พ่อไม่ได้อยู่กับม่อนจนถึงวันรับปริญญา แต่อยากให้ลูกรู้ว่าพ่อกับแม่จะเฝ้ามองลูกอยู่บนฟากฟ้า แม้ตัวจะไกลแต่อ้อมกอดของพ่อกับแม่จะโอบลูกเอาไว้ด้วยความรักเสมอ”